فیلم Occupied City 2023

«باید در یک موزه به نمایش گذاشته شود» فیلم Occupied City گونهٔ «مستند» را بازتعریف می‌کند. این اثر مجموعه‌ای از داستان‌هاست که به استیو مک‌کوئین منتقل شده‌اند و او حالا آن‌ها را به ما واگذار می‌کند؛ روایت این داستان‌ها هم‌زمان با ارائهٔ تصویری از اوضاع کنونی آمستردام پیش می‌رود. همین کنارِ هم قرار گرفتن ساده نشان می‌دهد که تا چه اندازه پیش رفته‌ایم و در عین...

«باید در یک موزه به نمایش گذاشته شود» فیلم Occupied City گونهٔ «مستند» را بازتعریف می‌کند. این اثر مجموعه‌ای از داستان‌هاست که به استیو مک‌کوئین منتقل شده‌اند و او حالا آن‌ها را به ما واگذار می‌کند؛ روایت این داستان‌ها هم‌زمان با ارائهٔ تصویری از اوضاع کنونی آمستردام پیش می‌رود. همین کنارِ هم قرار گرفتن ساده نشان می‌دهد که تا چه اندازه پیش رفته‌ایم و در عین حال چقدر سریع ممکن است بازگردیم. دلیل انتخاب این عنوان صرفاً به خاطر داشتن بلیت فیلم جدید ایندیانا جونز در کن نیست (هرچند اندکی بی‌ارتباط هم نیست). این اثر چیزی نیست که صرفاً یک‌بار در سینما دیده شود؛ باید جایی به‌صورت نمایش دائمی یا حلقهٔ چهار و نیم ساعته‌ای گذاشته شود تا بتوان هر لحظه، هر داستان، هر واقعیت و فیلم‌برداری خیره‌کننده‌اش را دید و هر زمان خواستی دوباره بازگشت. با این حال، چرا باوجود امیدواری‌ام به فیلم، به آن تنها ۳.۵ ستاره می‌دهم؟ چون به‌عنوان یک فیلم، هر اثر بیش از چهار ساعت بدون جریان روایی منسجم تماشای دشواری است. اگرچه مک‌کوئین هیچ‌چیز را از میز تدوین بیرون نگذاشته و حتی در دو ساعت هم این فیلم جذاب می‌بود، طول زیاد گاه به‌جایی می‌رسد که تماشاگر لحظاتی دل‌مشغول می‌خواهد که تمام شود؛ ولی بلافاصله داستان یا نما و قاب دیگری دوباره او را به درون فیلم می‌کشاند. در نسخه‌ای متراکم‌تر می‌توانست روایت پیوسته‌تر و مؤثرتری شکل بگیرد که داستان‌های ساده‌تر یا کمتر تأثیرگذار حذف شده باشند. به‌نظر می‌رسد مک‌کوئین کمی هم برای رکورد طولانی‌ترین فیلم دهه در میدان بوده است. در کل، اگر امکان تماشای یک‌بارهٔ فیلم در سینما فراهم نیست، بهتر است آن را در طول چهار شب تقسیم کنید تا فرصت لازم برای درک و هضم هر داستان فراهم شود. تشکر ویژه: از آقای مک‌کوئین بابت قرار دادن وقفه در فیلم تشکر می‌کنم؛ فیلم‌های خیلی طولانی نیاز دارند که چنین وقفه‌هایی از ابتدا پیش‌بینی شود.