فیلم Nights of Cabiria 1957

جولیتا مازینا در نقش اصلی در بهترین فرم خود ظاهر شده است. او زنی از طبقهٔ زنان خیابانی است که درست در آغاز فیلم می‌بینیم چگونه دوست‌پسر سارقش او را به رودخانه می‌اندازد و رهایش می‌کند تا غرق شود. به لطف یک پسرک بیدار محل و چند تن از اهالی، نجات پیدا می‌کند؛ آشفته اما تا حد زیادی تسلیم‌ناپذیر. از این پس او را در...

جولیتا مازینا در نقش اصلی در بهترین فرم خود ظاهر شده است. او زنی از طبقهٔ زنان خیابانی است که درست در آغاز فیلم می‌بینیم چگونه دوست‌پسر سارقش او را به رودخانه می‌اندازد و رهایش می‌کند تا غرق شود. به لطف یک پسرک بیدار محل و چند تن از اهالی، نجات پیدا می‌کند؛ آشفته اما تا حد زیادی تسلیم‌ناپذیر. از این پس او را در ماجراهای ادامه‌دارش دنبال می‌کنیم، زنی که سرسختانه از عشق دست نکشیده است. او فکر می‌کند با یک بازیگر زندگیِ پرزرق‌وبرق و لوکس خوش‌شانس شده، اما خیلی زود دلسرد می‌شود و تنها دیدار اتفاقی با دونوفریو (فرانسوا پِریه)، مردی نسبتاً بی‌تکلف که یک شب در تماشاخانه تحسینش کرده بود، شاید — فقط شاید — بتواند آنچه دلِ پرسه‌زنِ او بیش از همه می‌خواهد را به او عرضه کند. فلینی از خیابان‌های هنوز تا حد زیادی جنگ‌زدهٔ رم به‌عنوان پس‌زمینه‌ای مؤثر برای این داستان بسیار انسانی استفاده می‌کند، و فیلم‌نامه به خانم مازینا این امکان را می‌دهد که دیالوگ‌های تند و پُرطنز (و همیشه به‌طرز غیرقابل‌خطایی خوش‌بینانه) را استادانه اجرا کند. او در جریان پیش‌رفت داستان کاملاً در عنصر خود است. فضای کلی فیلم رنگی از بدبینی دارد، اما شخصیت او به‌نوعی از پس آن برمی‌آید — و همین برای من جذاب بود. می‌توانست فیلم صرفاً یک درام رویه‌ای و قابل‌پیش‌بینی باشد، اما این‌طور نیست؛ در داستان هیچ قطعیتی وجود ندارد. در واقع تنها قطعیت این است که او هرگز تسلیم نمی‌شود. بازیگران مکمل نیز بسیار مؤثرند، چه به‌عنوان شخصیت‌هایی که تأثیر مستقیمی بر زندگی او دارند (برای مثال «واندا» با بازی فرانکا مارزی) و چه به‌عنوان لحظاتی برای مخاطب تا نفس تازه‌ای بکشد و تجدید قوا کند. این فیلم احساس‌برانگیز است اما احساساتی نیست — و من واقعاً از آن لذت بردم.