فیلم The Company You Keep 2012

این نسخه را از قفسه حراج سه دلاری خریدم. چه بازیگرانی! شیا لابوف پتانسیل زیادی داشت؛ بسیار پرانرژی و برای این نقش عالی بود. امیدوارم هرجا که حالا هست راه بازگشتی بیابد و آن بازیگر بزرگی شود که به‌نظر می‌رسید در آستانه‌اش بود. در کل بازیگران برای کاری که باید انجام می‌دادند پیر و خسته به‌نظر می‌رسیدند و این از جذابیتِ خط داستانی متنوع و...

این نسخه را از قفسه حراج سه دلاری خریدم. چه بازیگرانی! شیا لابوف پتانسیل زیادی داشت؛ بسیار پرانرژی و برای این نقش عالی بود. امیدوارم هرجا که حالا هست راه بازگشتی بیابد و آن بازیگر بزرگی شود که به‌نظر می‌رسید در آستانه‌اش بود. در کل بازیگران برای کاری که باید انجام می‌دادند پیر و خسته به‌نظر می‌رسیدند و این از جذابیتِ خط داستانی متنوع و پرپیچ‌وخم می‌کاست؛ با این حال فیلم را توصیه می‌کنم و آن را برای تماشای دوباره نگه خواهم داشت. The Company You Keep همراهی بسیار چشمگیری دارد: رابرت ردفورد، کریس کوپر، سوزان ساراندون، نیک نولت، ترنس هاوارد، سم الیوت، استیفن روت، جولی کریستی و ریچارد جنکینز. معمولاً می‌توان گفت فیلمی که چنین بازیگرانی دارد نمی‌تواند بد باشد (حتی استنلی توچی و شیا لابوف حضور دارند؛ اما آنا کندریک در نقش مأمور اف‌بی‌آی به نظرم مناسب نیست)، اما این فیلم بیش از حد «خوب» است؛ این بازیگران آن‌قدر وقار و سنگینی تولید می‌کنند که ردفورد، که کارگردانی را هم بر عهده دارد، کنترل را از دست می‌دهد و فیلم زیر سنگینی خود فرو می‌ریزد. تمام این نام‌ها باعث می‌شود فیلم عمیق‌تر از چیزی به نظر برسد که هست، تا اینکه معلوم می‌شود فیلمنامه‌نویس لم دابز زحمت نداده به آن‌ها چیزی برای گفتن یا انجام دادن بدهد؛ هرچقدر هم بازیگران خوب باشند، معجزه‌گر نیستند — به قول لیر، «از هیچ، هیچ به‌دست نمی‌آید.» در نتیجه بسیاری از آن‌ها به نقش‌هایی شبیه به بازی‌های افتخاری تقلیل یافته‌اند که گاهی ضدّاثر دارد. فایده حضور کوتاه ریچارد جنکینز چیست وقتی بخش بزرگی از مخاطبان حتی او را نمی‌شناسند؟ اگر کسی استیفن روت را بشناسد، بیشتر مثل تروی مک‌کلور است؛ یعنی «شاید مرا از Office Space یا Dodgeball به خاطر بیاورید.» ردفورد با حرکتی شبیه به فیلم فراری وارد می‌شود — به‌عنوان عضو سابق گروه Weather Underground — نقش کوتاهی بازی می‌کند و به همان سرعت از زندگی شخصیت‌هایی که به آن‌ها وارد شده خارج می‌شود؛ شخصیت‌هایی که بعداً دیگر هرگز نمی‌بینیم. برای این کار نیازی به نیک نولت نیست؛ می‌توان به جای او از گری بوزی (نسخه ارزان‌تر نیک نولت) استفاده کرد و کار را ادامه داد. نکته جالب اینکه در واقعیت گروه Weather Underground ارتباطات قوی‌ای با جنبش Black Power داشت، اما اعضای سابقی که در فیلم می‌بینیم به‌راحتی می‌توانند به‌عنوان افراد سفیدپوستِ پروتستان معرفی شوند. در عین حال تنها شخصیت سیاه‌پوست فیلم، مأمور فدرال کورنیلیوس (هاوارد)، نماینده قانون و نظم است — اما او هم کمتر از آن‌چه برخی ممکن است بگویند «عمو تام» است؛ مثل هیپی‌هایی که سه دهه بعد از شعارهای انقلابی نقش بورژوازی طبقه متوسط را بازی می‌کنند.