فیلم Shivers 1975

«بیماری، عشقِ دو موجود به یکدیگر است.» «شیورز» را دیوید کراننبرگ نوشته و کارگردانی کرده است. در این فیلم بازیگرانی چون فرد دودرلین، پاول همپتون، لین لاوری و باربارا استیل حضور دارند. موسیقی اثر از ایوان ریتمن و فیلم‌برداری از رابرت ساد است. مجتمع جزیره استارلاینر در مونترال ناگهان محل زندگی موجودات انگل‌مانندی می‌شود که پس از ورود به میزبان انسانی، او را به آزارگرانی جنسی و...

«بیماری، عشقِ دو موجود به یکدیگر است.» «شیورز» را دیوید کراننبرگ نوشته و کارگردانی کرده است. در این فیلم بازیگرانی چون فرد دودرلین، پاول همپتون، لین لاوری و باربارا استیل حضور دارند. موسیقی اثر از ایوان ریتمن و فیلم‌برداری از رابرت ساد است. مجتمع جزیره استارلاینر در مونترال ناگهان محل زندگی موجودات انگل‌مانندی می‌شود که پس از ورود به میزبان انسانی، او را به آزارگرانی جنسی و اغلب گوشت‌خوار تبدیل می‌کنند. این نخستین فیلم بلند تجاری کراننبرگ به‌خاطر کارنامهٔ بعدی این auteur کانادایی طی سال‌ها بیش از حد تحلیل شده است. معانی و انگیزه‌هایی در «شیورز» جست‌وجو شده تا به آن عمق بیشتری بخشند، ولی فیلم واقعاً سزاوار چنین تحلیل‌های پیچیده‌ای نیست؛ آنچه «شیورز» هست، یک فیلم ترسناک کم‌هزینه و سرگرم‌کننده است که نشانه‌هایی از جادوی کراننبرگ را دارد و نشان می‌دهد او از همان ابتدا همان راهی را آغاز کرد که بعدها ادامه داد. با نگاهی آشفته به آدم‌های روزمره‌ای که ناگهان تبدیل به موجوداتی پرشور و بی‌پَروا می‌شوند، جای تعجب نیست که فیلم در زمان اکران جنجال‌ساز شد. اما این نوع جنجال در عمل تبلیغی طلایی است و از منظر امروز بیشتر جلوه‌ای طنازانه دارد تا تلاشی صرف برای شوکه‌کردن تماشاگر. البته ترس هم هست — کافی است شروع درخشان فیلم را ببینید — اما اثری از سبک‌سریِ آگاهانه در کار وجود دارد و کارگردان عمداً تابوها را وارد صحنهٔ بصری می‌کند تا واکنش ایجاد کند. بازی‌ها عموماً ضعیف‌اند، میکس صدا مشکل دارد و بخشی از دیالوگ‌ها سطحی و کلیشه‌ای‌اند، با این‌حال «شیورز» شایستهٔ تحسین باقی می‌ماند. این فیلم از حیث کارگردانش جایگاه مهمی در تاریخچهٔ فیلم‌های وحشت دارد و دیدن ویژگی‌هایی که بعدها در آثار او غالب شدند، لذت‌بخش است. در زمانی که سالن‌ها پر از دنباله‌ها، بازسازی‌ها و اسلشرهای پیش‌بینی‌شده است، بیش از هر زمان دیگری به ظهور یک کراننبرگ جوان نیاز داریم؛ تنها می‌توان امیدوار بود. امتیاز: 7.5/10 فیلمی ترسناک و سرگرم‌کننده که تا حدی یادآور «طلوع مردگان» است — یک مکان واحد، افراد «مبتلا» که به هم حمله می‌کنند (به‌نوعی گرسنهٔ گوشت) و چند بازمانده که برای بقا می‌جنگند. لزوماً عالی نیست اما همچنان جذاب است و شروعی محکم برای دیوید کراننبرگ در عرصهٔ فیلم بلند. امتیاز: 3.75/5