فیلم The Chronicles of Narnia: Prince Caspian 2008

افت قابل‌توجهی نسبت به فیلم اول، اما دنباله همچنان سرگرم‌کننده و قابل‌قبول است. «تواریخ نارنیا: شاهزاده کاسپیان» تولیدی سرگرم‌کننده است، هرچند استثنائی نیست؛ اما تا حد زیادی نزدیک به آن جایگاه است. از داستان نو و اینکه هر چهار کودک همچنان حضور دارند خوشم آمد، اما تغییر فضا از محیط‌های تاریک و برفی به هوایی ساده و تابستانی باعث می‌شود فیلم کمی از جادوی خود را...

افت قابل‌توجهی نسبت به فیلم اول، اما دنباله همچنان سرگرم‌کننده و قابل‌قبول است. «تواریخ نارنیا: شاهزاده کاسپیان» تولیدی سرگرم‌کننده است، هرچند استثنائی نیست؛ اما تا حد زیادی نزدیک به آن جایگاه است. از داستان نو و اینکه هر چهار کودک همچنان حضور دارند خوشم آمد، اما تغییر فضا از محیط‌های تاریک و برفی به هوایی ساده و تابستانی باعث می‌شود فیلم کمی از جادوی خود را از دست بدهد. در کنار این، جذابیت و پیچیدگی شروران نیز بسیار کمتر شده است. جورجی هنلی (لوسی)، ویلیام موزلی (پیتر)، آنا پاپلوول (سوزان) و اسکاندار کینز (ادموند) بار دیگر در نقش‌هایشان لذت‌بخش‌اند. لیام نیسون نقش اصلان را دوباره برعهده دارد، اما حضور او اندکی تحمیلی به نظر می‌رسد؛ هرچند شخصیتش بزرگ و تأثیرگذار است. در جمع بازیگران تازه، بن بارنز (کاسپیان)، پیتر دینکلیج (ترمپکین)، وارویک دیویس (نیکابریک) و ادی ایزارد (ریپیچیپ) برجسته‌اند. بارنز نقش قابل‌اطمینانی دارد و تماشای کاسپیان خوشایند است؛ دینکلیج عالی است و دیویس و ایزارد به‌عنوان تازه‌واردان خوش‌آمد گفته می‌شوند. مانند فیلم اول، انتخاب بازیگران در اینجا هم سنجیده انجام شده است. فیلم می‌توانست کوتاه‌تر شود؛ پایان آن نسبتاً کشدار است و چندین لحظه وجود دارد که به‌نظر پایان می‌رسند اما در واقعیت نیستند — مشکلاتی در ریتم داستانی دیده می‌شود. با این حال، من در مجموع از تماشای فیلم زمان قابل‌قبولی گذراندم. خلاصهٔ داستان: یک سال پس از بازگشتشان از نارنیا، چهار کودک پِونزی دوباره فراخوانده می‌شوند. آن‌ها درمی‌یابند که همه‌چیز ویران شده و سرزمین تقسیم شده است — انسان‌ها و موجودات دیگر دیگر هم‌زیستی ندارند — و همه زیر حکمرانی خودکامهٔ شاه بداخلاق «میراز» قرار گرفته‌اند که پادشاه پیشین را کشته و تخت را از جانشین شایسته، شاهزاده «کاسپیان»، غصب کرده است. گروهی از بازیگران کمکی، از جمله پیتر دینکلیج، وارویک دیویس و پیرفرانچسکو فاوی‌نو، به همراه یک نقش‌آفرینی صدادار شورانگیز از ادی ایزارد در نقشِ «ریپیچیپ» — موش شوالیه‌مآب — به بچه‌ها و شاهزاده کمک می‌کنند تا نظم درست را بازگردانند. هرچند این فیلم به اندازهٔ قسمت اول کشش ندارد و داستان به‌اندازهٔ قبل جذاب نیست، دیالوگ‌ها، منظره‌ها و موسیقی همگی دست‌به‌دست هم می‌دهند تا یک ماجراجویی خانوادگی فانتزی لذت‌بخش پدید آید که بیشتر بر کیفیت داستان تکیه دارد تا بر استفادهٔ گسترده از جلوه‌های بصری.