فیلم Handling the Undead 2024

یک اثر تیره و تاحدی زیبا؛ «Handling the Undead» از لحظهٔ اعلام کنجکاوی‌ام را برانگیخت. پردهٔ اول عالی بود؛ موسیقی متن وهم‌آلود و جذب‌کننده‌ای که در سراسر فیلم ثابت می‌ماند. پایان‌بندی اما عجیب است و تأثیری نیزگون دارد. متأسفانه میانهٔ فیلم کشدار می‌شود و شخصیت‌ها به اندازهٔ زامبی‌ها رفتار می‌کنند. نمی‌فهمم چطور توانسته‌اند استعداد رِناته را این‌طور هدر دهند. با توجه به لذتی که از «Let...

یک اثر تیره و تاحدی زیبا؛ «Handling the Undead» از لحظهٔ اعلام کنجکاوی‌ام را برانگیخت. پردهٔ اول عالی بود؛ موسیقی متن وهم‌آلود و جذب‌کننده‌ای که در سراسر فیلم ثابت می‌ماند. پایان‌بندی اما عجیب است و تأثیری نیزگون دارد. متأسفانه میانهٔ فیلم کشدار می‌شود و شخصیت‌ها به اندازهٔ زامبی‌ها رفتار می‌کنند. نمی‌فهمم چطور توانسته‌اند استعداد رِناته را این‌طور هدر دهند. با توجه به لذتی که از «Let the Right One In» بردم، برای فیلم نروژی «Handling the Undead» توقع زیادی داشتم؛ توقعی که در طول فیلم کم‌کم رنگ باخت. می‌توان دربارهٔ جنبه‌های وهم‌آلود و «معنادار» آن حرف زد، اما واقعیت این است که فیلم در اصل یک فیلم زامبیِ آرام و کش‌دار است که به نتیجه‌ای مشابه دیگر فیلم‌های زامبی می‌رسد. تفاوت اصلی این است که فیلم احساساتی و ملودراماتیک است، ریتم ندارد، معنایی عمیق را منتقل نمی‌کند و به‌طور کلی افسرده‌کننده است. از نظر بازیگری و فیلم‌برداری مشکلی نیست؛ مشکل برای من در فیلمنامهٔ پایه‌ای است که کار نمی‌کند. خلاصه اینکه در حالی که «Let the Right One In» خارق‌العاده بود، این فیلم به‌نظر من عکس آن است. بدون گشتن دنبال معانی پنهان، این منتقد آن را ساده و ضعیف می‌داند. اگر طرفدار فیلم‌های زامبی هستید، اکثراً فیلم‌های بهتری در این ژانر وجود دارند. حتی در چهار برابر سرعت (پخش‌کننده‌ام سریع‌تر پخش نکرد) فیلم فوق‌العاده کُند است. لااقل چند لحظه خنده‌دار دارد؛ مثلاً نمای دو دقیقه‌ای از راه رفتن یک پیرمرد در سرعت چهار برابر خنده‌دار می‌شود، یا یک سولو ترومپت سه‌دقیقه‌ای یا زاری جلوی دوربین به‌طرز مضحکی خنده‌دار به‌نظر می‌آید. من فیلم‌های کند با نماهای بلند را دوست دارم وقتی فیلمنامه و هدفی پشتشان باشد، اما اینجا صرفاً شرم‌آور و خودنمایانه است و هیچ استعداد یا داستانی آن را پشتیبانی نمی‌کند. چه شوی کسل‌کننده‌ای. از نظر بصری هم ضعیف است: حدود نود درصد صحنه‌ها خاکستری‌اند نه سیاه (حتی در صحنه‌ای که قرار است شبکهٔ برق کاملاً قطع شده و تاریکی مطلق باشد) و انگار کسی نسخه‌ای کپی‌شده را در گل کشیده و دوباره اسکن کرده. نکتهٔ مثبت؟ وقت خواب است — این روزها در به خواب رفتن مشکل داشتم، اما همین الآن تقریباً هنگام نوشتن این متن دارم خوابم می‌برد.