فیلم The Phantom of the Opera 2004

شگفت‌انگیز بازیگران عالی، موسیقی فوق‌العاده و داستانی زیبا. نمی‌توانم جلوی خودم را بگیرم و بارها و بارها آن را تماشا می‌کنم. موسیقی تا روزها همراهت می‌ماند و در خاطرت می‌ماند. فانتوم تو را کاملاً جذب می‌کند… این فیلم همه‌چیز دارد: درام، کمدی و رمانتیک، و بازیگران جذاب. اجرای صحنه‌ای هم خیره‌کننده بود و تماشای آن روی پرده بزرگ تجربه‌ای بسیار فراتر است. فانتوم گرچه نقش منفی را بازی...

شگفت‌انگیز بازیگران عالی، موسیقی فوق‌العاده و داستانی زیبا. نمی‌توانم جلوی خودم را بگیرم و بارها و بارها آن را تماشا می‌کنم. موسیقی تا روزها همراهت می‌ماند و در خاطرت می‌ماند. فانتوم تو را کاملاً جذب می‌کند… این فیلم همه‌چیز دارد: درام، کمدی و رمانتیک، و بازیگران جذاب. اجرای صحنه‌ای هم خیره‌کننده بود و تماشای آن روی پرده بزرگ تجربه‌ای بسیار فراتر است. فانتوم گرچه نقش منفی را بازی می‌کند، برایش دلتان می‌سوزد و نسبت به عشقش به کریستین همدردی می‌کنید. تازه خیلی جذاب هم هست؛ چیزی که انتظار نداشتم و نتوانستم چشم از او بردارم. فیلم چشم‌نواز است و موسیقی آن بی‌نهایت برجسته. بازی بازیگران به‌ویژه جرارد تحسین‌برانگیز است؛ حالت‌های احساسی او کاملاً باورپذیر بود و سایر بازیگران هم همین‌طور. هنوز در صحنهٔ پایانی گریه می‌کنم. قطعاً فیلمی است که باید دید — دستمال فراموش نشود. داستان عاشقانه‌ای فوق‌العاده است؛ اندرو لوید وبر نابغه است و من عاشق جرارد شدم. --- من خوش‌شانس بودم که نسخهٔ صحنه‌ای را دیده‌ام و این نسخهٔ سینمایی در مقایسه عملکرد بسیار خوبی دارد. البته بعضی صحنه‌های دیالوگ کمی کلیشه‌ای و تا حدی شبیه کارهای دیزنی‌اند، اما کیفیت موسیقی همواره بالا است: آهنگ‌ها و ترانه‌های برجستهٔ اندرو لوید وبر و چارلز هارت را جرارد باتلر، امی راسوم و پاتریک ویلسون — که به‌طور غافلگیرکننده‌ای در نقش راوول جذاب است — خوب اجرا می‌کنند. این نسخه شدت و تهدید نسخه‌های 1923 یا 1943 را ندارد؛ رنگ و شکوه لباس‌ها و صحنه‌ها در این امر بی‌تأثیر نیست؛ اما این مسئله لطمهٔ چندانی به داستان وارد نمی‌کند: داستان دربارهٔ خوانندهٔ جوان اپرا، کریستین، است که به وسواسِ فانتوم قاتل تبدیل می‌شود؛ فانتومی که در فاضلاب زیر اپرای پاپولر پاریس زندگی می‌کند. خوشبختانه شخصیت وی‌کونت دِ شاگنی دلیر و خوش‌قیافه هست تا از او در برابر تعقیب‌کنندهٔ زخم‌خورده‌اش محافظت کند. مینی درایور در نقش کارلوتا دیوا عالی است و سیمون کالو و کیران هینز به‌عنوان مدیران تئاتر گاهی مانند زوج کمدیِ مدیریت صحنه فضایی طنزآمیز ایجاد می‌کنند تا از شدت ریتم پیوستهٔ این درام باشکوه کمی کاسته شود. میراندا ریچاردسون در نقش ماداما ژیری چندان درخشان نیست و جنیفر الیسون در نقش مگ نیز کمی ضعیف ظاهر می‌شود — اما در مجموع جوئل شوماخر ضیافتی بصری آفریده که تا حدی به داستان اصلی گاستون لِرو وفادار است و بیش از همه به اقتباس باشکوه صحنه‌ای سال 1986 ادای احترام می‌کند، با اجراهای هیجان‌انگیزِ «Think of Me»، «Music of the Night» و قطعهٔ عنوانی که با اجرای مایکل کروفورد و سارا برایت‌من مشهور شد.