فیلم 633 Squadron 1964

غرق لذت هیجان‌انگیزِ مسکوئیت‌های شرکت De Havilland شوید. گروهی از بمب‌افکن‌های مسکوئیت در جنگ جهانی دوم برای مأموریتی خطرناک تمرین می‌کنند: بمباران صخره‌ای در نروژ به‌گونه‌ای که صخره روی کارخانه تسلیحاتی آلمانی زیر آن فروبریزد. ممکن است «633 اسکادران» برای خالص‌گرایان جنگی فیلم قابل‌قبولی نباشد، اما نباید دستاوردهای فیلم در تبدیل آن به اثری موفق را دست‌کم گرفت. این روزها اغلب فراموش می‌کنیم که فیلم‌هایی از...

غرق لذت هیجان‌انگیزِ مسکوئیت‌های شرکت De Havilland شوید. گروهی از بمب‌افکن‌های مسکوئیت در جنگ جهانی دوم برای مأموریتی خطرناک تمرین می‌کنند: بمباران صخره‌ای در نروژ به‌گونه‌ای که صخره روی کارخانه تسلیحاتی آلمانی زیر آن فروبریزد. ممکن است «633 اسکادران» برای خالص‌گرایان جنگی فیلم قابل‌قبولی نباشد، اما نباید دستاوردهای فیلم در تبدیل آن به اثری موفق را دست‌کم گرفت. این روزها اغلب فراموش می‌کنیم که فیلم‌هایی از این دست چقدر به فیلم‌برداری هوایی خوب، کار مدل‌سازی دقیق و موسیقی برانگیزاننده وابسته بودند؛ همه‌ی این‌ها در این فیلم هست و همین باعث می‌شود «633 اسکادران» بیش از یک سرگرمی سطحی برای روزهای بارانی باشد. البته صحنه‌های میان تمرین‌ها و مأموریت واقعی اغلب حکم پرکننده را دارند و زیرپلات‌ها جریان فیلم را متوقف می‌کنند (رومانس، فداکاری و کلیشه‌های آشنا)، اما همین‌ها هم وقتی مأموریت پایانی فرا می‌رسد به کار داستان می‌آیند و به ما امکان می‌دهند با شخصیت‌هایی که جان‌شان را به خطر می‌اندازند همدلی کنیم — چیزی که نیمه‌ی اول فیلم به‌خوبی فراهم می‌کند. موسیقی رون گودوین یکی از بهترین‌های فیلم‌های جنگی است و فیلم به‌خاطر پایان‌بندی‌ای که همه آرزو دارند، پیروز می‌شود. حقیقت این است که با توجه به بستر روایت، سرنوشت چندان در تردید نیست، اما با تکان‌های احساس‌انگیز و لحظات اوج آدرنالینی، تأثیر فیلم تا حدی غرورآمیز و میهن‌پرستانه است. علاوه بر این، اگر هنگام عبور مسکوئیت‌ها از فراز فیورد نروژ در گردن‌تان مورمور نشد، به گمانم خون در رگ‌هایتان نیست. نمره: 7/10 باید به خاطر داشته باشیم که این فیلم برای موفقیت در گیشهٔ آمریکا ساخته شده، بنابراین در بازگوکردن داستان اسکادرنی از نیروی هوایی سلطنتی که مأمور نابودی کارخانه سوخت موشک نازی را دارد، تصرّفات نمایشی زیادی صورت گرفته است. جورج چاگیریس (نه خیلی دیر پس از موفقیتش در «West Side Story») و کلیف رابرتسون در این درام جنگی نسبتاً خشک اما خوب‌ساخته رهبری بازی‌ها را بر عهده دارند. فیلم‌برداری هوایی قابل‌قبول است، اما برای 1964 چندان چشمگیر نیست و شخصیت‌ها بیش از حد کلیشه‌ای‌اند تا خیلی جدی گرفته شوند. بازیگران مکمل کارِ خسته‌کارانه‌ای ارائه می‌دهند، اما صادقانه بگویم، جدا از موسیقی به‌یادماندنی رون گودوین، این فیلم تا حدی ناامیدکننده است.