فیلم Mother’s Day 2016

مادران و مسئولیت‌های‌شان در حالی که با سختی‌ها دست و پنجه نرم می‌کنند چند هفته پیش شنیدم گری مارشال فوت کرده، پس تصمیم گرفتم زودتر این فیلم را ببینم. او کارگردان خوبی بود؛ از آن نوع نادر که روی شخصیت‌های زن و فیلم‌های چندستاره‌ای تمرکز می‌کرد. من فیلم‌هایی مثل Overboard، Valentine’s Day، Pretty Woman و Frankie and Johnny را دوست داشتم. آثارش برای همه مناسب نیست،...

مادران و مسئولیت‌های‌شان در حالی که با سختی‌ها دست و پنجه نرم می‌کنند چند هفته پیش شنیدم گری مارشال فوت کرده، پس تصمیم گرفتم زودتر این فیلم را ببینم. او کارگردان خوبی بود؛ از آن نوع نادر که روی شخصیت‌های زن و فیلم‌های چندستاره‌ای تمرکز می‌کرد. من فیلم‌هایی مثل Overboard، Valentine’s Day، Pretty Woman و Frankie and Johnny را دوست داشتم. آثارش برای همه مناسب نیست، اما برای برخی بینندگان لذت‌بخش‌اند و من هم از آن‌ها لذت بردم. این فیلم سومین و آخرین قسمتِ سه‌گانه‌ای است که موضوع «روز ویژه» دارد. از Valentine’s Day خوشم آمد، اما New Year’s Eve نسبتاً ضعیف بود و این فیلم در میان آن‌ها قرار می‌گیرد. داستان قابل قبول است اما چیز چندان جدی و گیرا یا نوآورانه‌ای ندارد. بهترین بخش فیلم بازیگران‌اند؛ حضور و اجرای آن‌ها فیلم را تماشایی می‌کند. اولین سؤالی که برایم پیش آمد این بود که جیسون سودیکیس در پوستر Mother’s Day چه نقشی دارد؟ داستان حدود یک هفته قبل از روز مادر آغاز می‌شود و بر چند مادر مختلف که به نحوی با هم مرتبط‌اند تمرکز دارد. محور فیلم مادر بودن و مسئولیت‌های مادرانه است. انتظار داشتم فیلم کمی احساسی‌تر یا پیام‌دارتر باشد، اما در نهایت اثری معمولی از آب درآمد. فیلم برای گذران وقت مناسب است اما می‌توانست بهتر باشد و از فرصت‌ها به‌خوبی استفاده نکرد. ممکن است عده‌ای آن را دوست داشته باشند، اما اکثر بینندگان نه. در کل فیلمی دل‌نشین و خوشایند است، اگرچه امتیاز نهایی بینندگان متفاوت خواهد بود. 6/10 تماشای قابل قبول؛ اما چیز قابل یادآوری یا دوباره‌دیدنی‌ای ندارد Mother’s Day فهرست بازیگران خوبی دارد. جنیفر آنیستون همیشه دیدنی است و اینجا هم در نقش سندی همین‌طور است. کیت هادسون، جولیا رابرتز و جیسون سودیکیس نیز حضور دارند. من از هر سه خوشم آمد؛ آن‌ها و آنیستون بی‌شک قوی‌ترین عناصر فیلم‌اند. هکتور الیزوندو، بازیگر ثابت آثار گری مارشال، هم حضور دارد و همان‌قدر دوست‌داشتنی است که در فیلم‌هایی مانند The Princess Diaries بود. جک وایت‌هال و بریت رابرتسون هم در کنار هم ظاهر شده‌اند؛ صادقانه بگویم وایت‌هال کمی خشک به‌نظر می‌رسد. در بخش‌هایی مگو مارتیندیل طوری نمایش داده شده که برایم ناخوشایند بود — من او را قبلاً در نقش‌های دوست‌داشتنی دیده بودم، اما شخصیت فلورنس او (و ارلِ رابرت پاین) نسبتاً زننده و نامطبوع است. کل این خط داستانی ضعیف نوشته شده. فیلم آن‌قدر کلیشه‌ای و سطحی نیست که انتظار می‌رفت، هرچند هنوز مقدار قابل توجهی لحن احساسی و کلیشه‌ای دارد. بازیگران اصلی فیلم را قابل تماشا می‌کنند، اگرچه لزوماً آن را فیلمی خوب نمی‌سازد.