فیلم Warcraft 2016

واقعاً انتظار زیادی از این فیلم نداشتم، اما سورپرایز شدم. اکشن خوب و داستان نسبتاً قابل‌قبولی دارد؛ همه‌چیز چندان تازه نیست، اما خوب کنار هم گذاشته شده. بزرگ‌ترین نکتهٔ تأسف‌آور، ضعف بازیگری تراویس فیمل است؛ انگار شیوهٔ بازی در «وایکینگ‌ها» را آموخته و اینجا همان شخصیت یکنواخت را تکرار کرده. نکتهٔ مثبتِ قابل‌توجه موسیقی متن بسیار خوب رامین جوادی است. حتی اگر هرگز «وارکرفت» یا «ورلد...

واقعاً انتظار زیادی از این فیلم نداشتم، اما سورپرایز شدم. اکشن خوب و داستان نسبتاً قابل‌قبولی دارد؛ همه‌چیز چندان تازه نیست، اما خوب کنار هم گذاشته شده. بزرگ‌ترین نکتهٔ تأسف‌آور، ضعف بازیگری تراویس فیمل است؛ انگار شیوهٔ بازی در «وایکینگ‌ها» را آموخته و اینجا همان شخصیت یکنواخت را تکرار کرده. نکتهٔ مثبتِ قابل‌توجه موسیقی متن بسیار خوب رامین جوادی است. حتی اگر هرگز «وارکرفت» یا «ورلد آو وارکرفت» را بازی نکرده‌اید، احتمالاً از این فیلم خوشتان می‌آید. داستان قوی، بازی‌ها مناسب و از نظر بصری خیره‌کننده است. جلوه‌های ویژه اغراق‌آمیز نیستند، اما خیلی خوب و باورپذیرند. لطفاً آن را صرفاً یک «فیلم ویدیویی» در نظر نگیرید؛ ببینید و دوستش خواهید داشت و خواهان دنباله خواهید شد. امیدوارم این تبدیل به یک فرنچایز خوب شود؛ دنیای وارکرفت پر از داستان‌های ناب است که شایسته بازگویی سینمایی‌اند. برخی بینندگان که با جهان WoW آشنا نیستند ممکن است در دنبال‌کردن ریتم سریع داستان مشکل داشته باشند؛ اما با یک بازبینی دوباره، نکات بیشتری برایتان روشن خواهد شد. به نظرم می‌شد عمق شخصیت‌ها را بیشتر کرد و اضافه‌شدن یک راوی می‌توانست به غیرطرفداران کمک کند؛ امیدوارم در دنباله این بخش‌ها بهتر کار شود. یکی برای خانهٔ جدید می‌جنگد و دیگری برای دفاع از خانهٔ خودش. من هرگز بازی وارکرفت را بازی نکرده و کتاب مصور هم نخوانده‌ام، ولی از این جهان فانتزی جدید لذت بردم. داستان در آزورت اتفاق می‌افتد؛ زمانی که سیارهٔ اورک‌ها نابود می‌شود، آن‌ها از طریق یک دروازهٔ جادویی به آزورت می‌آیند تا خانه‌ای امن برای خود بسازند، اما آن‌جا مکانی است که انسان‌ها و گونه‌های هوشمند دیگر به‌طور مسالمت‌آمیز زندگی می‌کنند؛ ورود نژادی جدید یعنی شروع اختلاف و در پی آن نبردی برای تسلط بر زمین. فیلم سرانجام این نبرد میان دو قدرت بزرگ را در قسمت‌های بعدی روایت خواهد کرد. ترکیبی شبیهِ «آواتار» و «ارباب حلقه‌ها» است؛ هرچند نژادی بیگانه دارد، اما بیشتر یک فیلم اکشن-فانتزی است تا علمی‌تخیلی. از بازی به فیلم تبدیل شدنِ این اثر با کیفیتِ قابل‌قبولی انجام شده؛ گرافیک خوب ولی نه بی‌نقص است و همین کافی است چون هدف نمایش شباهت به دنیای بازی بوده، نه واقع‌گرایی محض. می‌دانم این فیلم به پای شاهکاری مثل «ارباب حلقه‌ها» نمی‌رسد، اما نوید کیفیت و داستان و شخصیت‌های امیدوارکننده‌ای را دارد. بازیگران نام خیلی بزرگی ندارند، اما همان‌هایی که معمولاً نقش‌های فرعی می‌آورند، بهترین کارشان را انجام داده‌اند. این تازه آغاز کار است و دنباله‌های زیادی در راه است. افسوس که فیلم در آمریکا موفق نبود، اما در سطح بین‌المللی نشان داد یکی از بهترین اقتباس‌های بازی به سینماست. کارگردان کار خوبی کرده و بازیگران، از جمله هنرمندان موشن‌کپچر، قابل‌تحسین‌اند. مشتاق دنباله‌اش هستم و امیدوارم کمتر از چند سال طول نکشد تا منتشر شود. — امتیاز: 8/10 آغاز فیلم گیج‌کننده و بازی‌ها در ابتدا ضعیف است، اما هر چه جلو می‌رود بهتر می‌شود. جلوه‌های CGI با صحنه‌های زنده یکپارچه به‌نظر می‌رسند. فیلم فانتزی خوبی است، اما اقتباس بدی از بازی ویدیویی به‌شمار می‌آید. روز اکران، من که طرفدار WoW نبودم، به‌عنوان کسی که عاشق فانتزی است رفتم دیدمش و واقعاً از دیدن یک جهان فانتزی خوب و مستحکم لذت بردم؛ از سینما با هیجان