فیلم Carnival of Souls 1962

ماجرا با یک تصادف رانندگی آغاز می‌شود: مری و دو دوستش هنگام مسابقه‌ای دوستانه از جاده خارج شده و از روی پلی به پایین سقوط می‌کنند. تنها بازماندهٔ این حادثه مری است. پس از بهبودی، به شهری جدید می‌رود و به عنوان ارگ‌نواز کلیسا مشغول به کار می‌شود، اما همواره با بازدیدکننده‌ای شبح‌گونه و دوره‌هایی که گویی هیچ‌کس وجودش را احساس نمی‌کند، آزرده می‌گردد. فیلم Carnival...

ماجرا با یک تصادف رانندگی آغاز می‌شود: مری و دو دوستش هنگام مسابقه‌ای دوستانه از جاده خارج شده و از روی پلی به پایین سقوط می‌کنند. تنها بازماندهٔ این حادثه مری است. پس از بهبودی، به شهری جدید می‌رود و به عنوان ارگ‌نواز کلیسا مشغول به کار می‌شود، اما همواره با بازدیدکننده‌ای شبح‌گونه و دوره‌هایی که گویی هیچ‌کس وجودش را احساس نمی‌کند، آزرده می‌گردد. فیلم Carnival of Souls (۱۹۶۲) با بودجه‌ای اندک و با بازیگران غیرحرفه‌ای ساخته شده؛ کارگردان هِرک هَروِی با تنها حدود ۳۰٬۰۰۰ دلار و گروهی از دوستان، یکی از آثار شاخص زیرژانر ترسناک مستقل را پدید آورد. فیلم از همان ابتدا حال‌وهوایی شبیه اپیزودهای طولانی‌شدهٔ The Twilight Zone دارد و تأثیرگذاری‌اش بر فیلم‌سازان نام‌آور ژانر—از رومرو و کارپنتر تا هوپر و شایامالان—به‌وضوح در تاریخچهٔ سینمای وحشت دیده می‌شود. بخش‌های فراوانی از فیلم دارای کیفیتی خواب‌آلود و رؤیایی‌اند که در عین حال پوست‌مری‌فلج‌کننده‌اند؛ ارگِ تند و ناله‌آمیز که در سکانس‌ها تکرار می‌شود به خلق فضایی شبح‌وار کمک می‌کند و رؤیاپردازی‌های کارنیوال و رقصی سورئال از نقاط اوجِ تاثیرگذار فیلم‌اند. پایان‌بندیِ خاص فیلم هم، با یک پیچش آشنا برای ژانر، حس تردید و ناخوشایندی را تا آخر حفظ می‌کند. بازی کندِیس هیلیگوس به‌عنوان مری و حضور آرت الیسون در نقش کشیش، هرچند که دیالوگ‌ها گاه ضعیف‌اند، اما توانسته‌اند کشش دراماتیک قابل قبولی ایجاد کنند. فیلم برای پخشِ حس تعلیق و تنش از موسیقی مبتنی بر ارگ بهره می‌برد که نقش مهمی در شکل‌گیری جو دارد. از نظر فنی، فیلم دارای محدودیت‌هایی است: فیلم‌برداری خام و بعضاً آزاردهنده، دیالوگ‌های ضعیف و نشانه‌هایی از آماتوریسم در اجراها و فیلمنامه دیده می‌شود. با این حال، استفادهٔ هوشمندانه از بازیگران محلی و لوکیشن‌هایی مانند Saltair Pavilion و مناطق اطراف دریاچهٔ بزرگ نمک (از جمله Magna و Salt Lake City) به فیلم هویتی واقعی و ملموس می‌بخشد. در نهایت Carnival of Souls نمونه‌ای است از فیلمی که با وجود کاستی‌های فنی و بودجهٔ اندک، با فضای وهم‌انگیز و ایده‌های بصری‌اش توانسته جایگاهی در میان آثار کالت پیدا کند؛ فیلمی که ابتدا در زمان خود مورد توجه و استقبال تجاری قرار نگرفت، اما بعدها و به‌واسطهٔ پخش تلویزیونی و نسخه‌های ویدئویی، مخاطبان جدیدی یافت و به عنوان یک کلاسیک روان‌شناختی در ژانر وحشت شناخته شد.