فیلم The Barrens 2012

شیطان‌ها، گوزن‌ها و خرس‌ها — وای! The Barrens، بازخوانی‌ای از افسانه Jersey Devil، فیلمی فوق‌العاده نیست، اما در چارچوب بودجه‌ای که در اختیار داشته اثری نسبتاً شایسته است. علیرغم برخوردهای نه‌چندان مثبت بخشی از جامعهٔ وحشت، این فیلم در مقایسه با بسیاری از آثار بی‌کیفیت شبکه‌های علمی-تخیلی و وحشت وضع بهتری دارد. فیلم در بخش‌هایی دچار ناباوری‌های معمول ژانر و مشکلات ریتمی است؛ کارگردان و فیلمنامه‌نویس، دارن...

شیطان‌ها، گوزن‌ها و خرس‌ها — وای! The Barrens، بازخوانی‌ای از افسانه Jersey Devil، فیلمی فوق‌العاده نیست، اما در چارچوب بودجه‌ای که در اختیار داشته اثری نسبتاً شایسته است. علیرغم برخوردهای نه‌چندان مثبت بخشی از جامعهٔ وحشت، این فیلم در مقایسه با بسیاری از آثار بی‌کیفیت شبکه‌های علمی-تخیلی و وحشت وضع بهتری دارد. فیلم در بخش‌هایی دچار ناباوری‌های معمول ژانر و مشکلات ریتمی است؛ کارگردان و فیلمنامه‌نویس، دارن لین بوسمن، در زمان‌بندی فیلم ضعف نشان می‌دهد. با این حال، فیلمنامه تلاشی فراتر از یک «هیولای جنگلی» صرف را نشان می‌دهد و ایده‌های قابل‌تأملی در آن وجود دارد. بازی بازیگران هم در کل قابل‌قبول است و به‌ویژه در یک‌سوم پایانی که اوضاع به‌تدریج از کنترل خارج می‌شود، توانمندی‌های گروه بازیگری بهتر خود را نشان می‌دهد. این فیلم برای طرفداران سخت‌گیر ژانر توصیهٔ قاطعی نیست؛ اما اگر دنبال یک «فیلم وحشت درجه B» نسبتاً قابل‌قبول هستید که در پس‌زمینه خانه پخشش کنید، The Barrens از بسیاری از محصولات تکراری و کم‌کیفیت شبکه‌ها بهتر است. امتیاز: 5.5/10 (★★½). نقدی دیگر فیلم را تا حدی پیچیده‌تر می‌داند: هرچند ترکیب بازیگران درخشان نیست، انتخاب محافظه‌کار نگه‌داشتن موجود مرکزی—احتمالاً از لحاظ صرفه‌جویی مالی—در راستای فیلم کار می‌کند. این منتقد نمی‌خواهد بار دیگر سراغ این نسخهٔ Jersey Devil برود، اما از تماشای آن تجربهٔ نسبتاً خوشایندی داشته است. خلاصهٔ داستان: مردی اهل فیلادلفیا (استفن مویِر) خانواده‌اش را برای یک تعطیلات ابتدایی به Pine Barrens، در شمال آتلانتیک سیتی، می‌برد. آیا افسانهٔ مشهور Jersey Devil می‌تواند حقیقت داشته باشد؟ The Barrens را می‌توان در سنت آثار «موجودات افسانه‌ای» مانند Wendigo (2001)، 13th Child و Mothman (2010) قرار داد. هرچند فیلم Dark Haul نسخهٔ برتر دیگری از Jersey Devil است، این فیلم برداشت سنتی‌تری از موضوع ارائه می‌دهد و از میان پنج فیلمی که نویسندهٔ نقد دیده، مقام دوم را دارد. تک‌موردی از تأثیرات The Amityville Horror و The Blair Witch Project را هم می‌توان در برخی سکانس‌ها دید (به‌ویژه آنچه برای یکی از شخصیت‌های اصلی رخ می‌دهد). در میان بازیگران، آلی مک‌دونالد به‌عنوان دختر خانواده، سِیدی، قابل‌توجه است و میا کِرشنِر نیز در نقش همسر عملکرد مناسبی دارد. بوسمن قصد داشت فیلم را در همان Pine Barrens واقعی فیلم‌برداری کند، اما به دلیل محدودیت‌های بودجه در انتاریو فیلم‌برداری شد. با وجود محدودیت مالی، او توانسته جو ترس و عجیبی را در جنگل‌ها خلق کند که با موسیقی متن قابل‌توجهی — با عناصری که یادآور Apocalypse Now است — تقویت شده است. متأسفانه فیلم هنگام گذر از پردهٔ دوم به پایانی کمی لغزشی نشان می‌دهد، اما نکات مثبت کافی وجود دارد که آن را به طرفداران آثاری که پیش‌تر ذکر شد توصیه‌پذیر کند. شخصاً آن را به نسخهٔ Blair Witch ترجیح می‌دهم. توجه داشته باشید که پس از تیتراژ صحنه‌هایی هست که پایان را روشن‌تر می‌کنند. مدت زمان: ۱ ساعت و ۳۵ دقیقه. محل‌های فیلم‌برداری: Rockwood Conservation Area و Albion Hills Conservation Park (پاسخ به تصمیم تولید برای فیلم‌برداری در انتاریو). در کل: فیلمی متوسط با لحظات قابل‌توجه؛ ارزش تماشا برای طرفداران وحشت درجه B را دارد. رده‌بندی کلی: B.