فیلم Married to the Mob 1988

مرگ ناگهانی همسر مافیاییِ او «فرانک» (آلک بالدوین) در وان حمام، به بیوه‌اش «آنجلَّا» (میشل فایفر) این فرصت را می‌دهد که از دنیای جنایی او جدا شود و زندگی خودش را آغاز کند. اما وضع آن‌طور که انتظار می‌رود پیش نمی‌رود: رئیس سابق همسرش «تونی» (دین استاک‌ول) که همیشه دل‌رحم نسبت به او داشته، حالا که راه هموار شده، با اصرار و تا حدی زورگویی...

مرگ ناگهانی همسر مافیاییِ او «فرانک» (آلک بالدوین) در وان حمام، به بیوه‌اش «آنجلَّا» (میشل فایفر) این فرصت را می‌دهد که از دنیای جنایی او جدا شود و زندگی خودش را آغاز کند. اما وضع آن‌طور که انتظار می‌رود پیش نمی‌رود: رئیس سابق همسرش «تونی» (دین استاک‌ول) که همیشه دل‌رحم نسبت به او داشته، حالا که راه هموار شده، با اصرار و تا حدی زورگویی به دنبال به‌دست آوردن اوست — در حالی که خودش به‌طرز نامطلوبی همسر خواهر آنجلا، «کانی» (مرسدس رول) است. اوضاع برای آنجلا وقتی بدتر می‌شود که اف‌بی‌آی وارد ماجرا می‌شود و سعی می‌کند او را به همکاری برای به دام انداختن نامزد جدیدش ترغیب کند. مأموران تازه‌کار «مایک» (متیو مادین) و همکارش «اد» (اولیور پلات) مدت‌ها است که «فرانک» را زیر نظر داشته‌اند، اما به جایی نرسیده‌اند؛ شاید آنجلا بتواند کمک کند؟ آنچه رخ می‌دهد، پاسخی کمیک به کلیشه‌های «پدرخوانده» است که عمدتاً از منظر زنان روایت می‌شود. فایفر بازی جذابی ارائه می‌دهد و رول هرگاه وارد صحنه می‌شود، با حضور کم‌ودرستش نشان می‌دهد که تونی از چه کسی واقعاً می‌ترسد. استاک‌ول در نقش پارودی‌وارِ قاتلِ خوش‌پوش و متظاهر، به‌خوبی ژانر را دست می‌اندازد؛ او تهدیدآمیز نیست، اما در مسخره‌سازی کلیشه‌ها موفق است. جاناتان دمِم مقدار زیادی حرکت و تیزهوشی کلامی در فیلم گنجانده؛ شوخ‌طبعی فیلم نسبتاً ظریف است و زمان تماشای آن سریع می‌گذرد. شاید به‌خاطر موهای حجیم و شانه‌های پهن کمی نماد زمانِ خود باشد، اما هنوز تماشای دوست‌داشتنی و قابل قبولی است. «Married to the Mob» فیلمی بسیار سرگرم‌کننده است و عنصر مافیایی آن تا حدی رنگ و بوی «Midnight Run» (۱۹۸۸) را دارد، به‌خصوص وقتی آنجلا گمان می‌کند بالاخره با مردی به‌نام مایک اسمیت به زندگی عادی‌ای که مدت‌ها به دنبالش بوده رسیده، اما درمی‌یابد او درواقع مأمور اف‌بی‌آی است و بی‌میل وارد عملیات دام‌گذاری اف‌بی‌آی برای دستگیری رئیس باند، تونی «ببر» روسو، می‌شود. تصویر مافیا در سراسر فیلم بی‌رحمانه و بدون مماشاست؛ زندگی این مجرمان خوش‌پوش هیچ‌گونه جذبه‌ای ندارد. هرچند زندگی مافیایی از ثروت و تجملاتی وسوسه‌انگیز برخوردار است، اما این سراب فریبنده زودگذر و خطرناک است.