بیرون آمدم، بعد از آن سراغ بازی رفتم و مهم‌تر از آن شروع به خواندن رمان‌ها کردم. ابتدا «Rise of the Horde» دربارهٔ زندگی دوروتان، صعود گول‌دان و سقوطِ درِنور است؛ سپس «The Last Guardian» شخصیت‌هایی مثل کادگار، گارونا، مدیوه و لوثار را معرفی می‌کند و «Tides of Darkness» پس از مرگ لِین و سقوط استورویند رخ می‌دهد. فیلم باید بین رمان‌های دوم و سوم قرار بگیرد و دقیقاً بین این دو است که تصمیم گرفتم دوباره فیلم را ببینم، حالا که با دنیای وارکرفت تجربه و شناخت بیشتری پیدا کرده‌ام. متأسفانه پس از بازبینی ناامید شدم؛ امتیازم از 8.5 به 5.5 کاهش یافت. اگرچه جلوه‌های بصری باز هم هیجان‌انگیز بودند، اما داستان تا حد زیادی تحریف شده بود. تغییرات بزرگی وجود داشت که به نظرم دلیل موجهی نداشتند: مثلاً چرا استورم‌ویند سقوط نکرد؟ چرا اتحاد قبلاً وجود داشت در حالی که نباید وجود می‌داشت؟ چرا اورگرم به شکل یک «فراست‌وُلف» درآمد؟ چرا شخصیت لوثار این‌قدر اشتباه بازسازی شده بود؟ من نسخهٔ فیلمیِ لوثار را دوست نداشتم. می‌فهمم فیلم باید برای تماشاگران غیرطرفدار هم قابل‌فهم باشد، اما اقتباس‌های بازی‌های ویدیویی باید نزدیک‌تر به محتوای مرجع باشند، حتی بیشتر از اقتباس‌هایی که فقط بر اساس رمان‌اند. اگر نمی‌توانستند آمدن هورد به آزورت را درست بسازند، می‌توانستند از داستان «Rise of the Horde» شروع کنند؛ آن، محتوای لازم برای فیلم فانتزی عالی را دارد. آثاری که کمتر از چیزی که می‌توانستند باشند درآمده‌اند ناامیدکننده‌اند. انتظارم چندان بالا نبود و واقعاً هم ناامید نشدم. بر پایهٔ ساختاری پیچیده از بازی، شخصیت‌پردازی‌ها ترکیبی از دنیای تالکینی و آرتورینی به‌نظر می‌رسد که در آن جادوگران، نگهبانان، اورک‌ها، انسان‌ها و حتی بازیگران شناخته‌شده‌ای برای قدرت می‌جنگند. آنچه رخ می‌دهد در اصل داستان نسبتاً مستقیمی از خیانت و دست‌کاری است با اندکی رومانس و مقدار زیادی جلوه‌های بصری؛ جلوه‌هایی که احتمالاً برای بازیگرانی چون تراویس فیمل، بن فستر و دومینیک کوپر که احتمالاً بخش عمدهٔ تولید را روبه‌روی صفحهٔ سبز بوده‌اند، خسته‌کننده بوده است. سکانس‌های مبارزه بی‌وقفه، رنگارنگ و خلاقانه‌اند، اما بیش‌ازحد طولانی شده‌اند؛ هر هیولای بزرگ زشتی سعی می‌کند دیگری را به زمین بزند در حالی که چشم‌های سبز درخشان می‌کوشند جادوی «فل» را تحمیل کنند. فیلم فاجعه‌آمیز نیست، اما طولانی است و به‌نظر می‌رسد همه‌چیز دربارهٔ تکنولوژی است و کمترین توجه به یک قطعهٔ منسجم و سرگرم‌کنندهٔ سینمایی شده؛ اگر فیلمنامه بیشتر کار می‌کرد، می‌توانست از این فرصتِ امیدوارکننده برای روایت فانتزی بهتر استفاده کند. اخیراً تصمیم گرفتم فیلم «وارکرفت» را روی نتفلیکس ببینم چون در فهرست 10 فیلم برتر هفته بود. فکر کردم فرصتی بهش بدهم، گرچه هیچ‌وقت میل نداشتم آن را در سینما ببینم. متأسفانه «وارکرفت» آشفتگی‌ بزرگی از آب درآمد؛ داستان پراکنده و فاقد جانِ لازم برای درگیر نگه‌داشتن مخاطب بود و بیشتر شبیه فیلمی ساخته‌شده برای سرویسِ استریم به‌نظر می‌رسید تا یک عرضهٔ سینمایی. شخصیت‌ها یا غیرقابل‌باور بودند یا با CGI افراطی و تدوین شلخته بد ساخته شده بودند؛ آن‌قدر مصنوعی به‌نظر می‌آمدند که ارتباط برقرار کردن با آن‌ها سخت بود، شبیه به تماشای اقتباسی کم‌بودجه از یک بازی ویدیویی تا یک فیلم واقعی مبتنی بر بازی. یکی از انحرافات بزرگ، نمایش نامنسجمِ موجودات و شخصیت‌ها بود: در حالی که مردان به‌شکل غول‌پیکر نشان داده می‌شدند، زنان به‌عنوان انسان‌های عادی یا حتی کوتوله به‌نظر می‌رسیدند. طرحی که در آن یک زن به هردو طرف خیانت می‌کند هم به سردرگمی افزود و باعث شد فیلم طولانی‌تر و خسته‌کننده‌تر احساس شود. در کل، «وارکرفت» تجربه‌ای ناامیدکننده و آشوب‌زده بود که دلم می‌خواست هر چه سریع‌تر از دیدنش خلاص شوم.