فیلم How Do You Know 2010

یک فیلم خسته‌کننده؛ دوباره آن را تماشا نمی‌کنم و توصیه‌اش هم نمی‌کنم. از بازیگرانی مثل پل راد (به‌ویژه) و جک نیکلسون به‌عنوان معیار کیفیت فیلم استفاده می‌کنم، و حتی ریز ویترسپون (اگرچه طرفدار پروپاقرصش نیستم) معمولاً در فیلم‌های خوب بازی می‌کند، اما این اثر واقعاً یک شکست است. این کمدی-رمانتیک مثل تماشای خشک شدن رنگ است. همه‌چیز طوری طراحی شده که انتظار داشته باشی اتفاقی بیفتد ولی...

یک فیلم خسته‌کننده؛ دوباره آن را تماشا نمی‌کنم و توصیه‌اش هم نمی‌کنم. از بازیگرانی مثل پل راد (به‌ویژه) و جک نیکلسون به‌عنوان معیار کیفیت فیلم استفاده می‌کنم، و حتی ریز ویترسپون (اگرچه طرفدار پروپاقرصش نیستم) معمولاً در فیلم‌های خوب بازی می‌کند، اما این اثر واقعاً یک شکست است. این کمدی-رمانتیک مثل تماشای خشک شدن رنگ است. همه‌چیز طوری طراحی شده که انتظار داشته باشی اتفاقی بیفتد ولی عملاً اتفاقی رخ نمی‌دهد. می‌دانم که نقض انتظار می‌تواند منبع خنده باشد، اما تکرار و کش‌دادن شوخی‌ها باعث می‌شود بازده طنز کم شود؛ وقتی بیش از حد با این خط بازی می‌کنید، عملاً فقط برای نویسندگان کمدی می‌نویسید چون تنها آن‌ها فیلم یا زندگی را به‌عنوان یک ضربه‌ی پایانی می‌بینند، و فکر نمی‌کنم هدف فیلم همین بوده باشد. پیام زمینه‌ای فیلم درباره صبر و سازگاری است: زندگی حتی در سخت‌ترین شرایط هم به‌نحوی سامان می‌گیرد، اما فیلم ناگهان تمام می‌شود و حتی یک پایان‌نامه هم ندارد؛ شخصیت‌ها صرفاً به‌طرز ناگهانی غایب می‌شوند. اگر اهل دقت باشید، می‌توان از فیلم برداشت‌هایی گرفت: مردی که همه چیز را دارد ولی آن‌چه شما نیاز دارید را نمی‌دهد، از مردی که تقریباً هیچ ندارد اما می‌خواهد آن نیازها را برآورده کند بهتر نیست. این جمله در تقابل با «آدم‌های خوب همیشه بازنده‌اند» است. لطفاً وقت‌تان را هدر ندهید؛ هر فیلم دیگری از پل راد را ببینید جز آن یکی که ویلای فرانسوی می‌خرد.