فیلم The Ladykillers 2004

برخی فیلم‌ها هستند که هرگز نباید دوباره ساخته شوند و بسیاری از کمدی‌های دلنشین "ایلیگ" از جمله آن‌ها هستند. این فیلم - که در اصل در سال 1955 ساخته شده - شاید مورد علاقه من از این داستان‌های کلاسیک نباشد، اما به هیچ‌وجه شایسته این بازسازی احمقانه از برادران کوئن نیست. تام هنکس ("پروفسور دور") یک آقای جنوبی معمولی است که به خانه یک خانم...

برخی فیلم‌ها هستند که هرگز نباید دوباره ساخته شوند و بسیاری از کمدی‌های دلنشین "ایلیگ" از جمله آن‌ها هستند. این فیلم - که در اصل در سال 1955 ساخته شده - شاید مورد علاقه من از این داستان‌های کلاسیک نباشد، اما به هیچ‌وجه شایسته این بازسازی احمقانه از برادران کوئن نیست. تام هنکس ("پروفسور دور") یک آقای جنوبی معمولی است که به خانه یک خانم مسن مسیحی به نام "ماروا مانسون" (ایرما پی. هال) نفوذ می‌کند و تحت پوشش تمرین آهنگ‌هایشان، او و گروهش به دزدی جسورانه‌ای از کازینویی که در کنارشان قرار دارد، اقدام می‌کنند. چیزی که واقعاً این فیلم را برای من خراب می‌کند، استفاده مداوم از الفاظ توهین‌آمیز است. داستان اصلی ساده و حتی کمدی فیزیکی است، با طنزی که به آرامی پیش می‌رود و اجازه می‌دهد داستان به شکلی ملایم و تهدیدآمیز توسعه یابد. این نسخه فقط حمله‌ای بی‌رحمانه و بدون جذابیتی به حواس شماست که به‌ندرت لبخندی به لب شما می‌آورد و هیچ چیز حتی به‌طور غیرمستقیم دلنشین نیست و حتی آن خانم مسن هم از کمی رفتار خشمگینانه ابایی ندارد که باعث می‌شود کتی جانسون در قبرش بچرخد. این فیلم‌های اصلی بخش حیاتی از پازل تکاملی کمدی سینما هستند و این نسخه تنها یک تحریف به‌شدت ضعیف از یک اقتباس است.