فیلم One Fine Morning 2022

«ساندرا» (با بازی لئا سیدو) در یک دوراهی زندگی قرار دارد. پدر سالخورده و دانشگاهی‌اش (که پاسکال گرگوری بازی‌اش چشم‌گیر است) به بیماری تحلیل‌برنده‌ی عصبی مبتلا شده که عملاً کیفیت زندگی او را از بین می‌برد. او فیلسوف شناخته‌شده‌ای است و کاهش تدریجی توانایی‌اش در فکر کردن و به‌خاطر سپردن برایش آزاردهنده و دل‌آزار است. در همین حال ساندرا دوباره با دوست قدیمی‌اش کلمنت (ملویل پوپو)...

«ساندرا» (با بازی لئا سیدو) در یک دوراهی زندگی قرار دارد. پدر سالخورده و دانشگاهی‌اش (که پاسکال گرگوری بازی‌اش چشم‌گیر است) به بیماری تحلیل‌برنده‌ی عصبی مبتلا شده که عملاً کیفیت زندگی او را از بین می‌برد. او فیلسوف شناخته‌شده‌ای است و کاهش تدریجی توانایی‌اش در فکر کردن و به‌خاطر سپردن برایش آزاردهنده و دل‌آزار است. در همین حال ساندرا دوباره با دوست قدیمی‌اش کلمنت (ملویل پوپو) ارتباط برقرار می‌کند. او که خود را «کیهان‌شیمیدان» می‌نامد، غبار شهاب‌سنگ‌ها را با طیف‌سنج جرمی مطالعه می‌کند. از همان ابتدا مشخص است که این دو جذب یکدیگر شده‌اند و با وجود اینکه کلمنت متأهل و پدر پسربچه‌ای کوچک است، وارد رابطه‌ای نسبتاً پرشور می‌شوند. ساندرا میان علاقه‌اش به او و تلاش برای پیدا کردن مرکز مناسب برای مراقبت از پدرش در نوسان است؛ کلمنت نیز همزمان با عمیق‌تر شدن عشقش دچار بحران وجدان می‌شود، چون خانواده‌ای هم دارد که باید به آن‌ها فکر کند. تقریباً همان حدود ماجراست. حتی با وجود تحلیل کم‌روح و تا حدی دل‌گیرِ نظام مراقبت از سالمندان که تاحدودی به فیلم سنگینی می‌دهد، خود روایت در مجموع درام نسبتاً بی‌رمقی است که حول دو نفر می‌چرخد که در واقع تا حد زیادی خودخواه‌اند. هر دوی آن‌ها مسئولیت‌هایی دارند که با پیشرفت رابطه‌شان به بارهایی پیش‌بینی‌شده و آشنا تبدیل می‌شوند. فیلم در برخی جنبه‌ها به ملودرام تلویزیونی می‌مانَد؛ هر دو بازیگر اصلی از نظر ظاهری دل‌نشین‌اند، اما به نظر نمی‌رسد متنی برای پرورش شخصیت‌هایشان یا جلب تماشاگرانی که بارها چنین روایت‌هایی را دیده‌اند، وجود داشته باشد. از نظر بصری زیباست — فیلم‌برداری و بازی کودکان خردسال خیلی طبیعی‌اند — اما در پایان این سؤال برایم باقی ماند که چه چیزِ متمایزی در این اثر هست؟ برای پخش تلویزیونی مناسب است، اما بعید می‌دانم دو هفته بعد چیز زیادی از آن به یاد داشته باشم.