فیلم Fantastic Beasts and Where to Find Them 2016

1. این فیلم هم‌زمان تلاش می‌کند سه فیلم باشد: یکی دربارهٔ موجودات عجیب و غریب، یکی دربارهٔ شکل‌گیری «ولدمورت» و یکی (که به‌طور نامعمول تاریک است) دربارهٔ آزار کودکان. اما هیچ‌یک از این سه جنبه فیلم، بد از کار درنیامده‌اند، بنابراین برای من «جانوران شگفت‌انگیز» مورد بخشش قرار می‌گیرد. بخصوص خوشم آمد که چقدر این فیلم به دنیای هری پاتر پیوند خورده بود. جاهایی بود که گفتم...

1. این فیلم هم‌زمان تلاش می‌کند سه فیلم باشد: یکی دربارهٔ موجودات عجیب و غریب، یکی دربارهٔ شکل‌گیری «ولدمورت» و یکی (که به‌طور نامعمول تاریک است) دربارهٔ آزار کودکان. اما هیچ‌یک از این سه جنبه فیلم، بد از کار درنیامده‌اند، بنابراین برای من «جانوران شگفت‌انگیز» مورد بخشش قرار می‌گیرد. بخصوص خوشم آمد که چقدر این فیلم به دنیای هری پاتر پیوند خورده بود. جاهایی بود که گفتم «آه، هری قبلاً همین طلسم را استفاده کرده!» یا شخصیت‌هایی که به‌صورت طبیعی در روایت مطرح می‌شدند، بدون آنکه مثل فصل اول سریال Agents of SHIELD هر پنج دقیقه اسمی از فیلم‌های دیگر بیاورند تا یادآوری کنند—که من از آن می‌ترسیدم. در نهایت، «جانوران شگفت‌انگیز» فیلمی دارای کاستی است، اما من از دیدنش خوشحال شدم و فراتر از انتظارم ظاهر شد. امتیاز نهایی: ★★★ — شخصاً پیشنهاد می‌کنم تماشا کنید. 2. باید بگویم انتظار داشتم که آن را دوست داشته باشم، و واقعاً هم دوست داشتم، با وجود چند لحظهٔ کلیشه‌ای در سراسر فیلم. قابل تکرار/10. 3. من شخصاً این فیلم را بیش از دو ساعت سرگرمی عالی یافتم. نمی‌توانم درک کنم چطور بعضی‌ها به فیلم یک یا دو ستاره می‌دهند و می‌گویند آشغال است. واقعاً انتظارشان چه بوده؟ شاید صرفاً باید غر بزنند؟ کتاب‌های اصلی هری پاتر کتاب‌هایی مناسب کودکان یا نوجوانان‌اند و این فیلم هم در آن ژانر قرار دارد. داستانی بسیار سرگرم‌کننده در جهانی جادویی با کمی ماجراجویی، کمی تعلیق و کلی طنز. جادو و موجودات جادویی جذاب‌اند. محیط‌های کوچکی که در دنیای هری پاتر می‌بینیم زیبا و چشم‌نوازند. داستان چیز خارق‌العاده‌ای نیست، اما لازم هم نیست باشد. این فیلم جادویی است و فضای جادویی آن است که فیلم را می‌سازد. داستانی قابل‌قبول با مقداری تعلیق، اکشن، دوستی، دشمنان، طنز و البته کلی جادو. شاید مهم‌تر از همه اینکه فیلم بیش‌ازحد احمقانه نیست و تلاش نمی‌کند پیام‌های مزخرف اجتماعی دربارهٔ جنسیت یا تنوع یا اقلیم را به زور القا کند. از نظر من فیلم همان چیزی را ارائه می‌دهد که باید: سرگرم‌کننده، ساده و روان. اگر بخواهم چیزی برای شکایت پیدا کنم، شاید شخصیت اصلی کمی کمرنگ و فاقد کاریزما بود. همچنین هرگز واقعاً نفهمیدم دشمن اصلی، گرندل‌والد، پیش از رخدادهای فیلم دقیقاً چه کارهای شنیعی انجام داده است. در کل از فیلم خیلی خوشم آمد؛ شاید بهترین فیلم عمرم نباشد، اما شایستهٔ امتیاز بالا است. 4. خلاصه اینکه همه‌چیز در عنوان خودش هست — شما می‌روید تا تأییدش کنید. نمی‌خواهم مثل منتقدان فیلم خیلی منفی باشم، اما برای من به‌عنوان یک عاشق سینما این فیلم ناامیدکننده بود. فکر نمی‌کنم کسی که مجموعه فیلم‌های «هری پاتر» را دوست داشته، این شروع جدید را تحسین کند. این مثل «ارباب حلقه‌ها» و «هابیت» نیست که از یک جهان باشند اما سه‌گانه‌های جداگانه. من به‌عنوان