فیلم Guys and Dolls 1955

همیشه آدم بدی بوده‌ام و قمارباز بدی هم بودم. از این به بعد می‌خواهم آدم خوبی باشم و قمارباز خوبی باشم. از شما متشکرم. گایز اند دالز به کارگردانی جوزف ال. مانکی‌یویکز ساخته شده و متن آن جمعی از نمایشنامهٔ مانکی‌یویکز، جو سوئرلینگ، آب بوروز و دیمون رانیون اقتباس شده است. بازیگران آن مارلون براندو، ژان سیمونز، فرانک سیناترا، ویوین بلین، رابرت کیت، استابی کی، شلدون...

همیشه آدم بدی بوده‌ام و قمارباز بدی هم بودم. از این به بعد می‌خواهم آدم خوبی باشم و قمارباز خوبی باشم. از شما متشکرم. گایز اند دالز به کارگردانی جوزف ال. مانکی‌یویکز ساخته شده و متن آن جمعی از نمایشنامهٔ مانکی‌یویکز، جو سوئرلینگ، آب بوروز و دیمون رانیون اقتباس شده است. بازیگران آن مارلون براندو، ژان سیمونز، فرانک سیناترا، ویوین بلین، رابرت کیت، استابی کی، شلدون لئونارد، بی.اس. پولی و جانی سیلور هستند. موسیقی اثر از فرانک لوسر و فیلم‌برداری از هری استرادلینگ سینیور است. قماربازی به‌نام نیتن دیترویت (سیناترا) انتخاب‌های کمی برای محل برگزاری بازی بزرگش دارد. او به هزار دلار نیاز دارد تا صاحب یک پارکینگ را برای میزبانی بازی قانع کند؛ در نتیجه روی اسکای مسترسون (براندو) شرط می‌بندد که اسکای نمی‌تواند سارا براون (سیمونز)، زن متشخص و مؤمن، را به یک قرار بکشاند. با وجود مقاومت‌هایی، اسکای توافق می‌کند که در ازای آوردن آدم‌هایی به مأموریت خیریهٔ او، با سارا قرار بگذارد. در همین حال، نامزد دیرپای نیتن، آدیلاید (بلین)، می‌خواهد او زندگی‌اش را شرافتمندانه کند و با او ازدواج کند. من نمایشنامه را ندیده‌ام، پس دربارهٔ وفاداری اقتباس سینمایی نظری ندارم. اگرچه با این نظر موافقم که هم براندو و هم سیناترا تا حدی نامناسب انتخاب شده‌اند — اولی بازیگری بزرگ است که آوازش ضعیف است و دومی خواننده‌ای بزرگ است که نقش مناسبی به او سپرده نشده — فیلم در هر حال به‌عنوان تفریحی شاد نمرهٔ قبولی می‌گیرد. ساموئل گلدوین هزینهٔ زیادی صرف آوردن منبع به پردهٔ نقره‌ای کرده و در تولید کم و کاستی دیده نمی‌شود (اگرچه گلدوین از بازدهٔ اُپِنینگ در باکس‌آفیس ناامید شد). ترانه‌ها ساده‌اند اما همگی ضرب‌آهنگ‌برانگیزند، رقص‌ها از نظر چینش تحسین‌برانگیزند و تصاویر رنگیِ پرطنین چشم را خرسند می‌کند. به طور کلی مانکی‌یویکز که برای نخستین‌بار یک موزیکال را کارگردانی می‌کرد، کار شایسته‌ای انجام داده است. این سؤال پیش می‌آید که فیلم چقدر بهتر می‌شد اگر MGM جین کلی را برای نقش اسکای مسترسون در اختیار گذاشته بود؛ واقعیت این است که فیلم حدود نیم ساعت طولانی‌تر از لازم است. اما با حضور دل‌فریب سیمونز و بلین و اجرای برجستهٔ استابی کی، عیوب را به‌راحتی می‌توان گذشت و از این سفر رنگارنگ لذت برد. امتیاز: ۷/۱۰ فکر می‌کنم قبلاً از موزیکال‌ها بیشتر خوشم می‌آمد یا شاید حالا سخت‌گیرتر شده‌ام. از این کلاسیک چندان تحت تأثیر قرار نگرفتم. بازیگری قابل‌قبول بود و داستان به‌خوبی پیش می‌رفت. اما آه، موسیقی... وقتی بازیگران ناگهان شروع به خواندن می‌کنند، نباید دلت بخواهد که همچنان حرف بزنند، مگر نه؟ مشکل حتی کیفیت آوازها هم نبود — من خودم گوش خیلی موشکاف موسیقی ندارم — بلکه ترانه‌ها برایم جاذبه‌ای نداشتند و این عملاً هدف یک موزیکال است، نه؟ شاید مشکل از من باشد. شاید خیلی عادت کرده‌ام به رادیوها و پخش‌های مدرن و حالا نیاز دارم چیزی مثل یک «قلاب» موسیقایی مرا جذب کند. با وجود جنجال‌هایی که دربارهٔ انتخاب بازیگران این اقتباسِ لذت‌بخش از داستان‌های کوتاه دیمون رانیون گزارش شده، من فکر می‌کنم انتخاب‌ها درست بوده‌اند. فرانک سیناترا نقش نیتن دیترویت را بازی می‌کند، میزبانِ یک بازی افسانه‌ای قمار در نیویورک که این هفته، با حضور چند بازیکن بزرگ از شهرهای دیگر از جمله اسکای مسترسون (مارلون براندو)، نمی‌تواند محلی برای بازی پیدا کند مگر اینکه هزار دلار فراهم کند. در عین حال به براندو شرط می‌بندند که نمی‌تواند سرباز مؤسسهٔ خیریهٔ محلی، سارا براون (ژان سیمونز)، را به سفر به هاوانا بکشاند. در این فیلم بر روی تقریباً همه چیز شرط بندی شده است... آنچه برای من این اثر را متمایز می‌کند این است که داستان بیش از همه تحت سلطهٔ شخصیت‌های مرد است؛ رقص‌های پرزرق‌وبرقِ مرسوم در موزیکال‌ها در آن کم‌ترند؛ شخصیت‌پردازی‌ها ضربه‌دارترند — به‌ویژه براندو خوش‌تیپ و نرم‌خو و سیمونز — و انتخاب بازیگران بیشتر بر پایهٔ سینما بوده تا ستاره‌های تئاتر. حالا هیچ‌کس هرگز نمی‌تواند بگوید براندو خوانندهٔ ذاتی بوده است؛ اما این مسئله اهمیتی نداشت — اجرای او از «Luck Be a Lady» اثر فرانک لوسر جذابیت و شوقی دارد که شاید از یک خوانندهٔ صحنه‌ای حرفه‌ای دریافت نمی‌شد. همچنین ژان سیمونز به‌خوبی نقش زن پارسای نجات‌دهنده را ایفا می‌کند و به‌طرزی دوست‌داشتنی «A Woman In Love» و «Follow the Fold» (با براندو) را اجرا می‌کند. طبیعتاً سیناترا در عنصر خود با «Adelaide» است، قطعه‌ای که به ویوین بلین اختصاص دارد و بلین در آن عالی است و نقش خود را از اجرای برادوی ۱۹۵۰ بازآفرینی می‌کند، همراه با یک قطعهٔ رقص و آواز عالی در «Pet Me Poppa». در نهایت فکر می‌کنم تحسین واقعی باید به استابی کی برسد (در نقش «نایسلی-نایسلی») برای اجرای ستودنی‌اش در «Sit Down You’re Rockin’ the Boat». کمبودِ شیمی میان دو نقشِ اصلی به ضرر فیلم تمام می‌شود و گاهی شبیه دو گربهٔ دعوایی به‌نظر می‌رسند، اما عموماً فیلمی تند و شیک دربارهٔ خلاف‌کاران و شوالیه‌نماهاست که قطعاً لبخند بر لب و پای آدم را تکان می‌دهد.