فیلم Hit Man 2023

«Hit Man» تماشاگران را شگفت‌زده می‌کند؛ یکی از بامزه‌ترین کمدی‌های سال که در آن کارگردانی، فیلمنامه و بازیگران چنان در هم می‌آمیزند که در پایان سخت بتوان از تحسین خودداری کرد. ریچارد لینکلیتر و گلِن پاول فیلمنامه‌ای بسیار خنده‌دار و سرگرم‌کننده ارائه می‌دهند که اجرای فنی بی‌نقص کارگردان و بهترین بازی‌های دوران حرفه‌ای پاول و آدریا آرژونا آن را ارتقا می‌دهد. روایت سبک و پیوسته‌ای...

«Hit Man» تماشاگران را شگفت‌زده می‌کند؛ یکی از بامزه‌ترین کمدی‌های سال که در آن کارگردانی، فیلمنامه و بازیگران چنان در هم می‌آمیزند که در پایان سخت بتوان از تحسین خودداری کرد. ریچارد لینکلیتر و گلِن پاول فیلمنامه‌ای بسیار خنده‌دار و سرگرم‌کننده ارائه می‌دهند که اجرای فنی بی‌نقص کارگردان و بهترین بازی‌های دوران حرفه‌ای پاول و آدریا آرژونا آن را ارتقا می‌دهد. روایت سبک و پیوسته‌ای پر از دیالوگ‌های به‌یادماندنی، تیز و تأمل‌برانگیز که از طریق پرسشی دربارهٔ هویت و شخصیت: «آیا واقعاً می‌توانیم خودِ واقعی‌مان را تغییر دهیم؟» این موضوعات را بررسی می‌کند. تجربه‌ای از تماشای سینما که در سال‌های اخیر به‌ندرت به این اندازه لذت‌بخش بوده است. در این فیلم، گلِن پاول نقش مردی نسبتاً خجالتی و معلم فلسفه به نام گری را بازی می‌کند که گاهی برای ادارهٔ پلیس در پروفایل‌سازی جنایی کمک می‌کند. وقتی یکی از همکارانشان بیش از حد پیش می‌رود و معلق می‌شود، گری جای او را پر می‌کند و در نقش «قاتل اجاره‌ای» قلابی موفق می‌شود آدم‌هایی را که حاضرند برای دریافت پنج هزار دلار نفر مورد علاقه‌شان را حذف کنند به دام بیاندازد. هر چه پرونده‌های بیشتری می‌گیرد، در تغییر هویت و پوشش‌پوشیدن مهارت و لذت بیشتری پیدا می‌کند. ماجرا زمانی پیچیده‌تر می‌شود که مَدِی (آدریا آرژونا) از او می‌خواهد تا شوهر خشنی به نام ری را از سر راه بردارد. او نسبت به مَدِی علاقه‌مند می‌شود و او را از نقشهٔ جنایی‌اش منصرف می‌کند. به‌زودی این دو رابطه‌ای را آغاز می‌کنند، که این وضعیت برای همکار سابقِ کنار گذاشته‌شده‌ «جَسپر» نعمت به‌نظر می‌آید. وقتی شوهر مَدِی درگذشته پیدا می‌شود، جسپر فکر می‌کند دقیقاً می‌داند چه کسی چه کرده و چگونه باید انتقام بگیرد… فیلمی رمانتیک و دلهره‌آور و سرگرم‌کننده که فرصتی در اختیار پاول می‌گذارد تا در تقریباً دو ساعت فیلم با جذبهٔ خود مخاطب را همراه کند؛ فیلمی سبک و پُر از ابطال‌های اغراق‌آمیز اما مبتنی‌ بر یک شخصیت واقعی. آرژونا هم در این فیلم آشکارا از بازی کردن لذت می‌برد و بیست دقیقهٔ پایانی هم واقعاً دوست‌داشتنی است. شاید در جشنواره‌های مهم مثل بفتا جایزه‌ای نصیبش نشود، اما فیلمی لذت‌بخش برای فصل تابستان است. «Hit Man» سرگرم‌کننده است. گلِن پاول و آدریا آرژونا شیمی بازیگری قوی‌ای دارند و تماشای هر دوی آنها در تمام طول فیلم لذت‌بخش است—دو بازی خوب. از لحاظ بازیگران، حضور آستین امِلیو هم خوشایند است؛ او را از دوران «مردگان متحرک» به‌یاد دارم. فیلم از نظر ریتم‌بندی خوب پیش می‌رود و دو ساعت مدت زمان آن اصلاً طولانی حس نمی‌شود. قصه جالب و نسبتاً خنده‌داری دارد که با مشارکت تیم سازنده به‌خوبی جان می‌گیرد. در جاهایی فضاش کلیشه‌ای و بامزه است که به‌نظرم نکتهٔ مثبتی است. پایان‌بندی هم کمی متفاوت از آنچه انتظار می‌رفتم بود، اما این نکته‌ای منفی نیست. قابل مشاهده/میانه: من این فیلم را با