فیلم Return to Me 2000

صادقانه بگویم که در مورد کمدی‌های رمانتیک گاهی نمره‌گذارش راحت‌گیرم، مشروط بر اینکه طناز باشند، شخصیت‌های دوست‌داشتنی داشته باشند، به شعورم توهین نکنند و پایان‌های خوشی داشته باشند (اگر خوش تمام نشوند، به‌نظرم رمانتیک‌کمدی حساب نمی‌شوند). این فیلم را سال‌ها پیش دیده بودم، اما به‌اندازه‌ای فراموشش کرده بودم که برایم تازگی داشته باشد. مثل بسیاری از فیلم‌ها، داستان متکی به یکی دو تصادف بزرگ است. جاهایی...

صادقانه بگویم که در مورد کمدی‌های رمانتیک گاهی نمره‌گذارش راحت‌گیرم، مشروط بر اینکه طناز باشند، شخصیت‌های دوست‌داشتنی داشته باشند، به شعورم توهین نکنند و پایان‌های خوشی داشته باشند (اگر خوش تمام نشوند، به‌نظرم رمانتیک‌کمدی حساب نمی‌شوند). این فیلم را سال‌ها پیش دیده بودم، اما به‌اندازه‌ای فراموشش کرده بودم که برایم تازگی داشته باشد. مثل بسیاری از فیلم‌ها، داستان متکی به یکی دو تصادف بزرگ است. جاهایی احساساتی و احساسی می‌شود، نسبتاً قابل‌پیش‌بینی است و برای من کمی مذهبی‌گرایانه بود، اما شاید آن قسمت آخر برای شما مناسب باشد، خدا را شکر. فیلم را بانی هانت هم‌نویسندگی و کارگردانی کرده و خودش هم در نقش مکمل حضور دارد. بین دو شخصیت اصلی شیمی خوبی وجود دارد، دیالوگ‌ها هوشمندانه و تند و تیزند و فیلم با بازیگران مکملش غنی شده است، مثل جیم بِلوشی، رابرت لاجیا و آرچی بانکر—یعنی کارول اوکانر. ضمناً از زمان «دایره‌ی دوستان» هم مینی درایور را دوست داشته‌ام. فقط در نظر داشته باشید این فیلم قرار نیست هیچکاک یا فرانک کاپرا باشد و تلاش هم برای این کار نمی‌کند؛ بگذارید به‌راحتی شما را در خودش فرو ببرد.