فیلم Mary Queen of Scots 2018

اگر فقط از لحاظ ظاهر بصری به دو بازیگر نگاه کنیم، شاید سیرشا رونان باید نقش ملکه الیزابت اول را بازی می‌کرد نه مری، و مارگو رابی بهتر بود اصلاً در این فیلم نقشی نداشت. شاید اگر هم‌زمان با Outlaw King و The Favourite اکران نشده بود، بهتر نتیجه می‌داد؛ محتوایش جایی بین آن دو است اما کیفیتش حتی به یکی از آن‌ها هم نمی‌رسد....

اگر فقط از لحاظ ظاهر بصری به دو بازیگر نگاه کنیم، شاید سیرشا رونان باید نقش ملکه الیزابت اول را بازی می‌کرد نه مری، و مارگو رابی بهتر بود اصلاً در این فیلم نقشی نداشت. شاید اگر هم‌زمان با Outlaw King و The Favourite اکران نشده بود، بهتر نتیجه می‌داد؛ محتوایش جایی بین آن دو است اما کیفیتش حتی به یکی از آن‌ها هم نمی‌رسد. امتیاز نهایی: ★★ — قطعاً برای من نبود، اما می‌فهمم چه جذابیتی می‌تواند داشته باشد. این فیلم کاملاً بی‌ارزش است. فقط در صورتی تماشا کنید که بخواهید سیاست‌های روز را با زور بهتان تحمیل کنند. فیلم بیشتر روی حقوق LGBT تمرکز دارد تا وقایع مرتبط با فضایی که فیلم در آن رخ می‌دهد. انتخاب بازیگران ضعیف، بازی‌های ناامیدکننده از ستاره‌های بزرگ و دکورهای کم‌بودجه از دیگر اشکالاتند. ارزش تماشا، دانلود یا حتی هزینه پاپ‌کورن را هم ندارد. بلایی بر سرمان نازل شده که بدتر از وبا و قحطی است: زنی با تاج. تلاش مری استوارت (سیرشا رونان) برای سرنگونی پسرعموش ملکه الیزابت اول (مارگو رابی) به محکومیت به سال‌ها زندان و نهایتاً مرگ می‌انجامد. «مری، ملکه اسکاتلند» به کارگردانی جوزی رورک و با فیلمنامه‌ای از بو ویلی‌من و جان گای، جدیدترین نمونه‌ای است از درام‌های تاریخی-لباس‌محور که تاریخ را برای مقاصد خود تحریف می‌کنند. از نظر فنی فیلم در سطح بالایی قرار دارد؛ طراحی، لباس و اجرای نقش‌های اصلی کیفیت قابل‌قبولی دارند—هرچند خودِ مری بیشتر کارتون‌گونه است تا یک چهره تراژیک تاریخی. متأسفانه روایت بارها دور خود می‌چرخد و در مهِ سیاستِ درست‌نمایانه پایان می‌یابد. ریتم کند فیلم، عبور از دو ساعت زمان را دشوار می‌کند. اشاره‌هایی به پذیرش همجنس‌گرایی و لذت‌های دهانی و از این دست وجود دارد و در مراحل پایانی کمی اوج می‌گیرد؛ حتی گاهی هوشمندی‌هایی در روایت دیده می‌شود که وسواس بر آداب و قوانین جانشینی می‌توانست فیلم را به آب‌های هیجان‌انگیز سیاسی-مذهبی ببرد. افسوس که آن طلوع، کاذب است؛ تا جایی که طراحی لباس تبدیل به بهترین بخش تولید می‌شود که گویای ضعفِ تاریخیِ فیلمنامه است. 3/10 متأسفانه این بازنمایی از زندگی مری استوارت آن‌قدر نقص دارد که نمی‌توان همه را فهرست کرد. نگارش به شکلی ناشیانه دیدگاه‌های قرن بیست‌ویکمی را بر تاریخ قرن شانزدهم اسکاتلند تحمیل می‌کند و بیشتر درصدد تحمیل اخلاق و عقاید معاصر بر آن دوران است. هیچ‌یک از اجراهای اصلی چندان گیراتر نیستند؛ و جک لوودن و جو الوین در نقش‌های «دارنلی» و «لستر» به‌عنوان شخصیت‌هایی با ابهام جنسی، واقعاً ناامیدکننده‌اند. نامزدی‌های اسکار برای گریم و طراحی لباس بی‌شک شایسته‌اند، اما نشان‌دهندهٔ تأکید بیش از حد بر ظاهر به جای مضمون در این اقتباس ضعیف از یکی از بزرگ‌ترین رقابت‌های تاریخی است. خب، ممکن است خبر خوب این باشد که لازم نیست زیاد نگران صحت تاریخی باشید؛ این فیلم به‌وضوح در دسته «بازنگری تاریخی» قرار می‌گیرد. معمولاً برای من دقیق‌بودن تاریخیِ یک فیلم مهم نیست—می‌دانم هالیوود است—اما اگر فیلم تاریخ را کاملاً بازنویسی کند، برایم مسئله‌ساز است. این فیلم آن‌قدر از واقعیت دور است که به‌نظر می‌رسد تلاش آشکاری برای تغییر تصور مردم دربارهٔ شخصیت‌های تاریخی و دورانِ آنان است. از طرف دیگر، هرجا که در دقت تاریخی کم می‌آورد، سعی می‌کند با «سیاسی درست» بودن جبران کند؛ و شاید همین دلیل دورشدن آن از روایت واقعی باشد—تمرکز فیلم روی راضی‌کردن کسانی است که دوست دارند تاریخ را مطابق دستورکار سیاسی خود بازنویسی کنند. در نهایت، فیلم کشمکش سیاسی و مذهبیِ پرتنش را به «سکس… سکس… سکس» تقلیل می‌دهد؛ گویی نیروی محرکهٔ واقعی شخصیت‌های مرد در فیلم مسائل جنسی‌اند و در نتیجه آنچه می‌توانست داستانی جذاب دربارهٔ توطئه‌ها و رقابت‌های سیاسی باشد، قربانی این تمرکز شده است.