فیلم School of Rock 2003

«تنها وقتی واقعاً هاردکور هستی که زندگی‌ات هم هاردکور باشد.» این فیلم همان نقشی است که برای جک بلک ساخته شده؛ اثری که نشان می‌دهد با متریال درست او یک بازیگر کمدی قابل‌اعتناست. داستان دربارهٔ دیویی فین (جک بلک)، نوازنده‌ای ول‌انگار است که چشم‌انداز شغلی ندارد و از دوست صمیمی‌اش ند شیبلی (مایک وایت) تغذیه می‌کند. وقتی دیویی از گروه راک اخراج می‌شود، در آستانهٔ بی‌خانمانی...

«تنها وقتی واقعاً هاردکور هستی که زندگی‌ات هم هاردکور باشد.» این فیلم همان نقشی است که برای جک بلک ساخته شده؛ اثری که نشان می‌دهد با متریال درست او یک بازیگر کمدی قابل‌اعتناست. داستان دربارهٔ دیویی فین (جک بلک)، نوازنده‌ای ول‌انگار است که چشم‌انداز شغلی ندارد و از دوست صمیمی‌اش ند شیبلی (مایک وایت) تغذیه می‌کند. وقتی دیویی از گروه راک اخراج می‌شود، در آستانهٔ بی‌خانمانی قرار می‌گیرد. اما وقتی تماسی دربارهٔ پیشنهادی شغلی برای ند گرفته می‌شود، دیویی تصمیم می‌گیرد هویت ند را جعل کند و خودش به‌عنوان معلم وارد مدرسه شود. پس جک بلک در کلاسی پر از بچه‌هاست؛ از لحاظ منطقی شاید این موقعیت جواب ندهد و برای کسانی که از بلک خوششان نمی‌آید به‌نظر مجازات بیاید، اما این فیلم حال‌خوب‌کن و سرودی برای راک‌اند-رول است. طبیعی است که پر از کلیشه‌های آشنای فیلم‌های مدرسه‌ای باشد: بچه‌هایی با تیپ‌های تکراری — درسخوان لوس، یاغی خیابانی، کسی که تحت فشار والدین است، آن که مشکل وزنی دارد و... — اما وقتی دیویی آن‌ها را از فضای کلاسیک بیرون می‌آورد و به سمت راک می‌برد، چه‌قدر خوب می‌نوازند و می‌خوانند. خوشبختانه ریچارد لینک‌لیتر (کارگردان) و مایک وایت (نویسنده) توانسته‌اند از کلیشه‌ها فراتر روند و از تبدیل شدن فیلم به اثری شیرین و بی‌مزه جلوگیری کنند؛ فیلم پر از شور و صداقت است و بازی بچه‌ها هم کیفیت بالایی دارد، که در رهبری آن‌ها جک بلک تمام‌قد ظاهر می‌شود. مهم‌تر از همه، حتی وقتی پیام‌های اخلاقی و امیدبخش همراه با موسیقی پُرشور راک وارد می‌شوند، فیلم بسیار خنده‌دار است و شوخی‌ها پیوسته‌اند — چه هنگام تلاش بلک برای فریفتن بچه‌ها، چه وقتی بچه‌ها دیگران را گول می‌زنند، یا حضور درخشان جوآن کوزاک در نقش مدیر وسواسی مولینز — خنده همیشه نزدیک است. راک ادامه دارد! امتیاز: ۸٫۵/۱۰ خانوادهٔ ما این فیلم را خیلی دوست داشت. هرچند زبان فیلم گاه کمی تند است، اما نسبت به دیگر آثار با همان رده‌بندی نسبتاً ملایم محسوب می‌شود. اگر بچه‌هایتان راک را دوست دارند، فیلم بسیار سرگرم‌کننده است. اگر خانواده‌ای هستید که هیچ فحشی را تحمل نمی‌کنید یا عبارتی مثل «kick some ass» شما را شوکه یا ناراحت می‌کند، این فیلم مناسب شما نیست. پیام کلی فیلم این است که بچه‌های گرفته و جدی با استفاده از توانایی‌هایشان یک نمایش راک می‌سازند، یک آدم ول‌انگار مسیر و هدفش را پیدا می‌کند و درمی‌یابد چه چیزهایی در زندگی واقعاً اهمیت دارند، و بخشش در همه‌جا جاری است.