فیلم Werner Herzog: Radical Dreamer 2022

دقیقاً مثل حالتی که دربارهٔ مرحوم انیو موریکونه داشتم، دلم می‌خواهد فقط در اتاقی بنشینم و با ورنر هرتسوگ گپ بزنم. او شخصیت معمایی‌ای است که در این مستند نه تنها به‌عنوان انسانی خلاق و خیال‌پرداز ظاهر می‌شود، بلکه مردی است که برای این‌که تماشاگر از آثارش خسته نشود هم دل می‌سوزاند. گسترهٔ پروژه‌هایش از کارهای ابتداییِ نه‌چندان درخشانِ اواخر دههٔ ۱۹۶۰ تا موفقیت‌هایش در...

دقیقاً مثل حالتی که دربارهٔ مرحوم انیو موریکونه داشتم، دلم می‌خواهد فقط در اتاقی بنشینم و با ورنر هرتسوگ گپ بزنم. او شخصیت معمایی‌ای است که در این مستند نه تنها به‌عنوان انسانی خلاق و خیال‌پرداز ظاهر می‌شود، بلکه مردی است که برای این‌که تماشاگر از آثارش خسته نشود هم دل می‌سوزاند. گسترهٔ پروژه‌هایش از کارهای ابتداییِ نه‌چندان درخشانِ اواخر دههٔ ۱۹۶۰ تا موفقیت‌هایش در «Aguirre» (۱۹۷۲)، «Nosferatu» (۱۹۷۹) و «Fitzcarraldo» (۱۹۸۲) خوب نمایش داده شده؛ در عین حال با رابطهٔ طوفانی‌اش با کلاوس کینسکی و مبارزات دوران کودکی‌اش در آلمان پس از جنگ تا تأمین بودجهٔ فیلم‌هایی که کشتی‌های بخار فرسوده را از تپه‌های آمریکای جنوبی می‌کشاند، آشنا می‌شویم. البته مجموعه‌ای از نظرات تمجیدی هم هست — بعضی جالب‌تر از بقیه — اما در اصل چیزی که این کار را می‌سازد، زمان‌هایی است که با او در خانه‌اش می‌گذرانیم. گفت‌وگویش سرشار از نوعی نیت خیر نسبت به تماشاگران است که گاه مسری هم می‌شود. عزم او برای نپذیرفتن کارِ درجه دو یا تکرار مکررات و توانایی‌اش در درآمیختن مفاهیم از ژانرهای مختلف برای گروه‌های سنی گوناگون و شرکت در رشد و تحول سینما، دیدنی و الهام‌بخش است. متأسفانه صمیمیتِ کافی در کار نیست و فیلم خیلی وقت‌ها در تکیه بر نقل‌قول‌های مکمل می‌افتد؛ چه از ویم وندرز باشد، چه از نیکول کیدمن، به‌نظرم چندان کمکی به آن چیزی که من می‌خواستم ببینم — یعنی فقط او در اتاق با یک چکیدهٔ شراب و گپ‌وگفتی پراکنده — نکردند. او مردی کاریزماتیک با توانایی نامحدود در رؤیاپردازی است، و اگر حتی ذره‌ای کنجکاوید بدانید سینما چگونه به وضعیت کنونی‌اش رسیده (با همهٔ نقایص و ویژگی‌ها)، تماشای این مستند ارزش دارد.