فیلم Mission to Mars 2000

بعضی زوج‌ها می‌رقصند، برخی دیگر به مریخ می‌روند. سال انتشار فیلم‌هایی دربارهٔ مریخ بود؛ یکی دیگر «سیارهٔ سرخ»، همراه با آثاری چون «پیتچ بلک» و تاریخچهٔ آشفته‌ای که «سوپرنوا» را رقم زد. فیلم‌های علمی‌تخیلی فراوان بودند اما متأسفانه آثار قابل‌توجه کم بودند. «ماموریت به مریخ» فیلمی است که در صفحهٔ فیلمنامه ایده‌های خوبی—هم فکری و هم احساسی—دارد. جلوه‌های ویژه برای آن دوره قابل‌قبول‌اند و بازیگران تأثیرگذاری برای...

بعضی زوج‌ها می‌رقصند، برخی دیگر به مریخ می‌روند. سال انتشار فیلم‌هایی دربارهٔ مریخ بود؛ یکی دیگر «سیارهٔ سرخ»، همراه با آثاری چون «پیتچ بلک» و تاریخچهٔ آشفته‌ای که «سوپرنوا» را رقم زد. فیلم‌های علمی‌تخیلی فراوان بودند اما متأسفانه آثار قابل‌توجه کم بودند. «ماموریت به مریخ» فیلمی است که در صفحهٔ فیلمنامه ایده‌های خوبی—هم فکری و هم احساسی—دارد. جلوه‌های ویژه برای آن دوره قابل‌قبول‌اند و بازیگران تأثیرگذاری برای روایت داستان گردآوری شده‌اند. اما فیلمنامه به‌شدت ضعیف است؛ غافلگیری‌ها به اندازهٔ خود مریخی‌ها نایاب‌اند و تقلیدهای آشکار از فیلم‌های علمی‌تخیلی قبلی آزاردهنده‌اند. برخی سکانس‌ها کیفیت دارند (رقص در فضا، حملهٔ طوفان) و پایان‌بندی—هرچند باز هم تا حدی برگرفته از آثار دیگر—ساختار مناسبی دارد و اثبات می‌کند که هستهٔ یک ایدهٔ خوب وجود داشته، اما اجرا خسته‌کننده، سطحی و عاری از اصول پایهٔ سینما برای سرگرم‌کردن و درگیر‌سازی است. اشتباهات زیادی در فیلم هست؛ به‌قدری که نام افراد دخیل محفوظ مانده. در این ماموریت به مریخ شرکت کنید، اما با احتیاط. امتیاز: ۴ از ۱۰. وقتی مأموری برای کاوش سیارهٔ سرخ به‌هم می‌خورد و «لوک» (دون چیدل) تنها در این دنیای خصمانه گرفتار می‌شود، همکارانش «وودی» (تیم رابینز)، «جیم» (گری سینیز)، «تری» (کانی نیلسن) و «فیل» (جری اوکانل) با فشار زیاد از رئیسشان می‌خواهند از فضاپیمای رزرو استفاده کنند و به عملیات نجات بروند. پس از مقداری ترغیب، عازم می‌شوند و به‌زودی سیاره و یک آنومالی را می‌بینند که دستگاه‌ها و حسّشان را به چالش کشیده است. فرود می‌آورند، می‌یابند دوستشان زنده و سالم است و سازهٔ عجیبی روی سیاره برای بررسی وجود دارد. عقل حکم می‌کند برگردند و با نیروی بیشتری بازگردند، اما کنجکاوی بشر رام‌شدنی نیست و اوضاع وارد مرحلهٔ هیجان‌انگیزتری می‌شود. از نظر بصری فیلم بسیار خوب است و استفاده از جلوه‌های تصویری و طراحی داخلی فضاپیماها مکمل‌اند نه غرق‌کننده. دیالوگ‌ها اما در سراسر فیلم نسبتاً ضعیف‌اند و خودِ داستان تا حدی مشتق و کمی تکراری است. بازی‌ها در حد قابل‌قبول‌اند، اما برایان دِ پالما توانسته حس رفاقت میان فضانوردان و تهدیدی قابل‌قبول در روند داستان ایجاد کند. تهدید واقعی؟ نه چندان. البته برخی اعضای خدمه محکوم به فنا می‌شوند و با پیشرفت داستان، جنبه‌های علمی تا حدی نامعقول به‌نظر می‌رسد. به‌عنوان یک فیلم ماجراجویی علمی‌تخیلی سطحی این اثر خوب کار می‌کند و دو ساعت را بی‌دردسر می‌گذرانید، اما اگر دنبال چیزی فکری‌تر یا اصیل‌تر هستید، احتمالاً پاسخ منفی است. «ماموریت به مریخ»ِ برایان دِ پالما (۲۰۰۰) یک ماجراجویی جذاب دربارهٔ کاوش فضایی ارائه می‌دهد که حتی با توجه به دانش فنی محدود آن زمان، هنوز تصویری گیرا از فضا ارائه می‌کند. هرچند در اجرا بی‌نقص نیست، فیلم به‌خوبی چالش‌ها و رمزورازهای سفر فضایی را به‌تصویر می‌کشد. اجرای بازیگران، به‌ویژه گری سینیز و دون چیدل، از نقاط قوت فیلم است؛ شخصیت‌هایشان به داستان عمق و احساس می‌بخشند و پایهٔ ایدهٔ بلندپروازانهٔ فیلم را انسانی می‌کنند. روایت نیز در سبک پالما تا حدی غیرقابل‌پیش‌بینی است. لایه‌های رازآمیز و پیام زیرین خوب نوشته‌شده مخاطب را همراه نگه می‌دارد. فیلمنامه شاید بی‌نقص نباشد و گاهی لحظاتی ضعیف داشته باشد، اما در خدمت کلیت روایت است. همراه با کارگردانی پالما، ریتم و دیالوگ کمک می‌کنند تا اثر از نظر احساسی و فکری تأثیرگذار بماند. «ماموریت به مریخ» فیلمی است برای کسانی که از علمی‌تخیلی‌های تأمل‌برانگیز لذت می‌برند؛ تصاویر، بازی‌های قوی و داستان درگیرکننده‌اش آن را به تجربه‌ای خاطره‌انگیز تبدیل کرده‌اند و حتی پس از این سال‌ها، تماشای دوباره‌اش همچنان لذت‌بخش است.