فیلم The Princess Switch 2018

در درجهٔ اول، طراحی صحنه در این فیلم چشم‌نواز است. هر لوکیشن طوری ساخته شده که واقعاً حس می‌کنی همراه شخصیت‌ها آنجایی. طراحی لباس‌ها را هم خیلی دوست داشتم؛ انتخاب‌ها دقیق و مناسب بودند و تفاوت پوشش اعضای خانوادهٔ سلطنتی را نسبت به دیگران به‌خوبی نشان می‌دادند. بازی‌ها شگفت‌انگیزند؛ هیچ‌کس شبیه یک شخصیت ساختگی به‌نظر نمی‌رسد و همه مثل انسان‌های واقعی رفتار می‌کنند. به‌راحتی می‌توان...

در درجهٔ اول، طراحی صحنه در این فیلم چشم‌نواز است. هر لوکیشن طوری ساخته شده که واقعاً حس می‌کنی همراه شخصیت‌ها آنجایی. طراحی لباس‌ها را هم خیلی دوست داشتم؛ انتخاب‌ها دقیق و مناسب بودند و تفاوت پوشش اعضای خانوادهٔ سلطنتی را نسبت به دیگران به‌خوبی نشان می‌دادند. بازی‌ها شگفت‌انگیزند؛ هیچ‌کس شبیه یک شخصیت ساختگی به‌نظر نمی‌رسد و همه مثل انسان‌های واقعی رفتار می‌کنند. به‌راحتی می‌توان با استیسی یا مارگارت همذات‌پنداری کرد—مثلاً اگر آدم برنامه‌ریز هستی با استیسی ارتباط می‌گیری و اگر پرهیجان و بی‌قیدتری با مارگارت. در ریتم فیلم هم مشکلی نداشتم؛ همه‌چیز روان و مرتب از یک اتفاق به اتفاق بعدی منتقل می‌شود. تنها نکتهٔ آزاردهنده این بود که خیلی از اتفاقات انگار به‌صورت جادویی رخ می‌دادند و هیچ توضیحی دربارۀ آن‌ها داده نمی‌شد: شخصیتی مرتب در لحظات مناسب ظاهر می‌شد بدون هیچ دلیل مشخصی، دو شخصیت زیر شاخهٔ میستل‌تو می‌ایستادند که ناگهان از هیچ‌جا پدیدار می‌شد—این‌ها واقع‌گرایانه به‌نظر نمی‌رسند. بله، می‌دانم فیلم ساختگی است، اما طوری رفتار می‌کنند که شخصیت‌ها بی‌فکر جلوه کنند و از رفتار غیرعادی استیسی یا مارگارت سؤال نمی‌پرسند. نشانه‌هایی از تعجب هست، اما باز هم همه‌چیز را بی‌اعتنا رد می‌کنند. در فیلم‌های مشابه معمولاً تنها چند شخصیت چنین بی‌تفاوتی‌ای نشان می‌دهند، نه همه. همچنین به‌نظر می‌رسد نویسندهٔ این فیلم نویسندهٔ A Christmas Prince هم بوده؛ شباهت‌های زیادی بین دو شاهزاده هست. در مجموع، فیلم برای طرفداران کمدی‌های رمانتیک مناسب است و حتی برای کسانی که طرفدار این ژانر نیستند هم قابل‌تحمل است. من The Princess Switch را ۷/۱۰ می‌دهم. تماشای این فیلم از خوب تا قابل‌قبول است؛ احتمالاً دوباره آن را تماشا نمی‌کنم، ولی می‌توانم توصیه‌اش کنم. به‌نظر می‌رسد بعضی فیلم‌ها صرفاً به‌خاطر شرط‌بندی یا آزمون ساخته می‌شوند—مثل این که کسی به ونسا هادگنز گفته نتوانی نقش‌آفرینی شبیه به «Freaky Friday» یا «The Princess Diaries» کند و فرصتِ پخش در فصل کریسمس هم پیش آمده، پس این فیلم ساخته شده. باقی بازیگران قابل‌قبول‌اند؛ تنها بازیگری که واقعاً ارزش ذکر دارد میا لوید است، هرچند نقش یک بچهٔ پرانرژی برای یک کودک بااستعداد بازی دشواری نیست. داستان ساده و بر پایهٔ تصادف‌های داستانی است. فیلم نسبتاً بامزه است—حتی لهجه‌های بد بریتانیایی هم خنده‌دارند—اما تأثیر عمیقی برجا نمی‌گذارد. دوستش دارم. The Princess Switch اساساً همان ایدهٔ «The Parent Trap» را دارد، اما به نظرم لایهٔ تازه‌ای به آن اضافه شده که فیلم را سرگرم‌کننده نگه می‌دارد. از دیدن پیش‌روی داستان لذت بردم؛ فیلم خوب ساخته شده و انتخاب بازیگران و ضرب‌آهنگ روایت مناسب است. از ونسا هادگنز خوشم آمد؛ او در نقشی دوگانه خوب عمل کرده و عملاً باید رفتارهای متفاوت استیسی و مارگارت را به شیوه‌های مختلف نشان دهد و در این کار موفق است. اعتراف می‌کنم جز او چیز چندانی در فیلم رخ نمی‌دهد. حال‌وهوای کلیشه‌ای کریسمسی دارد، اما من از آن خوشم آمد.