فیلم Heartthrob 2017

سال ۱۹۶۰ سالی فوق‌العاده برای فیلم‌های معمایی بود، با دو فیلم بزرگ ساخته شده توسط دو کارگردان بزرگ - «روانی» اثر آلفرد هیچکاک و «پیشگام» اثر مایکل پاول. فیلم «هارت‌تروپ» مرا به یاد «پیشگام» می‌اندازد، با این تفاوت که نسبت به تام، کودک آزاردیده‌ای که به روان‌پریش تبدیل شد و به شیوه‌ای که همه را کشته بود خودکشی کرد، احساس همدردی دارم، در حالی که...

سال ۱۹۶۰ سالی فوق‌العاده برای فیلم‌های معمایی بود، با دو فیلم بزرگ ساخته شده توسط دو کارگردان بزرگ - «روانی» اثر آلفرد هیچکاک و «پیشگام» اثر مایکل پاول. فیلم «هارت‌تروپ» مرا به یاد «پیشگام» می‌اندازد، با این تفاوت که نسبت به تام، کودک آزاردیده‌ای که به روان‌پریش تبدیل شد و به شیوه‌ای که همه را کشته بود خودکشی کرد، احساس همدردی دارم، در حالی که نشان دادن همدردی نسبت به هنری در «هارت‌تروپ» برایم کاملاً غیرمنطقی است. این فیلم بر پایه احساسات او نسبت به دختری به نام سم است. رابطه آن‌ها با بحث و جدل آغاز می‌شود و سپس به دروغ‌گویی و قتل‌های وسواسی و نظارت تبدیل می‌شود. هنری به شدت عاشق سم است و در یک صحنه به مادر او می‌گوید که چقدر آسان می‌تواند با لیوان او را بکشد. قتل‌های او آسان و ساده است و هرگز شاهد هیچ گونه واکنش از سوی قربانیان یا تحقیقات پلیسی نیستیم، زیرا به گفته کارگردان، او باهوش‌ترین فرد است. به پایان فیلم نزدیک می‌شویم و می‌بینیم هنری مادر او را به یک صندلی در اتاق دیگری بسته است و سپس عشقش را دعوت می‌کند. او به طریقی متوجه مادرش می‌شود و به او در فرار کمک می‌کند و صحنه‌ای را در پایان می‌بینیم. به هر حال، من هنری را به عنوان یک شخصیت باهوش نمی‌بینم، بلکه او را فردی نادرست، بی‌وفا و قاتلی وسواسی و زبون می‌دانم و در سم، فردی خودخواه می‌بینم که به خاطر عشق وسواسی به یک قاتل نوجوان، به او ادامه می‌دهد و مرگ دوستانش را نادیده می‌گیرد و فاقد وجدان جدی است.