فیلم A Farewell to Arms 1957

اقتباس این رمان برای سینما از همان اول کار دشواری بود، و با توجه به این‌که گری کوپر در ۱۹۳۲ کار نسبتاً قابل‌قبولی ارائه داد، نمی‌فهمم چرا دیوید او. سلزنیک فکر کرد این داستان وسیله‌ای مناسب است تا راک هادسون نقش را دوباره ایفا کند. هادسون نقش «سرباز هنری» آمریکایی را بازی می‌کند که در جنگ بزرگ در ایتالیا خدمت می‌کند و با پرستار بریتانیایی...

اقتباس این رمان برای سینما از همان اول کار دشواری بود، و با توجه به این‌که گری کوپر در ۱۹۳۲ کار نسبتاً قابل‌قبولی ارائه داد، نمی‌فهمم چرا دیوید او. سلزنیک فکر کرد این داستان وسیله‌ای مناسب است تا راک هادسون نقش را دوباره ایفا کند. هادسون نقش «سرباز هنری» آمریکایی را بازی می‌کند که در جنگ بزرگ در ایتالیا خدمت می‌کند و با پرستار بریتانیایی «کاترین» (جنیفر جونز) آشنا می‌شود. آن‌ها فوراً به هم علاقه‌مند می‌شوند، اما طبیعتاً جنگ فرصتی برای توقف و دنبال کردن علاقه‌شان نمی‌دهد و فیلم فراز و نشیب‌های تلاش آن‌ها را برای زنده ماندن و نهایتاً رسیدن به مکانی امن همراه با فرزند هنوز متولدنشده‌شان دنبال می‌کند. مشکل داستان‌های همینگوی، به نظرم، این است که به‌ندرت روی پردهٔ بزرگ جواب می‌دهند؛ آن‌ها پر از جزئیات و توصیف‌اند و خواننده را وادار می‌کنند با تخیل خود صحنه‌ها را بسازد—چیزی که در فیلم به‌سادگی با تصاویر جایگزین می‌شود. این امر از بازیگران می‌طلبد شخصیت‌پردازی‌های قوی و پیچیده‌ای ارائه دهند که نه تنها با مسائل درونی خود سروکار دارند، بلکه با موضوعاتی چون وفاداری، حرفه‌گرایی و انتخاب‌های دشوار در میانهٔ هولناکی‌های جنگ روبه‌رو باشند. هیچ‌یک از این دو بازیگر سنگینی و عمق لازم را ندارند تا از عهدهٔ این پیچیدگی‌ها برآیند و این اغلب رمانس جذاب جنگی را به یک رمانس نه‌چندان جذاب در بطن جنگ تبدیل می‌کند. تلاش چشمگیری از ویتوریو دِ ریکا در نقش جراح الهام‌بخش «رینالدی» وجود دارد و ایلین استریچ هم پیش از دوران شهرتش در فیلم دیده می‌شود. فیلم از نظر بصری خوب است، تصاویر جنگی تأثیرگذارند و گاهی نشانه‌هایی از وحشت واقعی این جنگ و فشارهایی که بر افراد داخل و خارج ارتش وارد شد به نمایش درمی‌آید، اما نمی‌توان از بازیگران ضعیف و نسبتاً بی‌روح چشم‌پوشی کرد. چه حیف!