فیلم The Second Act 2024

لوئیس گارل از نظر من به‌سختی می‌تواند اشتباه کند، اما در این کمدی نسبتاً ابلهانه فکر می‌کنم درخشش او به‌طرز مؤثری توسط رافائل کنارد و مانوئل گیوئیه دزدیده می‌شود. «دیوید» (گارل) و دوست نزدیکش «ویلی» (کنارد) در راه یک ملاقات در رستوران هستند؛ دیوید می‌خواهد دختر موردنظر را به ویلی واگذار کند. ویلی در مورد این «هدیه» مشکوک است و حتی خیال می‌کند او دو...

لوئیس گارل از نظر من به‌سختی می‌تواند اشتباه کند، اما در این کمدی نسبتاً ابلهانه فکر می‌کنم درخشش او به‌طرز مؤثری توسط رافائل کنارد و مانوئل گیوئیه دزدیده می‌شود. «دیوید» (گارل) و دوست نزدیکش «ویلی» (کنارد) در راه یک ملاقات در رستوران هستند؛ دیوید می‌خواهد دختر موردنظر را به ویلی واگذار کند. ویلی در مورد این «هدیه» مشکوک است و حتی خیال می‌کند او دو سر دارد یا شاید چند عضو اضافی نامطبوع، اما دیوید اصرار دارد که همه‌چیز واقعی است. از سمت دیگر، همان دختر و پدرش—«فلورانس» (لیا سِیدو) و «گیوم» (وینسنت لیندون)—با گفت‌وگویی به‌هم‌پیچیده در حال رفت‌وآمدند و بدین‌سان برای ناهاری پرهیجان آماده‌ایم. معلوم می‌شود که فلورانس خبر ندارد ویلی هم قرار است بیاید و خیلی زود او و پدرش به نزاع برمی‌خیزند. حادثه‌ای بین این دو مرد جریان را قطع می‌کند و فرصت می‌دهد پیشخدمت فوق‌العاده مضطرب «استفان» (گیوئیه) با بطری شراب، چهار لیوان و کلی ریخت‌وپاش سر میز ظاهر شود. در همین نقطه درمی‌یابیم که تقریباً هیچ‌یک از آنچه تاکنون دیده‌ایم حقیقت ندارد—اما واقعاً در «Café deuxième acte» چه می‌گذرد؟ گفت‌وگوها تندوتیز، سرشار و به‌طرز خوشایندی بی‌پروایانه از ملاحظات سیاسی است، به‌گونه‌ای که از طریق پارودی پوچی تحمیل محدودیت‌های بیش‌ازحد بر آنچه می‌گوییم و نحوه بیانمان را به تصویر می‌کشد. همچنین طعنه‌ای به کسانی می‌زند که فکر می‌کنند باید «خودِ» شخصیتی باشند که بازی می‌کنند، به‌جای اینکه با هنر بازیگری خود را به چیزی بدل کنند که شاید نیستند. در نهایت، کنایه‌ای دوست‌داشتنی هم به هوش مصنوعی و ایده ترسناک فیلم‌سازی خودکار وجود دارد؛ ایده‌ای که خلاقیت، بداهه‌پردازی و مهارت را در زیر انبوهی از کدها محو می‌کند. تماشای این فیلم هشتاد دقیقه‌ای سرگرم‌کننده است که محتوای زیادی را در خود جای داده و من از آن لذت بردم.