فیلم The Love That Remains 2025

طلاق می‌تواند تأثیر عجیبی بر خانواده بگذارد، هم برای زوج‌های جداشونده و هم برای اعضای خانه، به‌ویژه کودکان. قواعد پیرامون ارتباطات دگرگون می‌شوند؛ برخی رویدادها حس آشنایی عجیبی دارند و برخی دیگر کاملاً متفاوت‌اند. گاهی بازگشت‌های ناخواسته اما غیرقابل‌انکار نیز رخ می‌دهد که اوضاع را درهم، ناخوشایند و گیج‌کننده می‌سازد. عبور از این شرایط متغیر برای همه — به شکل‌های گوناگون — دشوار و دل‌مشغول‌کننده...

طلاق می‌تواند تأثیر عجیبی بر خانواده بگذارد، هم برای زوج‌های جداشونده و هم برای اعضای خانه، به‌ویژه کودکان. قواعد پیرامون ارتباطات دگرگون می‌شوند؛ برخی رویدادها حس آشنایی عجیبی دارند و برخی دیگر کاملاً متفاوت‌اند. گاهی بازگشت‌های ناخواسته اما غیرقابل‌انکار نیز رخ می‌دهد که اوضاع را درهم، ناخوشایند و گیج‌کننده می‌سازد. عبور از این شرایط متغیر برای همه — به شکل‌های گوناگون — دشوار و دل‌مشغول‌کننده است. در این بستر، هلینور پالماسون در چهارمین فیلم بلند خود — که شاید غیرمتعارف‌ترین اثرش باشد — مجموعه‌ای از ویگنت‌های متنوع را بازگو می‌کند که در طول یک سال پس از طلاق والدین، آنا (Saga Garðarsdóttir) و مگنوس (Sverrir Gudnason)، و تلاش آن‌ها برای ساختن زندگی جدید برای خود و سه فرزندشان رخ می‌دهد. پرسش اصلی این است که آیا آن‌ها واقعاً برای این تغییرها آماده‌اند؟ این وضعیت چگونه بر زندگی کاری‌شان تأثیر می‌گذارد (آنا به‌عنوان هنرمندی که سال‌ها پی‌درپی موفقیت را نیافته و مگنوس به‌عنوان ماهیگیری که اغلب غایب است)، بر رابطه‌شان با فرزندان و بر تعاملات بین خودشان—از نظر عاطفی و به‌ویژه در مواجهه با کشش‌های جسمی و تعارض‌های باقی‌مانده—چه تأثیری خواهد گذاشت؟ اما در روایت این قصه، فیلم‌ساز گاهی به‌نظر می‌رسد که به اندازه شخصیت‌هایش سردرگم است؛ روایت ناموزون و پرپیچ‌وخم فیلم به‌ندرت به حل‌وفصل سناریوهای مطرح‌شده می‌انجامد. این مسئله در چندین توالی سورئال و عجیب که غالباً نامربوط به‌نظر می‌رسند و بیشتر مخاطب را گیج می‌کنند تا اینکه روشنی ببخشند، آشکارتر می‌شود. در عین حال کارگردان کوشیده کاستی‌ها را با تکیه مکرر بر تصاویر طبیعت زیبا اما عمدتاً توضیح‌نشده بپوشاند؛ تصاویری که بیش‌تر شبیه برش‌هایی از فیلم‌های تبلیغاتی گردشگری‌اند، همراه با نماهایی از زندگی کاری مگنوس که گویی از فیلم‌های صنعتی برش خورده‌اند. هرچه پالماسون می‌خواسته به آن دست یابد، به‌نظر می‌رسد اغلب برای چیزی تلاش کرده که هرگز کاملاً به آن نرسیده است، و حاصل اثری خوش‌نما اما در نهایت درهم و نامنسجم برای تماشاگر است. پالماسون فیلم‌سازی واقعاً بااستعداد است، اما متأسفانه این یکی از آثار درخشان او نیست. وقت‌تان را به آثار پیشین او مانند A White, White Day (Hvítur, hvítur dagur) (2019) یا Godland (Vanskabte Land / Volada Land) (2022) اختصاص دهید.