فیلم The Departed 2006

تصمیم گرفتم جشن انقلاب تابستانی را با تماشای «رفتگان» بگیرم. نپرسید چرا. قبلاً سه‌گانه هنگ‌کنگی «اینفرنال اِیرز» را که این فیلم بر اساس آن ساخته شده بود، خیلی دوست داشتم. معمولاً از بازسازی آثار بزرگ بین‌المللی خوشم نمی‌آید، اما این یکی استثنایی درخشان است. وقتی این فیلم جوایز زیادی از جمله اسکار کارگردانی را دریافت کرد، بحث‌برانگیز بود، ولی فریب نخورید — این فیلم به‌راحتی...

تصمیم گرفتم جشن انقلاب تابستانی را با تماشای «رفتگان» بگیرم. نپرسید چرا. قبلاً سه‌گانه هنگ‌کنگی «اینفرنال اِیرز» را که این فیلم بر اساس آن ساخته شده بود، خیلی دوست داشتم. معمولاً از بازسازی آثار بزرگ بین‌المللی خوشم نمی‌آید، اما این یکی استثنایی درخشان است. وقتی این فیلم جوایز زیادی از جمله اسکار کارگردانی را دریافت کرد، بحث‌برانگیز بود، ولی فریب نخورید — این فیلم به‌راحتی یکی از بهترین آثار اسکورسیزی است. قانون طلای من درباره بازسازی‌ها، به‌ویژه بازسازی‌های آمریکایی آثار برجسته خارجی، این است: وقتی تردید داری، برچسب را چک کن: 1. کارگردان؟ (اوکی) 2. بازیگران؟ (اوکی) 3. فیلمنامه؟ (اوکی) حاصل کار خودش را نشان می‌دهد. «تنها کسی که می‌تواند مثل من باشد، خودم هستم. برای اینکه من باشم، خیلی‌ها مجبور شدند بمیرند. می‌خواهی جای من باشی؟» «رفتگان» به کارگردانی مارتین اسکورسیزی و فیلمنامه‌ای از ویلیام موناهان، آلن مک و فلیکس چونگ است. در این فیلم جک نیکلسون، مت دیمون، لئوناردو دی‌کاپریو، مارک والبرگ، مارتین شین، ری ویستون، ورا فارمیگا، آنتونی اندرسون، مارک رولستون و الک بالدوین بازی دارند. موسیقی از هاوارد شور و فیلم‌برداری از مایکل بالهاوس است. گروهی از اراذل ایرلندی در جنوب بوستون متوجه می‌شوند که در بین‌شان یک خائن وجود دارد، در حالی که پلیس هم با یک مأمور نفوذی طرف است — هر طرف سعی می‌کند دیگری را قبل از اینکه لو برود پیدا کند... اسکورسیزی «اینفرنال اِیرز» (۲۰۰۲) را برای مخاطب انگلیسی‌زبان بازسازی کرده و سرانجام موفق شد اولین اسکار کارگردانی خود را کسب کند. این فیلم پرتعلیق و پرتنش است؛ یک تریلر روان‌شناختی مافیایی که دو مرد با زندگی‌های دوگانه آن‌ها را به سمت پرتگاه می‌برد. وقتی خشونت شعله‌ور می‌شود، با ضرباتی کوبنده رخ می‌نماید، و سراسر روایت با حس پارانویا می‌تپد. چند قلاب داستانی آزاردهنده هست، اما بازی‌های یکدست و قوی بازیگران، همراهی موسیقی عالی و بازگشت کارگردان به فرم مافیایی، «رفتگان» را به برنده‌ای مطمئن تبدیل می‌کند. امتیاز: ۸.۵/۱۰ فکر می‌کنم این شاید بهترین اجرای لئوناردو دی‌کاپریو باشد، وقتی نقش افسر مخفی «بیلی» را برعهده می‌گیرد. از همان ابتدای کار، او با فاصله‌ای خطرناک از رئیسش (مارتین شین) قرار دارد و باید خطرات خشن زندان را تحمل کند تا بتواند به‌طور قانع‌کننده‌ای وارد باند خلافکار «کاستلو» (جک نیکلسون) شود که به‌طرزی مرموز رهبری تبهکاری در بوستون را برعهده دارد. در عین حال «کالین» (مت دیمون) را می‌بینیم که موقعیتی آینه‌ای با پلیس ایالتی دارد. با پیچیده‌تر شدن اوضاع در شهر، هم پلیس و هم کاستلو متوجه می‌شوند که مگسی در مرهم آن‌ها هست و موقعیت این افراد خطرناک‌تر می‌شود. اکنون هرکدام باید قبل از فروپاشی کامل خانه کارت‌ها و انفجار آتش تیراندازی، دیگری را شناسایی کنند. اگر به این مجموعه، بازرس آتشین و مصمم «دیگنم» (مارک والبرگ) و کمی خط عشقی از سوی «مادلین» (ورا فارمیگا) را اضافه کنیم، تریلری پیچیده و جذاب به دست می‌آید که در دو ساعت و نیم به‌طرز زیرکانه و آرام باز می‌شود و حس تهدید واقعی ایجاد می‌کند. نیکلسون در نقش رئیس دیوانه در بهترین فرم خود است؛ کسی که حتی به‌یقین قابل‌اعتماد نیست — حتی برای اطرافیان خودش. تلاش متمرکز دی‌کاپریو و دیمون به‌خوبی تنش را می‌سازد. از فیلمنامه خوشم آمد — و از کم‌گویی آن. در اینجا هم طنز هست، هم تهدید، اما حرف‌های اضافی بسیار کمی وجود دارد. شخصیت‌ها کیفیتی ملموس دارند که با پیش‌رفت داستان، شما را در فساد و اعمال تاریکشان غرق می‌کند. نمی‌توانم بگویم از پایان فیلم کاملاً راضی بودم — کمی شتاب‌زده به‌نظر می‌رسید — اما بی‌شک برای کسی انتقام یا تثبیت حقانیتی در آن وجود دارد. این نوع درام با پیوند زدن رشته‌های متعدد داستانی بدون سر و کله زدن با بازه‌های زمانی، لوپ‌ها یا تکرارها نفس می‌کشد. داستانی است که به‌طرزی معقول، خطرناک و مملو از شخصیت رشد می‌کند و اگر آن را روی پرده بزرگ ببینید، به‌شدت توصیه می‌شود. اسکورسیزی — و تقریباً تمام عوامل — در بهترین وضعیت خود هستند.