فیلم Splice 2009

افکت‌ها قابل قبول‌اند و همواره حس ناخوشایند و هیجان وجود دارد، اما فیلمنامه کلیشه‌ای، ضعیف و پر از نقاط ضعف است. ایده‌های فیلم در سطح بالایی قرار دارند؛ می‌توان گفت فیلم دوباره ظرفی از دانشمندان فضول را نشان می‌دهد که باید با پیامدهای دخالت‌های خود روبه‌رو شوند، ولی هم‌زمان تا حدی شبیه آثار کروننبرگ به نظر می‌رسد. فیلم از نظر آشفتگی روانی غنی است و نگاه‌هایش...

افکت‌ها قابل قبول‌اند و همواره حس ناخوشایند و هیجان وجود دارد، اما فیلمنامه کلیشه‌ای، ضعیف و پر از نقاط ضعف است. ایده‌های فیلم در سطح بالایی قرار دارند؛ می‌توان گفت فیلم دوباره ظرفی از دانشمندان فضول را نشان می‌دهد که باید با پیامدهای دخالت‌های خود روبه‌رو شوند، ولی هم‌زمان تا حدی شبیه آثار کروننبرگ به نظر می‌رسد. فیلم از نظر آشفتگی روانی غنی است و نگاه‌هایش به والدگری معوج، جذابیتی تاریک پدید می‌آورد. هرچند جنبه فانتزی مردانه فیلم آزاردهنده است، اما به‌نوعی تمایلی مریض‌وار برای تماشاگر ایجاد می‌کند. با این حال در یک‌سوم پایانی سازندگان کنترل ماجرا را از دست می‌دهند؛ خطرات عجیب دخالت در علم به آشفتگی‌های سطحی و بی‌مزه تبدیل می‌شود و برخی صحنه‌ها تا حدی ناخوشایند می‌آیند — پایانی که ارائه می‌شود هم تلاش ضعیفی برای ایجاد یک پایان نیمه‌باز است. بازی بازیگران اصلی خوب است. آدریان برودی و سارا پالی به‌عنوان زوج دانشمندی که دخالت می‌کنند، نقش‌هایشان را خوب ایفا می‌کنند و دل‌فین چانه‌آک در نقش «درِن» تمام رگه‌های احساسی پیچیده‌ی این نقش دشوار را به درستی درآورده است. وینچنزو ناتالی که پیش‌تر با «کیوب» و «سایفر» نشان داده بود حرفی برای گفتن در ژانر وحشت/علمی‌تخیلی دارد، این‌جا کار متفاوتی ارائه داده اما نتیجه‌ای ناهماهنگ است: فیلمی با ایده‌های بزرگ که به‌خاطر حرارت دادن بیش از حد به روایت برای شوک‌آفرینی، تضعیف شده و شوخی‌ها یا سبک‌سازی‌های قرارگرفته در دل اثر هم به قیمت کاهش ارزش دراماتیک تمام شده است. خلاصهٔ قصه: کلایو (آدریان برودی) و السا (سارا پالی) دو مهندس ژنتیک هستند که توسط بارلو (دیوید هِولِت) مأمور می‌شوند ژنی مهم را کشف کنند؛ آن‌ها با ترکیب DNA انسان و حیوانات موجودی به‌نام «درِن» خلق می‌کنند که رفته‌رفته ویژگی‌های انسانی بیشتری پیدا می‌کند — و در عین حال دُم، نیش و توانایی رشد بال هم به دست می‌آورد. در طول داستانِ نسبتاً ناراحت‌کننده، مشخص می‌شود السا به‌طور واقعی و جسمی درگیر ماجرا شده و آن‌ها باید از آفرینش خود نه فقط در برابر کارفرماها بلکه در برابر تمایلات خشونت‌آمیز و شهوانی رو به فزون او محافظت کنند. مفهوم پایه‌ای جذاب بود، اما اجرا ضعیف است. دلیل موفقیت برودی در داستان چندان روشن نیست و بین او و پالی شیمی قابل‌لمسی وجود ندارد؛ داستانی که می‌توانست چالش‌برانگیز و قابل‌تأمل باشد، به اغراق و دور از باور کشیده می‌شود و پایان‌بندی هم رضایت‌بخش نیست — نه از نظر شخصی و نه از منظر علمی. فیلم خطرات آزمایش‌های علمی بی‌ضابطه را نشان می‌دهد، اما متأسفانه نه با جذابیتی که نمونه‌های بهتر قبلاً ارائه کرده‌اند. امتیاز: 6/10.