فیلم The Falling 2014

«The Falling» انگیزه‌ی بلندپروازانه‌اش را در میانهٔ غش‌های طولانی از دست می‌دهد. بلوغ نیروی قدرتمندی است که تغییر شخصیت را رقم می‌زند؛ آن دورهٔ تکاملی نوجوانی که کودکان جوان را به جوانان شکوفا تبدیل می‌کند، اما این مسیر همواره ساده نیست و انرژی جسمی و روانی می‌طلبد که گرایش‌های هورمونی را به حرکت در می‌آورد. هیچ‌چیز به‌قدر دوستی میان دختران جوان دشوار و پیچیده نیست؛...

«The Falling» انگیزه‌ی بلندپروازانه‌اش را در میانهٔ غش‌های طولانی از دست می‌دهد. بلوغ نیروی قدرتمندی است که تغییر شخصیت را رقم می‌زند؛ آن دورهٔ تکاملی نوجوانی که کودکان جوان را به جوانان شکوفا تبدیل می‌کند، اما این مسیر همواره ساده نیست و انرژی جسمی و روانی می‌طلبد که گرایش‌های هورمونی را به حرکت در می‌آورد. هیچ‌چیز به‌قدر دوستی میان دختران جوان دشوار و پیچیده نیست؛ جمع‌هایی کوچک که آیین‌هایی برای تحکیم پیوندها شکل می‌دهند. رمزآلودی جسورانهٔ مورلی به بلوغ در یک مدرسهٔ شبانه‌روزی دخترانه می‌پردازد که پس از مرگ تراژیک یکی از شاگردان، دچار هیستری جمعی هم‌زمان می‌شود. فیلم نوعی سرایت روانی را نمایش می‌دهد که امکان کنکاش در تمایلات جنسی را فراهم می‌کند و با ملودرامی مه‌آلود در پس‌زمینهٔ پاییزی شکل می‌گیرد. از نظر ماهیت، جذاب و در عین حال آزاردهنده است؛ از طریق استعاره‌های تسخیرِ بدن که عناصر فراطبیعی را در دل انگیزه‌های جنسیِ مزاحم برجسته می‌سازد. مورلی عمدتاً زمانی تماشاگر را می‌رباید که اجازه می‌دهد توان بازیگریِ نقش‌آفرینان بدرخشد. ویلیامز با معصومیتی ساده‌لوحانه، با شجاعت هر سکانس را در نقش اصلی — دانش‌آموزی از لحاظ روانی مضطرب که ظاهراً کاتالیزوری برای بروز هیستری است — در اختیار دارد. شخصیتش بستری می‌شود، روان‌کاوی می‌شود و از درمان کناره‌گیری می‌کند، اما دوره‌های هیستریک هرگز به‌طور کامل توضیح داده نمی‌شوند؛ نوعی بیماری جمعی روان‌تنیِ غیرقابل‌توضیح. نیت مورلی در ابهام‌گذاری به روایت پُرآب‌وتابش اجازه می‌دهد جنبهٔ جنسی‌شدن را بصری کند: موادی هورمونی که به جریان خون نفوذ می‌کنند و ذهن را کنترل می‌کنند؛ نوعی تسخیر، اگر بخواهیم این‌گونه بنامیم. از سوی دیگر، فیلمنامه به شعرگونه‌گی اثیری و روایت سایکدلیک روی می‌آورد و بر پیوند میان این دختران تأکید می‌کند. متأسفانه چندین صحنهٔ گفتگو استعاره‌ها را به شکلی توضیحی و آشکار به خورد مخاطب می‌دهد، به‌ویژه جلسهٔ یک‌طرفهٔ مشاوره که لیدیا و دوستانش تحمل می‌کنند؛ چیزی که تفسیرهای جسورانهٔ پیشین را تقریباً تا پایانِ قطعی کم‌رمق می‌کند. سپس ده دقیقهٔ پایانی آغاز می‌شود و مورلی خود دچار یک موج هیستریک می‌گردد. لحن تغییر می‌کند، فضا بی‌درنگ دگرگون می‌شود و ریتم تند می‌گردد. او به موضوعات تاریک‌تری می‌پردازد، قلمرویی که با آن روایت عمدتاً مرموز در تضاد شدید است: لیدیاِ باکره مادر آگورافوبیکِ بی‌توجهش را دربارهٔ پدر بازخواست می‌کند، در حالی که رابطه‌ای نامناسب با برادرش شکل می‌گیرد. او ریشه‌های واقعی خود را کشف می‌کند و سپس توجیهی ارثی برای بی‌ثباتی روانی‌اش ارائه می‌دهد. در این نقطه مورلی آن کنترل دقیق روایی را از دست می‌دهد و توضیحی سطحی و صریح عرضه می‌کند که در چند دقیقه بحران‌های خانوادگی را حل و فصل می‌کند و هالهٔ فراطبیعی را محو می‌سازد. بدیهی است که نقش پیک — بسیار کم‌استفاده و بی‌جهت هدایت‌شده — نیز از دست رفته است. خوشبختانه اجرای درخشان و تقریباً بی‌نقص پاف کمبودهای بازیگران دیگر را جبران می‌کند. تدوین با تصویربندی خلاقانه در سکانس‌های سریعِ بازگشت به گذشته عمل می‌کند که عمدتاً مؤثر است، اما موسیقی متن ثورن اغراق‌آمیز و سهمگین است و بیشتر «The Falling» را شبیه یک سفر تابستانی مدرسه‌ای سطحی نشان می‌دهد تا یک اثر اگزیستانسیال. مورلی کارگردان قابل‌قبولی است و «The Falling» فیلمی است که به شکلی خلاقانه و مسحورکننده به موضوعات متنوعی می‌پردازد. با این همه، مشکلات بنیادین آن در اوج‌بندی نامناسب و ضعف‌های فنیِ جابجا شده‌ای نهفته است که باعث می‌شود روایت بارها و بارها کم‌جان و بی‌رمق شود.