فیلم What a Way to Go! 1964

یادم می‌آید زمانی جوان کالینز را در سریال «دایناسیتی» (حدود ۱۹۸۳) دیدم که شخصیتش را «الکسیس کارینگتون کولبی دکستر» می‌نامیدند... تا آن زمان هرگز ندیده بودم زنی نام همهٔ شوهرانش را یکی‌یکی نگه دارد. شرلی مک‌لین تقریباً بیست سال زودتر این کار را کرده بود—در نقش «لوییزا می فاستر هاپر فلینت اندرسون بنسون». فیلم با صحنه‌ای آغاز می‌شود که زنی باشکوه تلاش می‌کند چکی چندصد...

یادم می‌آید زمانی جوان کالینز را در سریال «دایناسیتی» (حدود ۱۹۸۳) دیدم که شخصیتش را «الکسیس کارینگتون کولبی دکستر» می‌نامیدند... تا آن زمان هرگز ندیده بودم زنی نام همهٔ شوهرانش را یکی‌یکی نگه دارد. شرلی مک‌لین تقریباً بیست سال زودتر این کار را کرده بود—در نقش «لوییزا می فاستر هاپر فلینت اندرسون بنسون». فیلم با صحنه‌ای آغاز می‌شود که زنی باشکوه تلاش می‌کند چکی چندصد میلیون دلاری به ادارهٔ مالیات (IRS) بدهد. آن‌ها فکر می‌کنند او دیوانه است و او را پیش یک روان‌پزشک می‌فرستند؛ او هم دربارهٔ روابط زناشویی گذشته‌اش برای روان‌پزشک تعریف می‌کند. دین مارتین اولین مرد مهم محلی است که به او توجه نشان می‌دهد، اما او به دیک ون دایک، صاحب یک مغازهٔ محلی، دل می‌بازد؛ دیک مغازهٔ کوچک خود را به یک مرکز تجاری موفق تبدیل می‌کند تا این‌که فاجعه‌ای رخ می‌دهد. سپس در پاریس با هنرمندی درگیر به نام پل نیومن آشنا می‌شود؛ بعد هنگام ترک پاریس با میلیاردر رابرت میچام روبه‌رو می‌شود؛ و در یک غذاخوری ساده و خوش‌برخورد با جین کلی ملاقات می‌کند، جایی که می‌کوشد از همهٔ این‌ها فرار کند—حتی به روان‌پزشکش پیشنهاد ازدواج می‌دهد—و در نهایت داستان به نوعی به نقطهٔ آغاز بازمی‌گردد. این فیلم نمایش سرگرم‌کننده‌ای از توانایی‌های مک‌لین است: خواننده، رقاص و عاشق زندگی خوب؛ و ستاره‌های مرد کاملاً در مدار او قرار دارند. نیومن به‌ویژه خوب (و خوش‌قیافه) است در نقش نقاشی که با روش‌های خودکار آثارش را خلق می‌کند، و میچام نقش میلیاردر خوش‌ظاهر را بازی می‌کند که چیزهایی مثل هواپیمای خصوصی و یاری در قدم‌زدن را در اختیار او می‌گذارد—در حالی که او مجموعه‌ای از لباس‌های مجلسی را نمایش می‌دهد که می‌تواند با ویترین‌های مد میلانو یا پاریس رقابت کند. یک شمارهٔ موزیکال و رقص نسبتاً خوب (گرچه شاید کمی طولانی) با جین کلی هم هست. کمدی فیلم تا حدودی قابل پیش‌بینی است و گاهی ظاهر صحنه‌مانند فیلم اندکی ایستا به نظر می‌رسد، اما ساختار مجموعه‌وار روایت جذاب است، بازیگر مرکزی دلنشین است و زمان تماشای فیلم سریع گذشت. عالی نیست، اما خوب است.