فیلم Anna 2013

مارک استرانگ معمولاً در نقش منفی‌ها یا همدست‌ها خوب ظاهر می‌شود، اما متأسفانه در نقش قهرمانِ اصلی چندان «قوی» به نظر نمی‌رسد. او این‌جا نقش «واشنگتن» را بازی می‌کند، در اثری معمایی درباره مردی که می‌تواند به عمق خاطرات دیگران نفوذ کند و ریشه مشکلات‌شان را بیابد. این کارآگاهِ حافظه خود از یک تراژدی شخصی در حال بهبود است که برای دیدار با دختری شانزده‌ساله...

مارک استرانگ معمولاً در نقش منفی‌ها یا همدست‌ها خوب ظاهر می‌شود، اما متأسفانه در نقش قهرمانِ اصلی چندان «قوی» به نظر نمی‌رسد. او این‌جا نقش «واشنگتن» را بازی می‌کند، در اثری معمایی درباره مردی که می‌تواند به عمق خاطرات دیگران نفوذ کند و ریشه مشکلات‌شان را بیابد. این کارآگاهِ حافظه خود از یک تراژدی شخصی در حال بهبود است که برای دیدار با دختری شانزده‌ساله به نام «آنا» (تیسا فارمیگا) به یک خانه اشرافی احضار می‌شود، و این تماس به درخواست رئیسش «سباستین» (برایان کاکس که به‌ندرت ظاهر می‌شود) است. آنا دختری ناراحت است، اما دغدغه اصلی والدینش این است که او از خوردن امتناع می‌کند. وظیفه او تنها این است که با او صحبت کند، او را آرام کند و قانعش کند که یک ساندویچ بخورد. کاش همه‌چیز به این سادگی پیش می‌رفت. با شروع گفتگو، او مشکوک می‌شود که چیزی هولناک در ضمیر ناخودآگاهِ آنا پنهان است. آیا او ذاتاً بدخواه است یا قربانی رفتار کسی دیگر شده؟ با گشوده شدن داستان، او خود را در گردابی می‌بیند که نه فقط مهارت‌هایش را بلکه استحکام شخصیتش را هم می‌آزماید. او در تشخیص حقیقت از خیال دچار تردید می‌شود و این ابهام تنها به ذهن آنا محدود نمی‌ماند. تا این‌جا ایده داستان جذاب است، اما اجرای آن خوب نیست. فیلم‌نامه بیشتر شبیه یک طرح کلی نوشته شده و به جزئیات لازم برای پرداخت شخصیت‌ها توجه چندانی نشده؛ در نتیجه استرانگ ابزار بیشتری برای جبران کمبودها در اختیار ندارد. پایان‌بندی هم چندان غافل‌گیرکننده نیست و من از کلیت کار کمی ناامید شدم. فیلم قابل تماشا است، اما بعید است هفته بعد چیزی از آن به خاطر بیاورم.