فیلم They 2002

شاید خلاصهٔ داستان را بارها دیده باشید؛ اگر هم ندیده‌اید، قطعاً صحنه‌هایی از این فیلم را در فیلم‌های دیگر بارها دیده‌اید. جولیا (با بازی لورا ریگان) دانشجوی مقطع کارشناسی ارشد روان‌شناسی است. دوستی از دوران کودکی‌اش، بیلی (با بازی جان آبرهامز)، با او تماس می‌گیرد، سراغش می‌آید، حرف‌های نامنسجم می‌زند و سپس جلوی چشم او به خودش شلیک می‌کند. تماشاگر پیش‌تر دیده که بیلی، به‌عنوان...

شاید خلاصهٔ داستان را بارها دیده باشید؛ اگر هم ندیده‌اید، قطعاً صحنه‌هایی از این فیلم را در فیلم‌های دیگر بارها دیده‌اید. جولیا (با بازی لورا ریگان) دانشجوی مقطع کارشناسی ارشد روان‌شناسی است. دوستی از دوران کودکی‌اش، بیلی (با بازی جان آبرهامز)، با او تماس می‌گیرد، سراغش می‌آید، حرف‌های نامنسجم می‌زند و سپس جلوی چشم او به خودش شلیک می‌کند. تماشاگر پیش‌تر دیده که بیلی، به‌عنوان کودک، در تاریکی توسط هیولاها گرفته می‌شود، پس احتمالاً مشکل او چیزی فراتر از کمک‌های جولیا بوده است. در مراسم تشییع، جولیا با دوستان دیگر بیلی، سم (اتان امبری) و تری (داگمارا دومینچیک) آشنا می‌شود. این دوستان در کودکی دچار کابوس‌های شبانه بوده‌اند و حالا نشانه‌های عجیبی روی بدن‌شان دارند که انگار دعوتی برای موجودات رمزآلود است. جولیا نزد روان‌پزشک سابق دوران کودکی‌اش، دکتر بوت (با بازی جی بریزو)، می‌رود و نامزدش، پاول (با بازی مارک بلوکاس)، هم چندان متوجه ماجرا نمی‌شود. راستی، من هم نفهمیدم. اشکال اصلی فیلم «آن‌ها» اجرای ضعیفِ ایدهٔ پایه‌ای است. بازگشت هیولاهای دوران کودکی برای شکار بزرگسالان ایدهٔ خوبی‌ست، ولی فیلمنامه بدون هیچ توضیحی دربارهٔ منشأ این موجودات، انگیزهٔ علامت‌گذاری قربانیان و امثال آن تصویب شده است. این خلأ در فیلمی که غیر از آن چندان گیرا نیست، مشکل بزرگی است. بازیگران مناسب‌اند و در لحظات لازم خوب می‌ترسند، اما موسیقیِ متنِ سازبندی شده افتضاح است و شبیه موسیقی جانبی یک نمایش موزیکال می‌ماند. استعداد کارگردان هارمن در این فیلمنامه تلف شده؛ او به فیلمنامه‌ای نیاز دارد که با دیدِ بصری‌اش سازگار باشد. فیلمنامه از فیلم‌های زیادی مثل Jacob’s Ladder، Phantasm، بازسازی The Blob و The Sixth Sense قرض می‌گیرد و حتی صحنهٔ استخر را از Cat People کپی کرده است. نسخهٔ دی‌وی‌دی پایانِ جایگزینی دارد که از The Cabinet of Dr. Caligari برگرفته شده و آن پایان از نسخهٔ اکران‌شده بهتر بود. موجوداتِ جلوه‌های ویژه عمدتاً در بیشتر فیلم از دید پنهان نگه داشته می‌شوند و شبیه خفاش‌های غول‌پیکر به نظر می‌رسند؛ آن‌ها چند ترس خوب ایجاد می‌کنند، اما در بستر فیلمنامهٔ کم‌محتوا این به‌تنهایی کافی نیست. کم‌کم متوجه می‌شوید که بیشتر جلوه‌های ویژه در واقع خاموش و روشن شدن چراغ‌ها توسط نیروهای فنی است. «آن‌ها» کارگردانی با وعده، بازیگران خوب و بودجهٔ اندک داشت؛ اما فیلمنامه چیزی است که هرگز نباید به نور روز می‌رسید.