فیلم Gremlins 1984

کلاً فیلم عجیب بود. لحظاتی تعلیق‌دار داشت، اما در مجموع آن‌قدرها هم فیلم ترسناکِ بزرگی نبود و قطعاً کمدی هم محسوب نمی‌شود. با این‌همه هیاهویی که دورِ فیلم بود، من چندان تحت‌تأثیر قرار نگرفتم. داستان از این قرار است که یک مخترع دوره‌گرد (هایت اکستون) برای هدیه کریسمس حیوان کوچکی را از بازار چای‌تاون می‌خرد و به پسرش «بیلی» (زَک گالیگان) هدیه می‌دهد؛ اما قوانین مراقبت...

کلاً فیلم عجیب بود. لحظاتی تعلیق‌دار داشت، اما در مجموع آن‌قدرها هم فیلم ترسناکِ بزرگی نبود و قطعاً کمدی هم محسوب نمی‌شود. با این‌همه هیاهویی که دورِ فیلم بود، من چندان تحت‌تأثیر قرار نگرفتم. داستان از این قرار است که یک مخترع دوره‌گرد (هایت اکستون) برای هدیه کریسمس حیوان کوچکی را از بازار چای‌تاون می‌خرد و به پسرش «بیلی» (زَک گالیگان) هدیه می‌دهد؛ اما قوانین مراقبت از آن موجود — خشک نگه داشتنش، دور نگه داشتن از نورِ شدید و مهم‌تر از همه: ندادن غذا بعد از نیمه‌شب — شکسته می‌شود و همه‌چیز به هم می‌ریزد. موجودات موگ‌وای در ابتدا بامزه و محافظت‌برانگیز هستند، اما وقتی یکی از قوانین نقض می‌شود، شمارشان چند برابر می‌شود و به‌تدریج یکی از آن‌ها با نام «استرایپ» ویژگی‌های شرورانه‌ای پیدا می‌کند و رهبری لشکری از موجودات خطرناک و گرسنه را به‌عهده می‌گیرد که شهر را ویران می‌کنند. اکنون بیلی و دوستش کیت (فیبی کیتس) باید راهی پیدا کنند تا قبل از گرفتار شدن کل ناحیه، این فاجعه را متوقف کنند. «گرملین‌ها» (۱۹۸۴) ترکیبی از فیلم کریسمسی، کمدی، فانتزی و ترسناک است که به‌عنوان یک فیلم سرگرم‌کننده و مناسبِ تماشای با پاپ‌کُرن عمل می‌کند. خلق‌وخو و جو فیلم کمی ترسناک و در عین حال شوخ است؛ موجودات بامزه‌اند اما فیلم آرام‌آرام لبه‌ای تند و گزنده پیدا می‌کند. حضور فیبی کیتس هم به جذابیت فیلم کمک کرده است. مدت زمان فیلم حدود ۱ ساعت و ۴۶ دقیقه است. برخی بینندگان آن را یکی از فیلم‌های موردعلاقه‌ی کریسمسی‌شان می‌دانند: دلگرم‌کننده، کمی دلهره‌آور و بسیار شوخ‌طبع — فیلمی که معمولاً شخصیت‌های شرور نمایش را می‌دزدند. دیگران هم آن را هوشمندانه، دلهره‌آور، حال‌وهوای کریسمسی و بسیار مفرح توصیف می‌کنند و معتقدند که باید جزو سنت‌های کریسمسی بسیاری از خانواده‌ها باشد. فیلم حال‌وهوایی مشابه آثار نوجوانی دههٔ هشتاد مثل The Goonies یا E.T. دارد، اما با افزودن چاشنیِ کمی وحشت، از دیگر فیلم‌هایِ موجوداتِ آن دوران متمایز می‌شود. اگرچه شاید امروز کمی قدیمی‌به‌نظر برسد، اما ترکیب فضای شادِ تعطیلات با هیولاهای تاریک و قصهٔ شهر کوچک کینگستون فالز آن را متفاوت کرده است. عملکرد بازیگران در کل قابل قبول است: گاگیلان در نقش پسربچهٔ همسایه خوب از آب درآمده و بازیگر باتجربه‌ای مانند کی‌ای لوک هم در نقشِ مرد دانا حضوری مؤثر دارد. فیلم در آغاز کمی شعارگونه و لَخت است، ولی با شروعِ اکشن، ریتمش جذاب می‌شود و صحنه‌های خلاقانه و شوخِ آن (از جمله استفادهٔ بامزه از پاپ‌کُرن به‌عنوان «سلاح») به سرگرم‌کنندگی‌اش می‌افزایند. در لایه‌ای عمیق‌تر، فیلم دربارهٔ رفتار بی‌مبالاتِ انسان نسبت به چیزهایی که درک نمی‌کند پیام دارد؛ روابط عاشقانهٔ میانی کم‌رنگ نگه داشته شده و عناصر کمدی نیز با در هم‌آمیزیِ سِلَف‌کَمدی و بزن‌بزن‌های سبکِ «پایِ خامه‌ای» همراه شده‌اند. نمره: B-