فیلم Honey, We Shrunk Ourselves! 1997

راستش نمی‌تونم بگم ازش بدم اومد، اما «عزیزم، خودمون رو کوچیک کردیم» فیلمی کاملاً متوسطه. این دنباله دوم از مجموعه «عزیزم بچه‌ها رو کوچیک کردم» است و همان‌طور که از عنوان پیداست این بار بزرگ‌ترها کوچک می‌شن. خلاصه بگم: خسته‌کننده‌ست و نسخه‌ای ضعیف از فیلم اصلی ۱۹۸۹ به‌حساب میاد. دو قسمت قبلی شاید چند لحظه بامزه داشتند، اما این فیلم حتی اون خنده‌های اندک رو هم...

راستش نمی‌تونم بگم ازش بدم اومد، اما «عزیزم، خودمون رو کوچیک کردیم» فیلمی کاملاً متوسطه. این دنباله دوم از مجموعه «عزیزم بچه‌ها رو کوچیک کردم» است و همان‌طور که از عنوان پیداست این بار بزرگ‌ترها کوچک می‌شن. خلاصه بگم: خسته‌کننده‌ست و نسخه‌ای ضعیف از فیلم اصلی ۱۹۸۹ به‌حساب میاد. دو قسمت قبلی شاید چند لحظه بامزه داشتند، اما این فیلم حتی اون خنده‌های اندک رو هم نداره. ریک مورانیس (وین) و استوارت پنکین (گوردون) بازی‌های قابل قبولی ارائه می‌دن، و ایو گوردون به‌زعم بعضی‌ها دیان بهتری نسبت به مارشیا استراسمن هست؛ هرچند این بحث بی‌معنیه چون هر دو به‌دلیل ضعف‌های فیلم چندان برجسته نیستند. بازیگران کودک در حد معمولی ظاهر شده‌اند و میلیا کونیس خیلی جوان در نقشی کوچک دیده می‌شود. پایان فیلم به‌شکل غیرمنتظره‌ای چند پیام مثبت داره و حتی موفق می‌شه عنکبوت‌های پا دراز رو بامزه نشان بده، اما به طور کلی تماشای ۷۴ دقیقه‌اش کند و تقریباً خنثی‌ست. در مجموع: معمولی.