فیلم Death Kiss 2018

خُب، فیلم خوب نیست ولی سرگرم‌کننده است. رابرت برونزی، همان‌طور که از ظاهرش پیداست، چهره‌ای آشنا دارد... شبیه چارلز برانسون است. اما ایوا همیلتون ظاهری دارد که فکر می‌کردی قبلاً دیده‌ای؛ بعد از جستجو در IMDb معلوم می‌شود که نه، او را قبلاً ندیده‌ایم... و این واقعاً حیف است. او طوری بازی می‌کند که انگار واقعاً به شخصیت برونزی علاقه‌مند است، و این وقتی...

خُب، فیلم خوب نیست ولی سرگرم‌کننده است. رابرت برونزی، همان‌طور که از ظاهرش پیداست، چهره‌ای آشنا دارد... شبیه چارلز برانسون است. اما ایوا همیلتون ظاهری دارد که فکر می‌کردی قبلاً دیده‌ای؛ بعد از جستجو در IMDb معلوم می‌شود که نه، او را قبلاً ندیده‌ایم... و این واقعاً حیف است. او طوری بازی می‌کند که انگار واقعاً به شخصیت برونزی علاقه‌مند است، و این وقتی برجسته می‌شود که او طرفی مقابل بازیگری است که تا حدی مثل یک تخته چوب رفتار می‌کند. اگر کسی در مقابل چنین بازی‌ای بتواند نمایش درخوری ارائه دهد، شایسته است در آثار بیشتری بازی کند. نکته جالب اینکه همه این‌ها با دیالوگ‌هایی کاملاً افتضاح همراه است؛ بنابراین از دید من، اجرای او حتی در این شرایط، تحسین‌برانگیز است. شرایط کاملاً علیه او بود — از بازیگران همراه و فیلمنامه تا کارگردانی و کیفیت تولید — و با این حال توانست خوب ظاهر شود. درود بر ایوا همیلتون که بهترین خود را آورد. خروج از فیلمی مثل ساخته‌های مارتین اسکورسیزی طوری که حرفه‌ای به‌نظر برسی یک چیز است، اما اگر بتوانی در فیلمی از رنه پرز هم همان حس را القا کنی، واقعاً استعداد حرفه‌ای‌ای داری. دنیل بالدوین هم که شناخته‌شده‌تر است، همین وضعیت را دارد. او در آثار زیادی بازی کرده و در این آشوب سینمایی هم مانند گلی سر برمی‌آورد. نقش مجری برنامه‌ای الهام‌گرفته از شان هانیتی را خیلی خوب بازی می‌کند و طی فیلم چند نکته قابل‌تأمل هم مطرح می‌کند. مخصوصاً این‌که بله، هیچ‌کس در حضور لاتین‌تبارهایی که شبیه اعضای باندهای خیابانی نیستند احساس ناخوشایندی نمی‌کند، اما وقتی آن‌ها مثل گنگسترها لباس پوشیده‌اند—با خالکوبی‌ها و هودی‌ها—مسئله صرفاً نژادپرستی نیست که باعث نگرانی می‌شود. ریچارد تایسون نقش کوچکی دارد، اما با همان نقش هم کاری از پیش می‌برد که با توجه به کارنامه قبلی‌اش جهشی بزرگ محسوب می‌شود. فیلم‌های خیلی بدی با او دیده‌ام، اما او توانسته تا حدی این فیلم را نجات دهد و بازی‌اش کاملاً شبیه شیوه همیشگی‌اش نیست. صادقانه بگویم شخصیت او تا حدی جنبه هجو دارد، اما خوب اجرا شده و چند نکته هم بیان می‌کند. رابرت برونزی اما انگار بلد نیست اسلحه را درست نگه دارد، مخصوصاً با کالیبری که ظاهراً شلیک می‌کند. با این حال نمایش خون‌ریزی اغراق‌شده تا حدی مشکلات بازی او را جبران می‌کند. در کل این فیلمِ رنه پرز تا حد زیادی به‌خاطر حضور بازیگرانی مثل بالدوین، تایسون و همیلتون از تبدیل شدن به یک اثر سراسر زباله نجات یافت؛ بدون آنها فیلم می‌توانست به همان اندازه فاجعه‌بار باشد که «From Hell to the Wild West» بود.