فیلم Deadfall 2012

«مثل فرشته‌ای که از طوفان نزول کرده.» «ددفال» را استفان روزوویتسکی کارگردانی و زک دین نوشته است. در این فیلم اریک بانا، اولیویا وایلد، چارلی هانم، کیت مارا، ترینت ویلیامز، کریس کریستوفرسون و سیسی اسپیسک حضور دارند. موسیقی اثر از مارکو بلترامی و فیلم‌برداری از شین هربات است. آیدیسون (بانا) و لیزا (وایلد)، خواهر و برادری که از یک سرقت کازینو که به‌طور فاجعه‌باری خراب شده فرار...

«مثل فرشته‌ای که از طوفان نزول کرده.» «ددفال» را استفان روزوویتسکی کارگردانی و زک دین نوشته است. در این فیلم اریک بانا، اولیویا وایلد، چارلی هانم، کیت مارا، ترینت ویلیامز، کریس کریستوفرسون و سیسی اسپیسک حضور دارند. موسیقی اثر از مارکو بلترامی و فیلم‌برداری از شین هربات است. آیدیسون (بانا) و لیزا (وایلد)، خواهر و برادری که از یک سرقت کازینو که به‌طور فاجعه‌باری خراب شده فرار می‌کنند، تصمیم می‌گیرند جدا شوند و بعداً دوباره همدیگر را ملاقات کنند. لیزا در مسیر با جنایتکار سابقِ آزادشده، جی (هانم) همراه می‌شود و آیدیسون درگیر قرار ملاقاتی با پدرِ پرخشونت خود می‌شود. هم‌زمان پلیس، به‌سرپرستی یک زوج پدر و دختر که خودشان مشکلات خانوادگی دارند، و یک طوفان برفی به دنبال آن‌ها هستند. نوآر برفی روزوویتسکی شاید از نظر طرح داستان پیچیده‌ترین اثر نباشد، اما خلاهای آن را با هیجان‌های واقعی، سقوط‌ها و سرمای نافذ زمستان پر می‌کند. شین هربات فیلم را با رنگ‌های سردِ متالیک آبی، سفیدهای تیز و قرمزهای خونین قاب‌بندی می‌کند و بر سکانس‌های شبانه هاله‌ای اثیری می‌افکند؛ چیزی که تناسب لحنِ بسیار مناسبی با پرداختِ شخصیت‌ها دارد. آیدیسون و لیزا نشانه‌هایی از تمایلات نزدیکیِ فامیلی نشان می‌دهند و آیدیسون هر زمان لازم باشد، می‌تواند به خشونتی بی‌رحمانه دست بزند. جی پس از آزاد شدن از زندان، برای پدرش (کریستوفرسون) ناامیدکننده است؛ دغدغه‌های جدی‌تری او را تهدید می‌کنند: مواجهه‌ای مرگبار که ناگزیر درگیرش می‌شود و همچنین دلبستگی‌اش به لیزا که به‌نظر آشفته و انگیزه‌هایش نامشخص است. در سویِ ظاهراً «خوب» ماجرا، هانا (مارا) و بکر (ویلیامز)، دختر و پدرِ پلیس، قرار دارند: او تلاش می‌کند پدرش را راضی کند و او از نداشتنِ فرزندی پسر در او رنجیده و حتی جلوی همکاران با تلخی او را سرزنش می‌کند. مجموعه‌ای از شخصیت‌های درهم‌ریخته است که در وحش‌های برفیِ شمال آمریکا با هم درگیرند. روزوویتسکی سکانس‌های اکشنِ قابل‌توجهی می‌نشاند که قهرمانان و ضدقهرمانان را به‌سمت موعدِ سرنوشت‌شان می‌کشاند؛ این موعد به‌طرزی کلاسیک و از جنس کلیشه‌های فیلم نوآر در خانهٔ والدینِ جی رقم می‌خورد. جوّ فیلم با سرنوشت‌گرایی آکنده است و اینکه همهٔ شخصیت‌ها دچار مشکلات خانوادگی‌اند، به روایت تیزی می‌بخشد. بازی‌ها بسیار خوب است؛ این فیلم به‌ویژه برای دوستداران نوآر معاصر توصیه می‌شود. امتیاز: 7.5/10 --- یک شکرگزاری جهنمی در شمال میشیگان پس از یک سرقت در میشیگان، یک قاتل و خواهر کوچکترش (اریک بانا و اولیویا وایلد) درست قبل از شکرگزاری در دل تاریک و برفی مسیرهای متفاوتی را در پیش می‌گیرند. یک مجرم سابق (چارلی هانم) که هم‌زمان از دست مأموران دیترویت فرار می‌کند، در راه به خانهٔ دورافتادهٔ والدینش (کریس کریستوفرسون و سیسی اسپیسک) به آن دختر برخورد می‌کند. در همین حین، پلیس‌ها (ترینت ویلیامز و کیت مارا) در آستانهٔ دستگیری آن‌ها هستند. چه کسی این تعطیلات را زنده خواهد ماند؟ «ددفال» (2012) یک تریلر جنایی زمستانی در قالب آثاری مانند «فارگو» (1996)، «یک نقشهٔ ساده» (1998) و «ویند ریور» (2017) است. نسبت به آن آثار درجهٔ پایین‌تری دارد، عمدتاً به‌خاطر پرداخت‌های تصنعی و گاهی فیلمنامهٔ ضعیف—مثلاً توهین‌های کلامی رئیس پلیس به دخترش که به‌طرزی اغراق‌آمیز و چشم‌غره‌برمیانداخت نوشته و اجرا شده‌اند (نمی‌گویم چنین سوءرفتاری‌ها رخ نمی‌دهد، فقط قابل نوشتن و نمایش باورپذیرتر است). بااین‌حال مناظر برفی و جنگلی فیلم عالی‌اند و حس هیجان دائمی است. علاوه بر این، چند خط روایی جالب نوآر معاصر وجود دارد و بازیگران شناخته‌شده هم قوتی به فیلم داده‌اند؛ از جمله حضور برجستهٔ اولیویا (که به‌نظر می‌رسد بهتر است کمی وزن اضافه کند). مدت زمان فیلم 1 ساعت و 34 دقیقه است و در کبک، حوالی مونترآل، فیلم‌برداری شده است. رتبه: B-/B --- 39/100 فیلم رویدادهای مرتبط با دو خواهر و برادر (که کازینو را سرقت کرده و یک مأمور پلیس را کشته‌اند) و یک محکوم تازه آزادشده (که به رئیس سابقش حمله کرده) را هنگام فرار از قانون در زمستانی کامل روایت می‌کند. با این فرضیه و اسم‌های بزرگ حاضر در فیلم، انتظار نداشتم این‌قدر خسته‌کننده باشد. پس از آغازِ هیجان‌انگیز و امیدوارکننده، فیلم به‌طرز آزاردهنده‌ای شخصیت‌هایی را بررسی می‌کند که بی‌روح، در بسیاری موارد نامطبوع و بی‌جذابیت‌اند و ما را به‌سوی پایانی می‌کشاند که فقط کمی بالاتر از «بی‌هیجان» است.