فیلم We’re No Angels 1955

چه کسی می‌گفت بوگارت از پس کمدی برنمی‌آید؟ جوزف، جولیس و آلبرت از جزیره شیطان فرار کرده‌اند. در حالی که منتظر کشتی برای فرار هستند، نقشه‌ی دزدی از خانواده خوش‌مشرب دوکوتل را می‌کشند. آن‌ها با حیله صاحب فروشگاه، فلیکس را قانع می‌کنند تا اجازه دهد سقف مغازه‌اش را تعمیر کنند و از آنجا قصد اجرای سرقت را دارند؛ اما هرچه فراری‌ها این خانواده را بیشتر زیر...

چه کسی می‌گفت بوگارت از پس کمدی برنمی‌آید؟ جوزف، جولیس و آلبرت از جزیره شیطان فرار کرده‌اند. در حالی که منتظر کشتی برای فرار هستند، نقشه‌ی دزدی از خانواده خوش‌مشرب دوکوتل را می‌کشند. آن‌ها با حیله صاحب فروشگاه، فلیکس را قانع می‌کنند تا اجازه دهد سقف مغازه‌اش را تعمیر کنند و از آنجا قصد اجرای سرقت را دارند؛ اما هرچه فراری‌ها این خانواده را بیشتر زیر نظر می‌گیرند، ویژگی‌های انسانی بیشتری در آن‌ها می‌یابند. همفری بوگارت، آلدو ری و پیتر یوستینوف نقش تبهکارانی را بازی می‌کنند که به تدریج وجوه انسانی پیدا می‌کنند. با دیالوگ‌های باذوق و فیلمنامه‌ای منظم، فیلم تبدیل به اثر بسیار لذت‌بخشی برای تماشای خانوادگی می‌شود. بخش عمده موفقیت فیلم ناشی از تعامل یوستینوف و بوگارت است: جولِسِ یوستینوف مردی آرام و مؤدب است که این تطابق عجیب اما مؤثر در برابر جوزف زمخت و چهارشانه بوگارت قرار می‌گیرد و این تضاد صحنه‌های دلنشین و به‌یادماندنی خلق می‌کند — و بله، بوگارت را با پیش‌بند صورتی هم می‌بینیم! آلدو ری شاید تا حدودی در برابر دو هم‌بازی قدرتمند کناری‌اش کم‌رنگ به نظر برسد، اما نقشش را ایفا می‌کند و مار خانگی شخصیتش، آدولف، عنصر طنز کلیدی فیلم است. متأسفانه بازگشت بیزل راثبون به نقشی تقریبا گذرا هدر رفته، اما نقطه قوت فیلم حضور لئو جی. کارول در نقش فلیکس دوکوتل است؛ کاراکتری که به‌طور دلنشینی از اطرافش بی‌خبر است و کارول با اجرای بسیار مؤثرش تماشاگر را با خود همراه می‌کند. شاید بعضی‌ها این فیلم را فیلمی مناسب کریسمس بدانند، اما در واقع اثری است که در هر فصلی از سال می‌توان آن را دید؛ گواهی بر توان فیلمنامه خوب در خلق کمدی. We're No Angels همواره سرگرم‌کننده است و با چند اجرای دیدنی پشتیبانی می‌شود. امتیاز: 7/10