فیلم The Big Trail 1930

در ابتدای فیلم صحنه‌ای هست که جان وین («برک») از در می‌گذرد، با لباس‌های جیرِ استادانه‌اش، و آدم دوست دارد دست بزند—گویی ورود یک بازیگر بزرگ به صحنه است. جای شکی نیست که رائول والش و مدیرانش در فاکس عزمشان را جزم کرده بودند تا از او ستاره‌ای بزرگ بسازند و تقریباً هرچه در چنته داشتند رو کردند. داستان درباره پیشگامانی است که با ارابه...

در ابتدای فیلم صحنه‌ای هست که جان وین («برک») از در می‌گذرد، با لباس‌های جیرِ استادانه‌اش، و آدم دوست دارد دست بزند—گویی ورود یک بازیگر بزرگ به صحنه است. جای شکی نیست که رائول والش و مدیرانش در فاکس عزمشان را جزم کرده بودند تا از او ستاره‌ای بزرگ بسازند و تقریباً هرچه در چنته داشتند رو کردند. داستان درباره پیشگامانی است که با ارابه راهی مسیر بلند و خطرناکی از می‌سی‌سی‌پی به غربِ ناشناخته می‌شوند؛ این فیلم نمونه‌ای تمام‌عیار از ماجراجویی آمریکایی است—مسافران در راه رسیدن به سرزمین موعود با خطرات انسانی و طبیعی روبه‌رو می‌شوند، و عظمت تولید با تصویربرداری زیبا و باشکوه به‌خوبی حس دشواری کارشان را منتقل می‌کند. وین پر از جذابیت است؛ لبخندش بخش زیادی از دلیل محبتی را که هالیوود و مردم نسبت به این مرد جوان شریف و باوقار ابراز کردند، توضیح می‌دهد. مارگریت کمپبل («روث») نقش معشوقه‌ای شجاع و برازنده را بازی می‌کند، و باقیِ این قصهٔ کمی کش‌دار با بازی جمعی نسبتاً کوچک اما مؤثر حفظ می‌شود تا داستان جذاب و متمرکز بماند. البته فیلم از ایده‌آلیسم خالی نیست—قهرمانِ کاملاً آمریکایی علیه موانع می‌رود، دختر را به‌دست می‌آورد و اغلب در هر جا دوستانی پیدا می‌کند—اما لحظاتی صادقانه‌تر هم دارد؛ «برک» چندان در تحمل مشروبات الکلی موفق نیست! گاهی فیلم تا حدی به مستندسازی نزدیک می‌شود، اما این به روایت کلی آسیب نمی‌زند؛ بلکه عظمت این سرزمینِ بکر را برجسته می‌کند و تا حد زیادی به درک انگیزهٔ این مردم برای تحمل سختی‌ها کمک می‌نماید. از منظر سینما، این اثر اصیل است—و دیدنش روی پردهٔ بزرگ حتی حالا، نود سال بعد، همچنان تجربه‌ای چشمگیر است.