توقعات پایین دیدم و ناامید نشدم. این فیلم در ردهٔ آثار کم‌عمق و کمی کلیشه‌ای قرار می‌گیرد ولی مقدار قابل‌توجهی سرگرمی ارائه می‌دهد بدون اینکه فوق‌العاده باشد. بازیگران کارشان را خوب انجام می‌دهند و کارگردانی هم قابل قبول است، اما با یک قصهٔ متوسط زیادی از فیلم انتظار نمی‌توان داشت. در مجموع فیلمی است که یک بار دیدنش می‌ارزد. فیلمِ لینکلیتر دچار بحران هویت است. این آمیختن ژانرها از کمدی سبک و سطحی شروع می‌کند، سپس به نوآر تاریک منحرف می‌شود و در پایان به‌طور عجیبی در قالب یک رمانس فِمِ-فَتال با بارهای شهوانی قرار می‌گیرد. این فیلم اصلاً خوب از کار درنیامده و تنها نقطهٔ قوت مشهودش، ستارهٔ هالیوودی نقش اول است. گری جانسون (با بازی گلِن پاول)، استاد رسمی و جدی، سرگرمی عجیبی دارد: او به‌صورت نیمه‌وقت برای پلیس نیواورلئان به‌عنوان «قاتل اجاره‌ای» قلابی کار می‌کند. مهارتش در گرفتن شخصیت‌های مختلف و پوشیدن لباس‌های غریب باعث می‌شود بتواند مشتریان احتمالی را به‌راحتی به دام بیندازد. او زمانی گرفتار مشکلات می‌شود که عاشق مادیسون (آدریا آرژونا) می‌شود؛ زنی که برای استخدام او ملاقات می‌کند تا شوهر بدخشنی را بکشد. رابطهٔ عاشقانه‌ای بین‌شان شکل می‌گیرد در میان دریایی از فریب و ابهام اخلاقی که زندگی گری را برای همیشه تغییر می‌دهد. ایدهٔ اولیه عالی است، اما لینکلیتر نمی‌تواند آن را به‌خوبی پیاده کند. روایت تکه‌تکه و ناهماهنگی لحن‌ها آزاردهنده‌اند و هیچ میزان استعدادی نمی‌تواند عناصر نامتعادل کمدی، رومانس و تریلرِ بیش‌ازحد پُرشده را جبران کند. فیلم در تقریبا هر سطحی مشکل دارد، اما خوشبختانه پاول مانع از آن می‌شود که فیلم کاملاً غیرقابل‌تماشا شود. پاول نقطهٔ قوت فیلم است؛ جذابیت و انعطاف او در نقش‌ها می‌درخشد و فیلم دست‌کم بستری فراهم می‌کند تا توانایی بازیگری‌اش را نشان دهد. با این حال، رابطهٔ گری و مادیسون ملودراماتی و بی‌رمق است و با وجود شیمی قابل‌قبول بین بازیگران، انگیزه‌های شخصیت مادیسون مبهم باقی می‌ماند؛ بنابراین سرمایه‌گذاری کامل روی رابطهٔ آنها برای مخاطب دشوار می‌شود. فیلمی با پتانسیل فراوان که در نهایت یکنواخت و ناخوشایند از کار درمی‌آید و بیشتر مناسب عرضهٔ پخش آنلاین است تا اکران سینمایی موفق. «Hit Man» تماشای قابل‌قبولی است که ریتمی سنجیده را با کاراکترپردازی جذاب ترکیب می‌کند. پردهٔ اول کمی طولانی به‌نظر می‌رسد، اما در نهایت به‌خوبی روشن می‌شود که این تأخیر عمدی بوده و پرداخت نهاییِ مناسبی ارائه می‌دهد؛ همین شروع آهسته فضای لازم را برای پرداخت‌های بعدی فراهم می‌کند. گلِن پاول و آدریا آرژونا فیلم را با بازی‌های متناسب با نقش‌هایشان همراه می‌سازند، بدون اغراق. قوس‌های شخصیتی آنها تا پردهٔ دوم به‌خوبی توسعه می‌یابد و باعث می‌شود نسبت به سرنوشت‌شان کنجکاو بمانید. قصه چندان بدیع نیست و تا حدی قابل پیش‌بینی است، اما گویی لینکلیتر آگاهانه خواسته همه‌چیز را ساده نگه دارد تا مخاطب را تحت‌فشار قرار ندهد؛ با این حال کمی عمق بیشتر در داستان ضرری نداشت. از نظر تصویری و موسیقایی فیلم تلاش خاصی فراتر از وظیفه‌اش انجام نمی‌دهد، اما هم‌چنان نقشی حمایتی برای روایت ایفا می‌کند. در مجموع، «Hit Man» شاید در همهٔ جنبه‌ها شما را شگفت‌زده نکند، اما فیلمی خوش‌ساخت و لذت‌بخش است که نقاط قوتش—شخصیت‌ها و ریتم—را به‌خوبی نشان می‌دهد و تجربهٔ دیدنی قابل‌توجهی ارائه می‌دهد.