فیلم Empire Records 1995

فیلمی سرشار از شورش و انرژی. یاد فروشگاه‌هایی می‌افتیم که صفحه‌های گرامافون و سی‌دی می‌فروختند؛ هنوز هم برخی از آن‌ها وجود دارند و احیای اخیر وینیل تا حدی رونقی دوباره به این بازار تجاری بخشیده است، پاسخی هرچند محدود به جریان‌سازی و همه‌گیر شدن موسیقی در قالب «استریمینگ» و دانلود دیجیتال که امروز جزئی از زندگی روزمره ما شده است. این فیلم درباره فروشگاهی است که...

فیلمی سرشار از شورش و انرژی. یاد فروشگاه‌هایی می‌افتیم که صفحه‌های گرامافون و سی‌دی می‌فروختند؛ هنوز هم برخی از آن‌ها وجود دارند و احیای اخیر وینیل تا حدی رونقی دوباره به این بازار تجاری بخشیده است، پاسخی هرچند محدود به جریان‌سازی و همه‌گیر شدن موسیقی در قالب «استریمینگ» و دانلود دیجیتال که امروز جزئی از زندگی روزمره ما شده است. این فیلم درباره فروشگاهی است که بیست‌وچهار ساعته باز است و هم فضای فروش دارد و هم محلی برای شنیدن موسیقی. فروشگاه را جوان‌ها اداره می‌کنند: کارکنانی جوان، مالک بی‌کفایت و مدیری که رویای خرید فضای فروشگاه را در سر دارد. ماجرا این‌گونه پیش می‌رود که یکی از کارکنان به قمارخانه می‌رود و همه پول‌های پس‌اندازش برای آن پروژه را می‌بازد. داستان روز بعد از این حادثه رخ می‌دهد. علاوه بر سرنوشت فروشگاه و کارکنان که در خطر است، هرکدام زندگی و شخصیت مستقلی دارند. کل ساختار و پرداخت شخصیت‌ها از نقاط قوت فیلم‌اند. شاهدیم: نوجوانی که می‌خواهد هرچه زودتر تجربه جنسی داشته باشد اما با مصرف آمفتامین مشکل جدی دارد؛ جوانی مشتاق در رشته هنر؛ کلاهبرداری با کودکی پیچیده؛ دختری آزاداندیش که به‌نظر از ماجراجویی‌های جنسی لذت می‌برد؛ و یک راکر دیوانه. علاوه بر کارکنان، یک ستاره سابق موسیقی هم برای انتشار آلبومی جدید به فروشگاه می‌آید و مشکلات خنده‌داری به‌وجود می‌آورد. فیلم بازیگران درخشان و قابل‌توجهی دارد؛ دیدن نام بازیگران و مسیر کاری‌شان امروز ارزشمند است. هرکس تلاش کرده از این فرصت بهترین بهره را ببرد. برخلاف آنچه پوسترها نشان می‌دهند، لیو تایرل، که دختر یک موسیقی‌دان راک است، نقش محوری ندارد اما بازی بسیار خوبی ارائه می‌دهد و حتی مقابل پدر ناتنی آن زمانش، کایوت شیورز، بازی می‌کند. روری کوکرین، رنه زلوگر و اتان امبری هم حضور دارند و هرکدام عملکردی شایسته نشان می‌دهند. آنتونی لاپاگلیا با وجود محوریت نقش، صحنه را به‌تنهایی قبضه نمی‌کند و سهم توجه را به‌طور سخاوتمندانه با هم‌بازیانش تقسیم می‌کند. رابین تونی، با قیافه‌ای طاس و شورشی، دبی مازار و جانی ویت‌ورث هم از دیگر بازیگران‌اند. نقش‌های کمتر دل‌نشین راکس به ماکس کالفیلد و بن بود می‌رسد که در عین ناهمدلی، طعنه‌آمیز و طنزآمیزند. از لحاظ فنی، نکته مثبت برجسته، پویایی چشمگیر فیلم است؛ فیلم خالی از لحظه‌های مرده و کُند نیست. روایت طوری طراحی شده که نوعی پیام اخلاقی درباره کوتاهی زندگی و ضرورت بهره‌برداری از زمان، زیستن، حتی به‌ریسک انداختن خود و پذیرفتن اشتباهات را منتقل می‌کند. به این‌ها موسیقی متن نیرومند و پرانرژی اضافه شده که راک در آن غالب است و انرژی، مثبت‌اندیشی و حس شورش را منتقل می‌کند. آهنگ‌های به‌کاررفته شناخته‌شده‌اند و طرفداران سبک راک قطعاً از آن لذت خواهند برد. آلبوم‌هایی که همراه موسیقی متن منتشر شدند موفقیت‌آمیز بودند؛ کاملاً برعکس خود فیلم که در سینماها شکست خورد، از سوی منتقدان با نقد مواجه شد و تنها در سال‌های اخیر تا حدودی محبوبیت و توجه عمومی پیدا کرده است. شاید صرفاً از زمانه‌اش جلوتر بود.