فیلم The Fool 2014

ایستادگی یک مرد میان ۸۰۰ زندگی و فساد. این فیلم روسی مانند نامزد اسکار «لویا» نبود که عمق روایتش را داشت؛ روایت این فیلم ساده‌تر بود اما محکم و تأثیرگذار. داستان در طول ۲۴ ساعت اتفاق می‌افتد و از خشونت خانگی تا اهداف سیاسی را به‌خوبی به تصویر می‌کشد؛ شخصیت‌ها و خیانت‌های پنهان برخی‌شان به‌طرز بی‌سابقه‌ای نمایان می‌شود. ضمن آن، انتظارات طبقات بالا و پایین از...

ایستادگی یک مرد میان ۸۰۰ زندگی و فساد. این فیلم روسی مانند نامزد اسکار «لویا» نبود که عمق روایتش را داشت؛ روایت این فیلم ساده‌تر بود اما محکم و تأثیرگذار. داستان در طول ۲۴ ساعت اتفاق می‌افتد و از خشونت خانگی تا اهداف سیاسی را به‌خوبی به تصویر می‌کشد؛ شخصیت‌ها و خیانت‌های پنهان برخی‌شان به‌طرز بی‌سابقه‌ای نمایان می‌شود. ضمن آن، انتظارات طبقات بالا و پایین از یکدیگر نشان داده می‌شود؛ گویی این ترتیب از پیش تعیین‌شده است و هرکه آن را برهم زند، سخت آسیب خواهد دید. وقتی کارگر خدمات عمومی، دیما نیکیتین، ترک عظیمی در یک بلوک آپارتمانی می‌یابد، ابتدا آن را نادیده می‌گیرد اما بعد حس می‌کند اتفاقی وحشتناک در راه است. به‌عنوان وظیفه، نیمه‌شب مسئولان رده‌بالا را که در حال جشن بودند مطلع می‌کند. درست زمانی که قرار بود وضعیت در شهر اضطراری اعلام شود و تدابیر لازم اتخاذ گردد، داستان پیچشی می‌خورد که سرنوشت بسیاری از دخیلان را دگرگون می‌کند و سوی تاریک ماجرا آشکار می‌شود. این تصویر نامطلوب از روسیه برای مخاطبان روسی هضم‌ناپذیر است و برای بیرونی‌ها هم قضاوت بر اساس آن تأسف‌برانگیز. فیلم نه بر اساس یک داستان واقعی بود و نه از داستان واقعی الهام گرفته شده؛ اما چنین پدیده‌هایی در کشورهای دیگر هم رخ می‌دهد. تا حدودی کارشناسان با تصویری که فیلم از وضعیت سیاسی روسیه ارائه می‌دهد هم‌نظرند. همین‌طور حمایت مالی وزارت فرهنگ از فیلم نشان می‌دهد که با چنین مسائل حساس برخوردی جدی وجود دارد. به همین دلیل، این فیلم از سوی طیف‌های مختلف به‌خوبی پذیرفته شد؛ چون ممکن است چنین تصویری به تحولی در جامعه‌ی درگیر منجر شود. «ماهی از سر گندیده می‌شود. اگر من آلوده‌ام، پس شما هم هستید.» در اینجا، رخداد اصلی اهمیت بیشتری نسبت به شخصیت‌ها دارد؛ بنابراین پایان خوش یا غم‌انگیز چندان اهمیت پیدا نمی‌کند. با این حال یک شخصیت محوری بیش از بقیه در پیشبرد قصه نقش داشت. هم‌زمان، فیلم سراغ دیگر شخصیت‌ها هم می‌رود تا روایت پیچیده‌تر و حرکت داستان ادامه یابد. به‌طور کلی، روایت شباهت به یک واکنش زنجیره‌ای دارد که از یک خشونت خانگی آغاز می‌شود، وارد خدمات عمومی می‌گردد و در نهایت به رده‌های بالاتر، یعنی رؤسای هر دپارتمان و سیاست‌مداران، می‌رسد. پایان فیلم، جنبه‌های منفی جامعه را نشان می‌دهد: ناآگاهی خانواده‌های طبقه پایین و سهل‌انگاری کارمندان دولت علت بسیاری از تراژدی‌هایی است که می‌شد قبل از وقوع جلوگیری‌شان کرد. عنوان فیلم نمادی است از کسی که بی‌جهت فریاد برمی‌آورد در حالی که دیگران ساکت‌اند. دانستن آنچه در راه است و انتخاب راهی نامناسب برای مقابله با آن، اغلب نادیده گرفته می‌شود. تا زمانی که هر شهروند دست در دست دیگری برای مبارزه با فساد ندهد، این وضع ادامه خواهد داشت. فیلم به‌کلی توجه‌مان را جلب می‌کند. شروعی کند دارد اما پایانش غیرقابل‌انتظار است. مدت‌ها بود فیلم روسی ندیده بودم و از دیدن این فیلم خوشحال شدم. اثر دو ضربه می‌زند: هم پیامی منتقل می‌کند و هم داستان خوبی را برای تماشاگران صرفاً دنبال‌کننده‌ی سرگرمی ارائه می‌دهد. از این نظر ساده‌تر و در عین حال بهتر از آن نامزد اسکاری بود که پیش‌تر گفتم؛ چون برخلاف آن فیلم، در اینجا اکثریت مخاطبانی که به یک شخصیت خاص دل می‌بندند معمولاً ناامید نمی‌شوند—این هوشمندی روایت است. اگر آن فیلم را دوست داشتید، این را هم از دست ندهید. ۷٫۵/۱۰