فیلم Scrooge 1970

ترانه‌ها بسیار گیرایی دارند. آلبرت فینی در نقش شخصیت اصلی درخشان است. یکی از آن فیلم‌های کریسممی است که هنگام خوردن تویگلتس و نوشیدن نوشابه کولا تماشا می‌کنم! یک اقتباس کلاسیک از «سرود کریسمس» که با تعادلی دلنشین هم از سنت پیروی می‌کند و هم از آن فاصله می‌گیرد. فیلم‌برداری ساده داستان را تقویت می‌کند، اما بازی‌ها گاه بی‌دقت‌اند؛ فضا و ترانه‌ها تا حدی کمبود دامنهٔ...

ترانه‌ها بسیار گیرایی دارند. آلبرت فینی در نقش شخصیت اصلی درخشان است. یکی از آن فیلم‌های کریسممی است که هنگام خوردن تویگلتس و نوشیدن نوشابه کولا تماشا می‌کنم! یک اقتباس کلاسیک از «سرود کریسمس» که با تعادلی دلنشین هم از سنت پیروی می‌کند و هم از آن فاصله می‌گیرد. فیلم‌برداری ساده داستان را تقویت می‌کند، اما بازی‌ها گاه بی‌دقت‌اند؛ فضا و ترانه‌ها تا حدی کمبود دامنهٔ دراماتیک و دیالوگ‌های ناهنجار را می‌پوشانند. با این حال همهٔ این‌ها به‌خاطر جو و بافت سینمایی دههٔ ۱۹۷۰ فراموش می‌شود. فیلم لذت‌بخش است، اما همین؛ شخصیت اسکروج در این نسخه تا حدودی آشفته و متناقض است و قوس تحول او نسبت به منبع اصلی تحریف‌شده به نظر می‌رسد. در مجموع فیلمی سرگرم‌کننده برای تماشای سبک است؛ برای مطالعات آکادمیک به اندازهٔ کافی وفادار به داستان کوتاه دیکنز نیست، اما برای کسانی که به تفاوت‌های خلاقانهٔ متن و برداشت‌های هنری علاقه‌مندند ممکن است جذاب باشد. به‌نظرم این فیلم باید حتماً برای هر کس که نسبت به جشن کریسمس بی‌اعتناست، اجباری باشد. از کاریکاتورهای شگفت‌انگیز رونالد سیرل در آغاز تا اجراهای بسیار لذت‌بخش آلبرت فینی (برندهٔ گلدن گلوب)، سر آلک گینس، دیام ایدیث ایوانز، کنت مور و شمار بسیاری از چهره‌های صحنه و صفحهٔ بریتانیایی — همهٔ این‌ها برایم فریاد «کریسمس» می‌زنند. موسیقی و ترانه‌های لزلی بریکاس تا حدی که می‌توان تصور کرد، به نیت چارلز دیکنز بسیار نزدیک‌اند؛ گویی خود دیکنز آن‌ها را نوشته بود. رونالد نیم در بهترین فرم خود است. این فیلم را بهتر است با یک لیوان شراب گرم و یک پای مینس تماشا کرد.