ایده‌ای دربارهٔ یک داستان تازه با شخصیت‌های جدید در همان جهان، هیجان‌زده بودم. شاید کتاب متفاوت باشد، اما فیلم برای من جذب‌کننده نبود. چند شخصیت خوب داشت و چون در دنیای هری پاتر جریان داشت، واقعاً باید شاهکار می‌شد. مشکل اصلی فیلمنامه است؛ چیزی قابل تحسین در فیلمنامه نیست. موضوع دربارهٔ موجوداتی است که از جهان جادویی وارد دنیای مخلَص می‌شوند، شبیه «جومانجی»، و قهرمان ما تلاش می‌کند آنها را پیدا و جمع کند. در نهایت دلیل دخیل شدن دیگران هم در مرحلهٔ پایانی روشن می‌شود. بازیگران انتخاب خوبی شده‌اند و جلوه‌های بصری عالی‌اند. کارگردان هم وظیفه‌اش را خوب انجام داده و احتمالاً پشت ادامهٔ مجموعه هم خواهد بود. فکر می‌کنم استحقاق اسکار برای طراحی لباس را داشت. فیلم بدی نیست، به‌خصوص برای بچه‌ها. مقایسه‌اش با مجموعهٔ هری پاتر آن را ضعیف‌تر نشان می‌دهد، اما به‌تنهایی فیلمی قابل قبول است. آغازش متوسط بود، اما امیدوارم دنباله‌ها بهتر باشند. امتیاز: 5/10 5. برای فیلمی که دربارهٔ موجودات جادویی است، به‌طرز قابل‌تأملی کم‌رمق بود. «جانوران شگفت‌انگیز و زیستگاه آن‌ها» مرا ناامید کرد؛ در هیچ لحظه‌ای از حدود ۱۳۰ دقیقهٔ فیلم درگیر داستان یا شخصیت‌ها نشدم. بازی‌ها هم برایم تأثیری نداشت؛ دن فوگلر تا حدی در ذهنم مانده، اما بقیه قابل فراموشی‌اند. جلوه‌های ویژه هم آن‌قدر که انتظار داشتم نبودند؛ نگفتم بدند ولی چیزی مرا شگفت‌زده نکردند — همان حس «اِه» را از کل فیلم گرفتم. امیدوارم «جنایات گرندل‌والد» برایم جذاب‌تر باشد. 6. باید کلاه از سر برای ادی ردمین برداشت. به‌نظرم او احتمالاً همهٔ روزهای فیلم‌برداری را به خیره شدن به صفحهٔ سبز و واکنش نشان دادن به CGI گذرانده است. این همان مشکلی است که با آن دارم. هرچند فیلم در یک دنیای فانتزی رخ می‌دهد، اما هیچ چیز اصالت‌مندی در آن نیست — نه شخصیت نیوت اسکامندر و نه صحنه‌های پی‌درپی که چشم را سرگرم می‌کنند اما سر را درگیر نمی‌سازند. نیوت از بریتانیا به آمریکا می‌آید با چمدانی جادویی پر از موجودات که هدفِ شومِ گرندل‌والد (با حضور کوتاهِ جانی دپ) قرار می‌گیرد. وقتی چمدان دزدیده می‌شود و برخی از جانوران فرار می‌کنند، اوضاع برای صاحبان مراکز خرید خیابان پنجم نیویورک ناخوشایند می‌شود و با هرج‌ومرج، نیوت و دوست معمولی جدیدش جیکوب (دن فوگلر) باید آنها را جمع کنند و نقشه‌ای را خنثی کنند که جهان جادوگران را تا آستانهٔ هرج‌ومرج می‌برد. انکار نمی‌شود که فیلم ظاهر چشم‌نوازی دارد، با دقت حیرت‌انگیز در جزئیات و تخیل قابل‌توجه در طراحی موجودات مرموز و جلوه‌های بصری‌شان. اما فیلم روح ندارد. برخلاف شخصیت‌های قبلی مجموعهٔ پاتر، جی‌.کی. رولینگ در اینجا کسی را خلق نکرده که واقعاً برایش دلتنگ شویم. برخی موجودات بامزه‌اند — نَشانیِ شبیه پلاتی‌پوس و نوعی نسخهٔ کوچک از «گروت» — اما ردمین مدام در حال دویدن و واکنش نشان دادن است بدون اینکه ما واقعاً او را بشناسیم یا از مأموریتش خبر داشته باشیم. کالین فارل، اِزرا میلر و دپ هم وضع مشابهی دارند؛ تلاش کمی برای جان‌بخشی به شخصیت‌هایشان شده است. حتی خودِ جادو هم به نظر استریل و تقلیدی می‌آید. فیلم وحشتناک نیست، اما یک حس «خب، و بعد؟» دارد که می‌دانید قرار است دنباله‌های پیش‌بینی‌پذیر زیادی از آن ساخته شود و نیوت و گرندل‌والد در انتها مقابل هم صف‌آرایی خواهند کرد.