فیلم Godland 2022

پدر لوکاس (Elliott Crosset Hove) از سوی اسقفش به سکونت‌گاهی دورافتاده در ایسلند فرستاده می‌شود تا کلیسا بسازد و یک پاریش را بنیاد نهد. پس از رسیدن، با رگنار (Ingvar Sigurdsson) روبه‌رو می‌شود؛ مردی نسبتاً ناخوشایند که او را در مسیری چندروزه تا روستا همراهی می‌کند. این سفر آستانه‌ی تاب‌آوری کشیش جوان را می‌سنجد: سختی محیط، بی‌تفاوتی همراهان، سرما، باد و باران همه او را...

پدر لوکاس (Elliott Crosset Hove) از سوی اسقفش به سکونت‌گاهی دورافتاده در ایسلند فرستاده می‌شود تا کلیسا بسازد و یک پاریش را بنیاد نهد. پس از رسیدن، با رگنار (Ingvar Sigurdsson) روبه‌رو می‌شود؛ مردی نسبتاً ناخوشایند که او را در مسیری چندروزه تا روستا همراهی می‌کند. این سفر آستانه‌ی تاب‌آوری کشیش جوان را می‌سنجد: سختی محیط، بی‌تفاوتی همراهان، سرما، باد و باران همه او را به تردید درباره‌ی ایمان و مقصودش می‌کشاند. او از فرط خستگی از اسب می‌افتد و هنگام بیدار شدن درمی‌یابیم خوشبختانه به مقصد رسیده و آنا (Vic Carmen Sonne) او را پرستاری می‌کند. او به‌طور کلی پذیرفته می‌شود و ساخت کلیسا آغاز می‌گردد، اما مردی آسوده‌خاطر نیست و تنها رابطه‌ای که با آنا شکل می‌گیرد مانع سقوط کاملش به ناامیدی می‌شود. فیلم‌برداری بسیار چشم‌نواز است و حس بی‌رحمی جزیره و شرایط نامساعد زندگی را به‌خوبی منتقل می‌کند. شخصیت او که در آغاز داستان مردی آشنا با آسایش دنمارک است، به‌تدریج تغییر می‌کند—او پیش‌تر عکاس بوده و مجموعه‌ای از عکس‌های پیدا شده الهام‌بخش فیلم‌اند. اجرای Hove بسیار قوی است؛ تحول شخصیت را به‌خوبی بازی می‌کند و ما را درگیر دغدغه‌هایش می‌نماید. با این حال پانزده دقیقه‌ی پایانی برایم چندان لذت‌بخش یا قابل‌فهم نبود؛ داستان در پایان به‌طرزی خشونت‌آمیز و تراژیک می‌پیچد که به‌نظرم تا حدی غیرضروری و تا حدودی نامفهوم است. با این وجود دیدن فیلم ارزشمند است؛ هرچند کمی طولانی، در لحظاتی برانگیزاننده است. «خدا چیست؟» آیا موجودی منطقی و متمدن است یا نیرویی وحشی و رام‌نشده؟ و در پرتو این پرسش، رابطه‌ی ما با این راز الهی چه باید باشد؟ این یکی از پرسش‌های غیرمنتظره‌ای است که به کشیش لوترانی جوان (Elliott Crosset Hove) که مأمور ساخت کلیسا در جامعه‌ای از مهاجران دانمارکیِ سده‌ی نوزدهم در ایسلند «بی‌رحم» است، تحمیل می‌شود. او به‌جای رفتن مستقیم به مقصد جدید، در سواحل جنوب‌شرقی جزیره پیاده می‌شود و با عبور از چشم‌اندازهای گوناگون، هم برای آشنایی با زمین و مردمان و هم برای دنبال‌کردن علاقه‌اش به عکاسی پیشروی می‌کند. اما سختی مسیر و تفاوت‌های زبانی، فرهنگی و سبک زندگی نسبت به دنمارک مرفه، فراتر از انتظار اوست و خرد، شکیبایی و به‌ویژه ایمانش را به‌سختی می‌آزماید. این سفر تحول‌آفرین برای شخصی است که آمادگی‌اش را ندارد و اغلب قادر به درک رویدادها نیست؛ او و ما را به بازاندیشی درباره‌ی باورها و رفتارها می‌کشاند. حاصل فیلمی تأمل‌برانگیز است درباره‌ی این مسائل، با فیلم‌برداری خیره‌کننده، بازی‌های خوب و تولیدی برجسته. ریتم فیلم به‌خوبی متعادل است، هرچند برخی مونتاژها — هرچقدر زیبا — شاید تا حدی قابل کاهش بودند بدون آنکه به ارزش نهایی کم شود. روایت مبتنی بر واقعیت هِلینور پالماسون را می‌توان از بهترین آثارش تا کنون دانست؛ به این فیلم زمان بدهید تا زیبایی و پیام‌هایش را به‌درستی درک کنید. فیلم کمی کند و تا حدی مبهم است؛ داستان در دو بخش تقسیم می‌شود: بخشی درباره‌ی سفر و سختی‌های آن که منجر به از دست‌دادن دوستی و افزایش خصومت میان کشیش و برخی همراهان می‌شود، و بخشی درباره‌ی استقرار کشیش در روستا و تنش‌ها و ادعاهایی که پدید می‌آید، هم‌زمان با دخالت او با دختر یک کشاورز محلی و یک بنا که در بخش اول او را همراهی می‌کرد. عکاسی فیلم شگفت‌انگیز است و چشم‌اندازهای ایسلند را به‌خوبی نمایش می‌دهد؛ تا حدی تنوع فصل‌ها و تحول جسم و روح آدمی را نشان می‌دهد که آرام‌آرام هدف و مأموریتش را از دست داده و شخصیت پیشینش محو می‌شود. اما غیر از این جلوه‌ی زیبایی در سختی‌ها، پیام قوی و مشخصی ارائه نمی‌دهد؛ بیشتر نمایشی از زیبایی در میان خشونت و سختی است تا بیان یک اندیشه‌ی محتوایی عمیق. بنا بر این دیدگاه، امتیاز آن 6.5 از 10 (B-) است.