فیلم Monster’s Ball 2001

پیامی قدرتمند در درامی ملانکولیک که با موقعیت‌های غیرواقعی و دیگر کاستی‌ها تحت‌الشعاع قرار گرفته پدر و پسر (بیلی باب تورنتون و هیث لجر) نگهبانان زندان در لوئیزیانا هستند که همراه پدربزرگ سابقِ نگهبان و نژادپرست (پیتر بویل) زندگی می‌کنند. پس از نظارت بر اجرای یک مرد سیاه‌پوست (شن «دیدی» کامبز)، چند تراژدی باعث می‌شود هَنک (تورنتون) با همسر سابقِ آن مرد محکوم (هیلی بری) که...

پیامی قدرتمند در درامی ملانکولیک که با موقعیت‌های غیرواقعی و دیگر کاستی‌ها تحت‌الشعاع قرار گرفته پدر و پسر (بیلی باب تورنتون و هیث لجر) نگهبانان زندان در لوئیزیانا هستند که همراه پدربزرگ سابقِ نگهبان و نژادپرست (پیتر بویل) زندگی می‌کنند. پس از نظارت بر اجرای یک مرد سیاه‌پوست (شن «دیدی» کامبز)، چند تراژدی باعث می‌شود هَنک (تورنتون) با همسر سابقِ آن مرد محکوم (هیلی بری) که در تنگنای زندگی قرار دارد دیدار کند. بازیگران، لوکیشن‌ها، موسیقی متن و کارگردانی همگی در سطح قابل‌قبولی‌اند. مشکل اصلی فیلمنامهٔ ساختگی است که تمایل دارد روی بدترین وجوه انسانیت تمرکز کند و گاهی حسِ غیرواقعی و سوررئالیستی ایجاد می‌کند. در نیمهٔ اول، فیلم با نژادپرستی زشت، تن‌فروشی (و صحنهٔ جنسی آشکار مرتبط)، نفرت، اجرای حکم اعدام، یک خودکشی غیرمنتظره و یک تصادف فراری ناگهانی مواجه است. اگر بتوانید همهٔ این‌ها را در ۵۵ دقیقهٔ اول تحمل کنید، شاید این فیلم را بپسندید. برخی از این بخش‌ها جواب می‌دهد (صحنهٔ فاحشه‌گی و اجرای حکم) و بعضی دیگر نه (نژادپرستی، خودکشی و تصادف فراری). موردهای دوم حس غیرواقعی دارند یا به‌خاطر نگارش نامطمئن، اجرا ضعیف یا هر دو. به‌عنوان مثال، اظهارنظرهای نژادپرستانهٔ پاتریارک پیر (بویل) غیرقابل‌باور و گاهی خنده‌دار به‌ نظر می‌رسد (شاید مقصود داشتند خنده‌دار باشد؟). با بازی، بازیگری یا کارگردانی بهتر این بخش‌ها می‌توانست مؤثرتر باشد. یا مثلاً صحنهٔ تصادف فراری؛ کاملاً خارج از کادر اتفاق می‌افتد و گذار به تبعات آن ضعیف است. بیننده می‌پرسد «چه شد؟ چیزی را از دست دادم؟» خودکشی نیز به چندین وجه قانع‌کننده نیست. هیلی برندهٔ اسکار شد، اما من او را در نقش نامناسب یافتم. او بیش از حد روشن، بیش از حد باهوش و بیش از حد جوان/زیبا به‌نظر می‌رسد برای نقشی که باید نشان دهد یازده سال الکل و سیگار و سختی کشیدن بر او چه تأثیری گذاشته؛ لازم بود بیشتر کهنه یا فرسوده به‌نظر برسد. همچنین در گفت‌وگوی طولانی‌اش با هَنک روی کاناپه، شخصیتش من را قانع نکرد؛ بیشتر حس می‌داد بازیگری آگاه و روشن‌فکر (بری) دارد نقش زنی کم‌تحصیلات و از طبقهٔ پایین را بازی می‌کند تا این‌که واقعاً آن شخصیت باشد. با وجود این نقاط منفی قابل‌توجه، فیلم پیامی حساب‌شده منتقل می‌کند و دارای نکات درخور تأملی است، و در عین حال از دگم‌گرایی سیاسی احمقانه سر باز می‌زند. برای مثال، زندانی صادقانه می‌پذیرد که کارش اشتباه بوده و سرنوشتش را عادلانه می‌داند، حتی در حالی که واضحاً پشیمان است. علاوه بر این، همسر از زندانی کینه‌ای ندارد و تنها به خاطر پسرشان به ملاقات می‌آید. یک منتقد اشتباه استدلال کرده بود که یک شخصیت، نژادپرست دوآتشه است و تغییر قلب ناگهانی نخواهد داشت. این منتقد درست نگاه نکرده بود. در آغاز فیلم، این شخصیت در حال تحول از ذهنیت زنندهٔ پدر است. بله، او در ابتدا کار نفرت‌آمیز با اسلحه‌ای انجام می‌دهد، اما این بیشتر نمایشی برای پدر است که از پنجره تأیید می‌کند. خلاصه اینکه پاتریارک منفور همچنان بر خانواده تسلط آزاردهنده‌اش را اعمال می‌کرد، حتی در حالی که در صندلی چرخ‌دار محدود شده بود. فیلم دربارهٔ رهایی از آن قدرت و آن نفرت است؛ و چیزهای بیشتری نیز دارد. مدت زمان فیلم ۱ ساعت و ۵۱ دقیقه است و در لاپلِیس، لوئیزیانا و زندان ایالتی لوئیزیانا، آنگولا فیلم‌برداری شده است. امتیاز: C+/B-