فیلم Ten Wanted Men 1955

نبرد دامنه‌ها جرقه نمی‌زند «Ten Wanted Men» (۱۹۵۵) فیلم وسترنی خدمت‌گزار اما به‌سرعت فراموش‌شدنی از تولیدات اسکات-براون است. فیلم که توسط H. Bruce Humberstone کارگردانی شده و فیلمنامه‌اش را Kenneth Gamet براساس داستانی از Irving Ravetch نوشته، به‌صورت تکنیکال در «اولد توسن» فیلم‌برداری شده اما از لحاظ ساختار و اجرا بی‌جان و ضعیف به‌نظر می‌رسد. داستان، با طنزی نابه‌جا و پیرنگی جمع‌وجور که چندان محکم به هم...

نبرد دامنه‌ها جرقه نمی‌زند «Ten Wanted Men» (۱۹۵۵) فیلم وسترنی خدمت‌گزار اما به‌سرعت فراموش‌شدنی از تولیدات اسکات-براون است. فیلم که توسط H. Bruce Humberstone کارگردانی شده و فیلمنامه‌اش را Kenneth Gamet براساس داستانی از Irving Ravetch نوشته، به‌صورت تکنیکال در «اولد توسن» فیلم‌برداری شده اما از لحاظ ساختار و اجرا بی‌جان و ضعیف به‌نظر می‌رسد. داستان، با طنزی نابه‌جا و پیرنگی جمع‌وجور که چندان محکم به هم پیوسته نیست، بیش از آن‌که مخاطب عام را جذب کند، بیشتر برای طرفداران متعصب رندولف اسکات به‌عنوان پر کردن اوقات مناسب است. از نکات مثبت می‌توان به صحنه‌های انفجار و پرتاب دینامیت در سکانس‌های پایانی اشاره کرد و اجرای بدمن‌وار و تهدیدآمیز لئو گوردن در نقش فرانک شاوو که تا حد زیادی نقش‌ را از آن خود می‌کند. با این حال، فیلم هرگز به‌پای یک اثر درخشان نمی‌رسد — اتفاقی ناراحت‌کننده وقتی بازیگران قابلی چون رندولف اسکات، ریچارد بون، لی ون کلیف، اسکپ هومیر و دنیس ویور در فهرست بازیگران دیده می‌شوند. فیلم در واقع برداشت آزادانه‌ای از ماجرای بیلی د کید است که مکان داستان را از نیومکزیکو به آریزونا منتقل می‌کند. اسکپ هومیر نقش «کید» را دارد (هرچند که او یک قانون‌شکن تمام‌عیار نیست)، اسکات نقشی شبیه جان چیسم را ایفا می‌کند و لستر متیوز نقشی شبیه پدر کاراکتر هومیر دارد. ریچارد بون نقش آنتاگونیست اصلی را بازی می‌کند و لئو گوردن نقشی مشابه جیمز دولان را برعهده دارد. از نظر زنان فیلم، جوسلین براندو عشق احتمالی اسکات است و دونا مارتل نقش زن جذاب لاتینی را دارد که میان بون و هومیر اختلاف ایجاد می‌کند. با وجود بازیگران باکیفیت، تشابهات با جنگ لینکلن کانتی و فراوانی صحنه‌های اکشن — به‌ویژه پرتاب‌های دینامیت — داستان به‌طور عجیبی خسته‌کننده است، هرچند نه کاملاً بی‌هیجان. بنابراین فیلم برای طرفداران وسترن‌های اسکات ارزش دیدن دارد، اما نباید انتظار مهارت‌هایی مانند «Ride the High Country» (۱۹۶۲)، «The Tall T» (۱۹۵۶) یا «Hangman’s Knot» (۱۹۵۲) را داشت. من حتی «The Stranger Wore a Gun» (۱۹۵۳) را بر این فیلم ترجیح می‌دهم. فیلم حدود ۸۰ دقیقه است و در لوکیشن‌هایی مثل اولد توسن، بیابان سونوران و کوه‌های سیریریتا در آریزونا و همچنین لون پاین کالیفرنیا فیلم‌برداری شده است. نکات مثبت: ریتم نسبتاً مناسبِ کارگردانی، صحنه‌های اکشن و تخریب منازل به‌شیوه دینامیتی، و یک بدمن قابل‌قبول با بازی لئو گوردن. مشکلات: مثلث عاشقانه زود یکنواخت می‌شود، فیلمنامه پراکنده و غیرمنسجم است و تلاش‌هایی برای طنز بسیار ضعیف از آب درآمده‌اند. در کل فیلمی قابل‌تماشا است اما تأثیر قابل‌توجهی بر جا نمی‌گذارد — حداقل برای من چنین بود. امتیاز: 4/10 نمره کلی: C+