فیلم Send Me No Flowers 1964

«ببین، با همسرت طرفی؛ قانون اساسی را باید فراموش کنی.» Send Me No Flowers را نورمن جویسون کارگردانی کرده و فیلمنامه‌اش را جولیس جی. اپستین، نورمن باراش و کارول مور به‌صورت مشترک نوشته‌اند. در این فیلم دوریس دی، راک هادسون، تونی رندال، کلینت واکر، ادوارد اندروز، پال لیند و پاتریشیا بری بازی می‌کنند. موسیقی اثر از فرانک دِ‌ول است و فیلم‌برداری را دانیل فَپ برعهده داشته...

«ببین، با همسرت طرفی؛ قانون اساسی را باید فراموش کنی.» Send Me No Flowers را نورمن جویسون کارگردانی کرده و فیلمنامه‌اش را جولیس جی. اپستین، نورمن باراش و کارول مور به‌صورت مشترک نوشته‌اند. در این فیلم دوریس دی، راک هادسون، تونی رندال، کلینت واکر، ادوارد اندروز، پال لیند و پاتریشیا بری بازی می‌کنند. موسیقی اثر از فرانک دِ‌ول است و فیلم‌برداری را دانیل فَپ برعهده داشته است. داستان دربارهٔ مردی هیپوکندریاک است که تصور می‌کند در حال مرگ است و برای همسرش برنامه‌ریزی می‌کند؛ این ماجرا باعث سوتفاهم‌های فراوانی میان آن‌ها و اطرافیانشان می‌شود. جفت‌ شدن هادسون و دی لذتی محض است و از بهترین نمونه‌های فرار به دنیای کمدی رمانتیک به‌شمار می‌آید. Send Me No Flowers آخرین همکاری این زوج است و خوشبختانه پایانی باشکوه و دلپذیر برای آن‌ها رقم می‌زند. در بخش‌هایی فیلم بسیار خنده‌دار و حتی به‌طرزی شاد و بی‌پرواست، و در بخش‌هایی دیگر دربارهٔ موضوعاتش بالغ و هوشمندانه رفتار می‌کند. بازیگران در سراسر اثر درخشان‌اند، اما بی‌شک این نمایش متعلق به راک هادسون است. او با ظرافتی ویژه نقش نسبتاً پیچیده‌ای را برعهده می‌گیرد و ضرب‌آهنگ طنزآمیزش—چه در بیان و چه در زبان بدن—بی‌نظیر است. این فیلم قطعاً روحیه‌بخش است و برای مدتی ابرهای تیره را کنار می‌زند. بازیگران همراهی دل‌پذیرند و فیلمنامه نویسنده‌ای زیرکانه و طنزآمیز دارد. از انیمیشن جذاب در آغاز فیلم که حالت هیپوکندریای شخصیت هادسون را معرفی می‌کند تا دیدن کلینت واکرِ تنومند که از کوچک‌ترین خودروی دنیای فیلم پیاده می‌شود، اثر هرگز از شورِ سرگرم‌کردن مخاطب دست نمی‌کشد. ۸/۱۰