فیلم The Nutcracker and the Four Realms 2018

خب، دیدن این فیلم انتخاب اولم نبود، اما اعتراف می‌کنم دیدمش و در واقع چندان ناراحت نشدم. باعث شد لبخند بزنم و حال و هوای کریسمسی بگیرم. کاملاً توصیه می‌کنم؛ هنوز آن را دست‌کم نگیرید — تجربه‌ی خوبی برای رفتن به سینما است. نه لزوماً بد، فقط نسبتاً بی‌رمق. «جنگل‌نات و چهار قلمرو» فیلمی بی‌خطر و ساده است که برای ایام جشن قابل قبول به‌نظر می‌رسد،...

خب، دیدن این فیلم انتخاب اولم نبود، اما اعتراف می‌کنم دیدمش و در واقع چندان ناراحت نشدم. باعث شد لبخند بزنم و حال و هوای کریسمسی بگیرم. کاملاً توصیه می‌کنم؛ هنوز آن را دست‌کم نگیرید — تجربه‌ی خوبی برای رفتن به سینما است. نه لزوماً بد، فقط نسبتاً بی‌رمق. «جنگل‌نات و چهار قلمرو» فیلمی بی‌خطر و ساده است که برای ایام جشن قابل قبول به‌نظر می‌رسد، اما به‌طور کلی فیلم خوبی نیست — با وجود جلوه‌های تصویری چشم‌نواز و چند بازیگر مشهور. کیرا نایتلی (شُکرپَلان)، هلن میرن (مادر جینجر) و مورگان فریمن (دروسلمایر) چهره‌های آشنایی‌اند و از نظر پایه‌ای لذت‌بخش‌اند، اما شخصیت‌هایشان چندان به یادماندنی نیستند. مک‌کنزی فوی (کلارا) و جیدن فوورا-نایت (فیلیپ) در کنار هم مناسب‌اند، و جک وایت‌هال (هارلکین) و امید جالیلی (کاوالیر) انتخاب‌های هوشمندانه‌ای هستند — هرچند کمتر به کار گرفته شده‌اند. مشکل اصلی فیلمنامه است؛ داستان کم‌وبیش ناامیدکننده و پیش‌بینی‌پذیر است، مخصوصاً پیچش اصلی. با این حال، جلوه‌های ویژه و فضای کریسمسی که در سراسر فیلم برقرار است، خوشایندند. در کل خیلی معمولی؛ البته ممکن است فیلم‌های بدتری هم ببینید. وقتی «کلارا» (مک‌کنزی فوی) از دنبال کردن رشته‌ی طلایی مرموزی که پیدا می‌کند، خود را در پادشاهی جادویی می‌بیند، معلوم می‌شود که آن پادشاهی — به گفته‌ی دوست جدید «نات‌کردر» او، «کاپیتان فیلیپ» (جیدن فوورا-نایت) — تحت فرمان مادر اوست! این موضوع در کاخ توسط بزرگان تأیید می‌شود و سپس او باید اعلام کند که مادرش دیگر در میان نیست. آیا این او را ملکه می‌کند؟ نه چندان — مشکلاتی در کار است و این وظیفه‌ی دختر جوان و دوست شجاع نظامی‌اش است که نقشه‌ای برای غصب سلطنت را خنثی کنند و آرامش را بازگردانند. فیلم با تمام جلوه‌های کلاسیک دیزنی ساخته شده: تصویری خیره‌کننده دارد، طراحی لباس و صحنه و جلوه‌های بصری خوب‌اند و موسیقی جیمز نیوتن هاوارد گهگاه از تم‌های اصلی چایکوفسکی استفاده می‌کند. اما مابقی روایت شلخته و نچسب است. شخصیت‌پردازی‌ها پریشان و مشتق است؛ اجرای اغراق‌آمیز کیرا نایتلی در نقش شُکرپَلان یادآور فیلم‌هایی مانند «هِنګر گیمز» است و حضور پرقدرت اما کم‌فراوان هلن میرن در نقش «مادر جینجر» هم نتوانسته این داستان کش‌دار و ناامیدکننده را نجات دهد. بیننده‌های دقیق ممکن است ریچارد ئی. گرَنت را در نقش کوتاهی ببینند و در نیمه‌ی فیلم یک سکانس باله‌ی نسبتاً دلپذیر هم هست، اما کلیت فیلم کمبود جذابیت دارد. متأسفانه خیلی ظاهر و سبک دارد اما محتوای کمی ارائه می‌دهد؛ با این حال از نظر بصری چشم‌نواز است.