فیلم Silent Night, Deadly Night 2025

این فیلم کمی مرا به یاد «Violent Night» (2022) انداخت، چون تصویر معمول بابانوئل مهربان و عمووار را به چالش می‌کشد. اینجا تمرکز بیشتر روی کسانی است که بدکار بوده‌اند و تقویم آدونتِ او با یادگاری‌های بیومتریک و شومی در حال شمارش معکوس است؛ او فقط چهار روز برای تکمیل جستجوی سالانه‌اش برای یافتن تبهکاران فرصت دارد. «بیلی» (روهان کمپبل) مردی است که لباس را...

این فیلم کمی مرا به یاد «Violent Night» (2022) انداخت، چون تصویر معمول بابانوئل مهربان و عمووار را به چالش می‌کشد. اینجا تمرکز بیشتر روی کسانی است که بدکار بوده‌اند و تقویم آدونتِ او با یادگاری‌های بیومتریک و شومی در حال شمارش معکوس است؛ او فقط چهار روز برای تکمیل جستجوی سالانه‌اش برای یافتن تبهکاران فرصت دارد. «بیلی» (روهان کمپبل) مردی است که لباس را می‌پوشد و شیطانی خشن روی شانه‌اش او را به ادامه کار تشویق می‌کند، اما وقتی به شهری کوچک می‌رسند که برای جشن‌ها آماده می‌شود، با «پملا» (روبی موداین) آشنا می‌شود و حواسش پرت می‌گردد. مشکل این است که اگر او انتقام شایسته‌ای نگیرد، ممکن است کسی دیگر بمیرد — و شاید آن فرد لایق مرگ نباشد؛ پس باید تمرکز کند. این شهر از گزینه‌ها خالی نیست، از جمله گروهی نئونازی که در یک رقص طویله‌ای شرکت دارند، اما بر خلاف بعضی ابرقهرمان‌ها، بیلی وقتی کتک می‌خورد، تیر می‌خورد یا ضرب‌ و جرح می‌شود آن را واقعاً احساس می‌کند؛ بنابراین انجام مأموریت و دور نگه داشتن پملا برایش کار ساده‌ای نیست. به نظر می‌رسد فیلم با بودجه نسبتاً محدودی ساخته شده: چند (شاید چند ده) ایراد پیوستگی وجود دارد، دیالوگ‌ها نسبتاً ساده‌اند و قصه کمی بیش از حد کش آمده تا طول فیلم را توجیه کند. با این حال، فیلم مفرح و سرگرم‌کننده‌ای است و لحنش گاهی یادآور داستان‌های تاریک کریسمسی به سبک دیکنز است — بیلی به سراغ «هدیه‌های» کشندهٔ کریسمس می‌رود. در این زمینه کمپبل بازی قابل قبولی ارائه می‌دهد و صداهای درونی‌اش به سبک «ونوم» هم آن‌قدر بی‌رحم و بی‌واهمه نیستند که انتظار داشته باشیم. گمان می‌کنم سال آینده احتمالاً دنباله‌ای ساخته شود؛ فیلم مثل هدیه‌ای است که همچنان چیزی برای عرضه دارد و من از آن لذت بردم.